COLUMN: Zaterdagavond zat ik in de bus, toen vroeg een jongen

Zaterdagavond, zat ik in de bus,
Toen vroeg een jongen, een hele dikke kus.
Die jongen heette (?).
Wil je van mij houden, wil je met mij trouwen?
Ja, nee, ja, nee, ja, nee, ja, nee, ja, nee, ja

Af!

Was het maar net zo simpel als vroeger, al touwtjesspringend met je vriendinnen, een liedje zingend over de jongen uit de hoogste klas met wie je graag hand in hand zou willen lopen of samen naar het zwembad.

Wanneer je vanuit je jeugd richting adolescent – en dan richting volwassen jongedame groeit, compliceert de liefde zich.

Als ik vroeger een briefje schreef met de informatie:


‘Wil je met mij gaan? Ja/Nee*
*streep door wat je niet wilt’ – en geef dit briefje aan mijn hartsvriendinnetje tijdens het kringgesprek ’s morgens bij de meester –

En jij ontving dat via mijn beste vriendinnetje aan jouw beste vriendje van mij, dan maakte ik me totaal niet druk over het feit of jij me überhaupt wel zag zitten in de klas, met mijn 2 blonde staartjes. Daar ging ik al vanuit, natuurlijk!

Nu mag ik blij zijn dat ik zelf überhaupt een geschikte kandidaat zie, want eerlijk: zoveel in de klas is er niet meer. Althans, niet hier in Utrecht waar mijn old blue eyes rusten op geschikte kandidaten om op zaterdagavond mee in de bus te zitten.
Laat staan dat ik ze geschikt genoeg vind om een hele dikke kus te geven.

En dan nog het probleem van zijn status, gebonden of vrijgezellig, hetero of homosexueel (nadat ik tot tweemaal een blauwtje liep bij jongemannen waar ik de geaardheid foutief – voor mijn doeleinden dan – inschatte), en of hij je wel een leuk, lief, grappig & charmant genoeg poppetje vind om een zin mee te wisselen.

Zucht. Liefde. Soms smacht ik ernaar, soms verafschuw ik het.

Vandaag zag ik een meisje extreem gelukkig glimlachen op het Vreeburg en ik vroeg me af waarom. Een stuk verderop zag ik dat haar ogen zich vestigden op een jongeman die uit Hoog Catherijne gewandeld kwam. Ze hadden alleen oog voor elkaar en ondanks dat het bijna leek op een foute scene waarin zij, met ondersteunende vioolmuziek, elkaar vonden in de mensenmeute op het marktplein, keek ik stiekem totdat ze elkaar bereikt hadden & met een innige knuffel & zoen aangaven hoe erg ze elkaar gemist hadden.

Ik hoor jullie denken: gatver, wat klef! Maar ik geef eerlijk toe, ik moest ervan glimlachen en dacht terug aan de tijd dat ik op stations, pleinen, winkelcentra en straten op De Liefde toeliep om deze in mijn armen te sluiten. En ik werd er niet treurig van, laat ik dat duidelijk stellen, ik voelde me geen zielig meisje alleen op de wereld, maar het maakte me gelukkig.
Wie weet wat zij voordat ze zo gelukkig met hem werd allemaal uitgespookt heeft? Of welke meisjesharten hij gebroken heeft voordat hij zelf getroffen werd door deze acute aanval van verliefdheid?

Het gaf me hoop.

Ik heb het niet hier, ik heb het niet nu, maar ik weet dat ik het ooit weer zal krijgen.

Liefde.

Was getekend,

Lindsay

8 reacties

  1. Dat soort dingen heb ik nou ook altijd,
    als je dat soort dingen ziet word je toch wel een beetje jaloers en denk je 'dat wil ik oook'
    maar gelukkig hebben we nog altijd CHOCOLA!
    en dan in prachtige vormen!
    xx

  2. Heey meis,
    Echt een leuke tekst!
    …Erg herkenbaar ook ja…
    (vooral dan dat de leuke jongens gewoon op zijn en dat je stiekum toch wel heel hard hoopt dat er ooit weer eens een leuk en passend exemplaar op je weg komt ;) )
    Kus

  3. Mooi hoe je dit schrijft, en ook zo waar. Ik zie het scenario al voor me van het verliefde stel die elkaar…Enfin…Ik was dat meisje dus niet ;)
    Tijd geleden dat ik hier ben geweest, zal es wat vaker komen.
    groetjes Lindsay ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *