You get me every time

Why d’ya have to be so cute?
It’s impossible to ignore you
Must you make me laugh so much
It’s bad enough we get along so well
Say goodnight and go

Oops, there goes my blog, all verlaten en wel.
In principe, that is a good thing.

Schrijven doe ik om dingen van me af te zetten, en in dat opzicht is weinig schrijven dus erg positief!
Maar toen ik vandaag weer de Starstyle inkeek dacht ik, het is ook wel weer leuk.
Dus klom ik weer in het toetsenbord van de PC downstairs, gezien het feit mijn eigen, dierbare laptop bij de toppendokter is, in de lappenmand, anyhoe: hij is kaduuk.
Nu wachten op de brief dat ik hem weer in mijn armen kan sluiten.
Vakantiedrukte, enfin: ik mag blij zijn als ik voor mijn verjaardag mijn laptop weer heb!

Maar zelfs dat kan die rottige glimlach niet van mijn gezicht krijgen.

De bovenstaande tekst komt uit het nummer Goodnight and Go van Imogen Heap.
Ik ontdekte dit nummer in december 2006, en boy oh boy: wat een voltreffer.
Ik wou een zekere jongeman maar niet leuk vinden (wat ik stiekem hartstikke beetje boel deed!) en het feit dat ik hem bijna dagelijks op mijn werk zag, was niet echt bevorderlijk.
Het was zo ontzettend sterk, maar ik wilde het niet.
Ik was bang voor zijn afwijzing, ik was bang om weer verliefd te zijn, ik was bang om weer een relatie te hebben.
En het meest van alles was ik bang om iemand van wie ik zo bovensteonder was, weer kwijt te raken.
Een van de angsten die ik meer vrees sinds ik afscheid moest nemen van de belangrijkste man in mijn leven.

Ik met mijn grote mond, bleef echter cool als The Fonz herself en op mijn werk (let wel: nooit meer onopgemaakt de deur uit, de werkpantalon waar mijn tusch het best in uitkomt en mijn rooster vooraf checken wanneer ik met hem zou werken!) liet ik niets merken.
Op de vrijdagavondborrels kwam ik piekfijn en helemaal mooi de kroeg in, om een paar drankjes te doen, te genieten van hem in vrijetijd (zucht!) en daarna weer de aftocht te blazen.
Boy oh boy: wat een vermoeiende tijd was dat!

En nét toen ik dacht, dat gaat niets worden, hij gaat niet op mijn avances in (avances, welke avances, weet ik nu van de meneer in kwestie :-], vrouwen en signalen afgeven, yeah, big succes!), en het enkel leek of we vrienden zouden blijven (want dat waren we inmiddels wel, de diepste gesprekken en discussies tot diep in de nacht) waar ik heimelijk van genoot en me daar al bij neer wilde leggen, was het Valentijnsdag.

Reken je even mee, beste lezer: december 2006 en Valentijnsdag 2007 – ruim 2 maanden!
Daar kon geen Sonja Bakker tegenop, de vergelijking tussen de effecten van die spanning en het losser zitten van mijn (shit, die zat net mooi om mijn tusch) broeken. (Inmiddels weer helemaal goed, mijn broeken zijn weer prima gevuld ;-])

Besloten deze Valentijnsdag niet sip en sad op mijn kamertje te hangen, kwam best dudette Merel girly movies kijken bij mij onder het genot van veel chocolade en wijn.
En, zoals bijna gewoon was geworden in onze puur platonische vriendschap, sms’te de jongeman en ik in kwestie heel de avond.
Overtuigd dat dit echt niets meer ging worden werd ik was losser en was ik bijna zover dat ik het zelfs kon accepteren. Hoe ik dat ging handelen dat ik hem nog steeds dagelijks zou zien en heimelijk adoreerde, dat was een probleem voor latere oplossing.

En toen, ineens, wel in de stemming van de avond maar zo onverwacht dat ik op de bank sprong:
"Aangezien jij het blijkbaar niet gaat vragen: heb je zin om morgen film bij mij te komen kijken? xxxx…."

Aargh! Ik geloof dat Merel en ik tot aan zijn huis te horen waren.
Wat een vreugde in mijn kamer! Hysterisch gegil, ja, ik maakte me schuldig aan omhelzen van Merel, het nieuws melden aan al mijn huisgenoten die thuis waren en meer van die vrouwelijke onzin. Boy oh boy!

Toen, na een gespannen date volgde dan toch dé zoen (gelukkig vanuit zijn initiatief, want zo langzamerhand heb je wel kunnen lezen wat een durfal ik ben op gebied ‘d amour) en inmiddels is het alweer bijna een halfjaar dat ik het gequote lied van bovenaan vrolijk meezing.

Boy oh boy. Sorry voor het niet-schrijven van mijn blogs, maar ik hoop dat jullie van dit verhaal hebben kunnen genieten. Ik in ieder geval wel. En ja, je mag proberen die gelukzalige glimlach van mijn gezicht te slaan, maar ik zal je de andere wang keren en nog blijven lachen. Boy oh boy.

We’d be good, we’d be great together
Say goodnight and go

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *