You’re so cool

"Amid the chaos of that day, when all I could hear was the thunder of gunshots, and all I could smell was the violence in the air, I look back and am amazed that my thoughts were so clear and true, that three words went through my mind endlessly, repeating themselves like a broken record: you’re so cool, you’re so cool, you’re so cool."

Snikken en grimlachjes van Piet Paaltjens stond op de boekenlijst voor literatuur in Havo 5.
Hoewel de eerlijkheid mij gebied te zeggen dat ik dit boek niet gelezen heb is de titel me altijd bijgebleven.

Het doet me denken aan huilen van het lachen en tegelijkertijd ook een glimlach opzetten, hoewel daar het verdriet achter schuilgaat. Snikken en grimlachjes.
Niet altijd huil je uit verdriet of lach je uit vreugde.

Vandaag heb ik gehuild uit verdriet, gelachen uit vreugde en vice versa.

Toch heb ik liefde voor mijn oogappeltjes, hoewel ze soms zuur zijn van het zout waar ik doorheen moet bijten.
Misschien zijn ze stiekem wel appeltjes voor de dorst wanneer ik leeg en droog ben en graag mijn tanden ergens in wil zetten.

Vandaag is zo’n dag.

Ik prijs me ondanks alles gelukkig met wat van de boom valt en neem overal een hapje van, ook al smaakt niet alles even lekker. Proeven is ervaren en ervaren is leren.
Vandaag leer ik dat ik gevoelens niet kan onderdrukken.

Zet de appel maar bovenop je hoofd.
Ik schiet en ben niet van plan te missen.

Sneeuwwitje is weer wakker.
Nog niet gekust maar weg uit mijn belemmerende glazen kist.

Ik kijk in de spiegel die mij zonder magie toont wie ik ben, wat ik wil en wat ik kan.
En terwijl ik de kasteeldeur achter me dichttrek neem ik nog een hap.

Dit mooie leven smaakt me goed.

Was getekend,

Lindsay

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *