Woensdag waargebeurd verhaal: jezelf kwijt zijn en weer vinden

Find yourself

Ik heb lang getwijfeld om deze blog te publiceren. Het is een erg kwetsbare blog en ook erg privé. Toch denk ik dat het me helpt om te delen. Ook omdat ik het mogelijke taboe (dat met name in mijn hoofd bestaat) wil doorbreken en misschien reacties krijg van lotgenoten. Of wie er nog middenin zit en waar dit verhaal een hart onder de riem voor is. Ik heb zelf erg gezocht naar soortgelijke verhalen maar vond deze of te zweverig of te commercieel. Daarom mijn verhaal. Over het kwijtraken van jezelf. En hoe ik mezelf langzaam bij beetje steeds weer (terug) vind.

Waar en wie ben ik?
Het klinkt misschien vaag: jezelf kwijtraken. Lichamelijk ben ik Lindsay en mijn lijf is fysiek aanwezig, het is zichtbaar en functioneert. Maar mijn persoonlijkheid, wie ik ben en waar ik voor sta, raakte ik langzaam kwijt. Ik haalde geen plezier meer uit sporten of hobby’s, was lusteloos en mijn behoefte aan sociaal contact nam sterk af. Het gekke is dat ik dit niet direct door had. Ik was te druk met andere dingen om te merken dat ik mijzelf, mijn kern en eigen identiteit, daarbij uit het oog verloor.

Natuurlijk waren er signalen, maar ik heb ze – bewust of onbewust – genegeerd. Mijn man en close vrienden merkten dat ik meer in mezelf gekeerd raakte, maar ik wilde van kritiek niets weten. Laat me toch met rust, waar hebben jullie het in hemelsnaam over? Ik zat keihard in de ontkenningsfase. Ik functioneerde toch prima? Dat ik op een robotachtige manier het vaste riedeltje (opstaan, eten, werken, eten, slapen) voltooide en daarnaast voor weinig te porren was, negeerde ik.

Walking dead
Het is overigens niet zo dat ik als een totale zombie rond strompelde. Soms waren er momenten van blijdschap of vreugde. Maar die werden steeds minder. Ik voelde me mat, vlak en afgestompt. Tot het moment dat mijn fysieke lijf de signalen niet langer kon verwerken. Overgeven, migraine, chronische hyperventilatie, hartkloppingen, flinke acné uitbarstingen. Een paar maanden negeerde ik dit. En toen ging het niet meer. Ik ging stuk.

Ignore signs

De bom
Dat was een erg raar moment, als ik er nu aan terug denk. Mijn hoofd voelde totaal leeg. Alsof er een bom was afgegaan waarbij ik gehoorbeschadiging had opgelopen en ik nu enkel een ruis in mijn hoofd hoorde. Alsof ik doof was. Helemaal niks: geen gevoel, geen gedachten, compleet blanco.

Het is niet zo dat ik direct toegaf vanaf dit moment. Na de flatliner heb ik mezelf ontzettend gekweld met vragen waarom? Schuldgevoelens, ontevredenheid, boosheid, zelfs het erkennen van mijn probleem was nog niet aan de orde. Het gevecht was nog niet voorbij. Het was net begonnen. Mijn superego probeerde nog steeds de boel perfect onder controle te houden en gaf zich nog niet gewonnen.

Van ontkennen naar erkennen
Ik bezocht op aanraden van de huisarts een haptonoom om mijn eigen lijf en signalen te leren kennen en begon met gesprekken bij een professional. Langzaam maar zeker ging ik van de ontkenningsfase naar de erkenningsfase. Dat was fucking eng. Ineens gaf ik toe dat ik mezelf ergens verloren was en dat maakte het zo echt. Griezelig as hell. Het voelde alsof ik de controle kwijt was, terwijl ik nu zie dat dit valse controle was. Wat ik deed en hoe ik me voelde, lag mijlenver uit elkaar. Eigenlijk is het niet meer dan logisch dat ik klachten kreeg. Ik was niet trouw aan mezelf en daardoor van mezelf verwijderd geraakt. Het was alsof ik mijn eigen ‘ik’ maanden had ontkend.

Jezelf worden
Doordat ik mezelf verloochend heb, werd ik onzeker. Wat als ik ineens iemand anders word? Mijn haptonoom moest glimlachen om mijn vraag. Je wordt jezelf, was haar antwoord. Je weet allang wie je bent. De waarheid is dat je jezelf eigenlijk nooit kwijt kan raken, maar dat een deel van jezelf verwaarloost is geweest. Trouw zijn aan jezelf is het allermooiste wat er is. Ik gun het iedereen.

43d51f092a57c32b64ace284fdee501e

Ego
Jezelf zijn betekent niet dat je ineens een egoïst bent die geen rekening houdt met anderen. Het gaat om het kunnen en durven luisteren naar jezelf en daar iets mee doen. Want als je niet luistert, kun je diep gaan. Dat heb ik gemerkt en aan den lijve ondervonden. In de ontkenningsfase was ik helemaal de weg kwijt. Ik wist oprecht niet meer wie ik was en dat was eng.

R-E-S-P-E-C-T
Sing it Aretha! Ik werk nog steeds aan het opbouwen van meer zelfvertrouwen. Zonder zelfvertrouwen kun je niet luisteren naar jezelf. Want dan geloof je je inner voice toch niet en neemt je superego de boel over. Het is bijzonder om ineens weer te ‘voelen’ wat ik écht wil en te luisteren naar behoeften die mijn gedachten me ingeven. Zonder deze gedachten af te kraken of opzij te schuiven, mijn valkuil. Dat gaat me nog niet gemakkelijk af, maar ik leer mijn eigen stem herkennen en mijn valse stem, die praat omdat ze bang of onzeker is, te laten voor wat ze is.

21359926b9538eda22dc1a002e5591ec

Vergaderingen tussen hoofd en gevoel
Mijn hoofd, de ratio, is gewend om beslissingen te nemen zonder dit te bespreken met mijn gevoel. Talloze lijstjes, berekeningen en voorwaarden zitten in mijn hersens, klaar om de gevoelens de mond te snoeren. Doordat ik keuzes alleen met mijn kop heb gemaakt, rationeel en bedacht, passen ze niet altijd bij mijn gevoel. Je kunt niet alleen keuzes maken met je hoofd en niet alleen keuzes maken op gevoel. Een gulden middenweg tussen deze twee zorgt voor balans.

Flarden van Lindsay
Cliché maar waar: tijd heelt alle wonden. Ik investeer in tijd, energie en moeite, maar merk wat het oplevert en dat geeft me een kick. Ik ben er nog niet, maar langzaam zie ik steeds meer flarden van Lindsay terug komen. Ik leer mezelf accepteren zoals ik écht ben en keuzes te maken die niet alleen passen bij mijn hoofd, maar ook bij mijn hart en gevoel. Trouw aan mezelf kies ik voor wat mij gelukkig maakt en goed aanvoelt. Het is een behoorlijke ontdekkingsreis, maar ik geloof – en durf inmiddels stellig te zeggen dat ik het zeker weet! :-) – dat het zich helemaal terugbetaalt.

e3e9d0c094cc58386140a771e229f77b

Be yourself (of een unicorn ;-)
Door dicht bij mezelf te blijven, ervaar ik een rust die me de ruimte geeft te kiezen voor wat het beste voelt. Ik ben steeds minder druk met het fundamenteel willen veranderen van mijn persoonlijkheid of het zijn van iemand die ik niet ben. Ik leer accepteren wie ik ben, met mijn goede en minder goede kanten. En dat is okay. Ik hoef niet perfect te zijn om gelukkig te zijn. Mijn valkuil (extreem hoge eisen) is diep, maar ik hoef er niet altijd overheen te springen. Ik kan er ook omheen wandelen.

Friends

Eigenliefde en andere liefde
Mijn grootste uitdaging is het accepteren van mezelf. Anderen accepteren me namelijk allang en met ontzettend veel liefde. Ik ben zo gezegend met mijn man en vriendinnen die er voor me zijn, zelfs toen ik er niet voor mezelf wilde zijn. Maar ik heb een mooie oefening die ik op een redelijk simpele manier kan toepassen geleerd. Ik mag net zo mild zijn voor mezelf als voor mijn geliefden. Ik ben een slechte criticus voor anderen, ik hou zoveel van mijn man en vriendinnen dat ik vanzelfsprekend mild voor hen ben. Telkens als ik onredelijk streng ben voor mezelf, bedenk ik of ik dit hen net zo goed kwalijk zou nemen. Het antwoord is tot dusver altijd nee geweest :-). Dat helpt me.c82954b24f06bca16e0f3f582f222c36

Klik
Zo. Het is een lang en heftig blog. Maar ik ben opgelucht. Dit hoort ook bij mij. Ik heb het geaccepteerd en leer het een plekje te geven. Misschien vind je dit een totaal gestoord verhaal en kom je nooit meer terug. Dat is prima. Ik sta achter mijn woorden en als dat niet bij je past, luister dan naar je innerlijke stem en klik op het kruisje rechtsboven ;-). Of misschien klik je beneden op de comments omdat je het herkent of juist een goed advies hebt, wat van harte welkom is! Sharing is caring. En ook een beetje scaring, maar dat mag. Iets eng vinden is ook een gevoel, net zoals trots, bang, opgelucht en tevreden. Dat voel ik nu allemaal, terwijl ik op ‘publiceren’ klik.

Liefs,
Lindsay

29 reacties

  1. Mooi verhaal, kippenvel hier! Ik herken wel dingen (maar dat weet je al). Jezelf zijn is zeker niet egoïstisch maar juist cruciaal! Doen wat voor jou goed voelt, en minder bezig zijn met verwachtingen van anderen heeft mij erg geholpen. Ook de realisatie dat je helemaal niks moet mara altijd zelf bepaalt wat er gebeurt kan helpen. You'll get there, veel sterkte en liefs gewenst!

  2. Wat een stoer blog. En wat verdrietig om te lezen dat je Homeknop het niet meer deed.
    Ik kom niet in de buurt van het kruisje rechtsboven. No need. Hou vol, je doet het goehoed!! <3

  3. Helemaal geen gestoord verhaal, sterker nog… ik heb het in twee delen gelezen omdat ik na de eerste paar alinea's al volschoot wegens teveel herkenning. Geen goed advies dan ook, wel dikke props en een digitale knuffel!

  4. Wat is dit herkenbaar! Ik heb mezelf 8 jaar lang "staande" weten te houden met dezelfde klachten, totdat mijn masker 2 jaar geleden brak. Ik kreeg een burn out, die ontstaan is door mijn hoge eisen en negatieve zelfbeeld. Een traject bij de GGZ volgde. Gelukkig had ik een hele fijne therapeute en heb ik veel baat gehad bij medicatie, die ik nog iedere dag slik. Uiteindelijk kan ik nu zeggen dat ik, voor 95%, beter ben. Stress en verandering blijven mijn zwaktepunten en er zijn genoeg dagen waarop ik mezelf waardeloos en afschuwelijk vind, maar de vrolijke Annemieke overheerst.

    Jouw verhaal roept bij mij veel negatieve herinneringen en emoties op en ik typ dit nu met een opkomende spanningshoofdpijn en een brok in m'n keel. Lieve Lindsay, weet dat het allemaal goed zal komen. Je komt er zoveel beter en (in mijn geval) leuker uit. Het leven zal een nieuwe waarde krijgen en de ervaring die je in deze periode opdoet is, hoe negatief ook, ontzettend waardevol. Heel veel sterkte en geniet van de positieve gevoelens die in de loop van de tijd weer terugkomen. (Letterlijk, het is bizar om na 10 jaar weer kippenvel te krijgen bij een mooi liedje, voel me soms net een emotionele theemuts! ;))

  5. Respect voor je open en eerlijke verhaal Lindsay!
    Ik vind het fijn dat je dit wilde lezen. Echt niets dan respect.
    Ik herken het, ben nu langzaam uit dat dal aan het kruipen… Blijft een gevecht maar doe mijn best.
    Knuffel voor jou!!

  6. Mooi, open en eerlijk verhaal. Respect! Ik herken delen uit je verhaal dit ook mbt de haptonoom. Mijn motto is: yes I can!
    Dus zeg ik tegen jou: Yes you can!!! Liefs

  7. Wow, heel mooi en eerlijk Lins! En ik denk dat er nog veeeel meer mensen herkenning in je verhaal zullen vinden, dan je ooit zou denken. Dit verhaal publiceren lijkt mij bovendien ook weer een enorme stap in de goeie richting. Ik vind het bewonderenswaardig en keistoer! HANDKUS!!! ;-) En een dikke knuffel, Fré

  8. Heel mooi geschreven meissie ben trots op je dat je het zomaar schrijft en ik hoop diep uit mijn hart dat het schrijven je heeft geholpen. En ik weet ook zeker dat je jezelf met alle lieve mensen om je heenzeker de weg terug zult vinden naar je eigen ik.
    Love you mam.

  9. Ik lees niet al je blogs, maar deze moest ik gewoon echt even lezen.
    en wat is dit herkenbaar en wat heb je het mooi onder woorden gebracht.
    ik heb inmiddels ook al jaren een dikke muur om me heen en een masker op naar de buitenwereld.
    Met een burnout en depressie als gevolg sinds januari.
    Met als gevolg dat ik nu mijn ontzettende leuke baan en lieve collega’s achter me heb gelaten door ontslag te nemen.
    om nu alle tijd te besteden aan mijzelf en mijn gezinnetje.
    en een lange zoektocht volgt…naar mezelf.
    waar kan ik weer van genieten…om lachen…
    ik zie mezelf nu als een puzzel die gemaakt moet worden.
    en door de therapie bij een haptonoom ben ik er inmiddels achter dat ik hsper ben dus 1 puzzelstukje ligt op zijn plek.
    nu kijken hoe ik het hsp zijn tot een positief iets kan maken in mijn leven en het niet langer een last is.
    Op zoek naar mijn volgende puzzelstukjes…….
    ga zo door en ik zal zeker stukjes uit je blog gebruiken om mezelf duidelijk te maken naar mijn omgeving, aangezien ik toch moeite heb om de juiste woorden te vinden om te omschrijven hoe ik me voel.
    dat heb jij dus wel heel mooi omschreven.

  10. Lastig om de juiste woorden te vinden om hierop te reageren. Wat dapper dat je het online zet, en succes met het vinden van jezelf. Je bent met (h)erkennen hiervan al verder dan vele anderen.

  11. Nu dat is een mooi verhaal Lindsay! En ook heel herkenbaar!

    Ik geef je graag een tip van een boek wat heel erg inhaakt op dit thema.
    Dat is het prachtige boek Opstaan in het donker, van Leo van der Hoeven.
    Een prachtig waargebeurd verhaal, in romanvorm beschreven.

    Boek Opstaan in het donker scoort na vele recensies bij bol.com maar liefst 5 sterren en krijgt voor de verhaallijn een 10 !

    Mocht jij, andere mensen die dit bericht lezen, dit bijzondere en goudeerlijke boek gaan lezen, de schrijver verneemt na afloop graag !

    Groet !
    Mallorca / Petra van der Hoeven

  12. Hallo Lindsay,

    Ik vraag me af of je jezelf verliest, of jezelf gewoon onderwaardeert. ik denk dat hoe je er op dat moment aan toe bent, dus het moment dat je denkt dat je jezelf hebt verloren, niet heel ver is van de persoon die je eigenlijk bent. Ik merk ook dat ik vaak "down" ben, en dat heeft inderdaad te maken door het constant willen klaarstaan voor andere, rekening houden met andermans gevoelens en nog talloze acties, waar je op den duur geen dankbaarheid meer van krijgt en wat als vanzelfsprekend gezien wordt. Maar het moment dat ik mezelf herpak en besluit om meer voor mezelf op te komen en meer aan mezelf te denken, voel ik me weer sterker! Helaas duurt dat gevoel niet lang, en raak ik mezelf weer kwijt. DUS: Wat doe je eraan om jezelf voor eeuwig terug te vinden,

  13. Wauw wat een herkenning. Net wat ik nodig had. Prachtig dat je je zo kwetsbaar durft op te stellen. Zit momenteel in een zelfde zoektocht. Mij helpt meditatie erg goed niets zweverigs maar down to earth met de headspace app. Respect.

  14. Hoi Lindsay,

    Wat knap dat je dit hebt durven schrijven. Een burnout, overspannenheid of oververmoeidheid bij de jongere generatie wordt altijd een beetje weggelachen maar ik weet zelf helaas hoe het is. Ik herken me dan ook heel erg in jouw verhaal. Voor mij is het 2 jaar geleden dat mijn masker brak en gelukkig had ik een huisarts die direct stappen ondernam. Wat volgde waren diverse gesprekken bij de psycholoog. Ik heb van ver moeten komen, en ik ben er nog niet maar ik ben sterker dan ooit te voren! En het belangrijkste dat ik geleerd heb (en wat ik een les vind voor iedereen): Doe lekker waar je zelf zin in hebt. Geen zin of energie voor die ene afspraak? Zeg 'm dan af. Stel grenzen.

  15. hallo ,wat een erkenning . Ik heb 5jaar geleden een depressie/burnout gehad . hoop met problemen van huis uit . vaak die afwijzing door ouders . beschuldig zijn van vreemdgaan met exman van mij jonge zus , door mij oudste zus en haar echtgenoot gezegd . dan nog volhouden ook . me afschuwelijk gevoeld hieronder . En geen ene respons ouders . ik wilde altijd erkenning van thuis en deed
    daarvoor extra me best . nu is mij masker aan het vallen 5jaar geen contact ouders (geen zin in) kom uit gezin van 6 (ikke pispaal,zwart schaap) angst om tegen te spreken .minderwaardig voelen . Hun proberen geen enkel contact te zoeken , ik ben toch degene die niet wil . Heb gelukkig lieve vriend ,en hondje . Me als kind nooit echt gelukkig gevoeld bij ouders ,dus behoefte aan kinderen was er niet , gelukkig ook niet bij vriend . Het blijft een innerlijke strijd met jezelf ,maar merk dat er ook hele goede momenten zijn . Ben ook in de overgang dus ook emotieoneler . cursus innerlijk kind gedaan , psygoloog geweest . En nu wil voetreflex laten doen . Ik blijf gaan voor mezelf . en de rest MOET MAAR ZIEN . met een broer en zijn vrouw wel een goed contact (komen ook niet thuis) . nou jou verhaal is zo herkenbaar . Zet em op hoor ,zeg Ik , ook al valt het soms niet mee . .

  16. WoW, je verwoord exact hoe ik me voel. Mooi en duidelijk geschreven. Mij lukt het niet om dat zo goed onder woorden te krijgen. Ik hoop binnenkort ook flarden van mezelf te zien. Nu zit ik daar nog niet in, maar jouw woorden laten me zien dat ik beter kan worden. Dank je dat je dit deelt!

  17. Met traanogen zitten lezen omdat het zo ontzettend herkenbaar is. Ik zit er momenteel middenin, voor de tweede helaas. Daarom weet ik dat het weer goed komt maar het laat ook zien dat ik opnieuw weer niet naar mezelf geluisterd heb. Bedankt voor je verhaal.

  18. Heel mooi verwoord ik vind het een aangrijpbare tekst en ik zit er nu midden in opgeven is geen optie doorbijten door de zure appel heen.. Ik heb een zware weg te gaan en zo te lezen zijn er nog meer die dat hebben iedereen die dit overkomt weet waar het over gaat.. en ik wens iedereen veel sterkte en geluk.

  19. Zo die komt binnen. Kan mijn verhaal zijn.
    Alsof het zo moet zijn , van de week zelf voor dit naar huisarts geweest.
    Afspraak psycholoog staat.
    Succes met het tot jezelf komen.
    Groetjes

  20. Heel herkenbaar Lindsay. Een open en eerlijke ervaring. Compliment dat je het aan durfde om je verhaal te delen, waar je anderen mee helpt.
    Ik wens je veel succes op je verdere pad.
    Warme groet.

  21. Bedankt voor je verhaal! Zeer herkenbaar bij mezelf. Ook ik ben mezelf weer even kwijt. Herstellende van een burn out. Vorige zaterdag opnieuw begonnen met mijn werk. 1 dag per week. Het voelt nog niet volledig goed. Ik blijf nog altijd 6 dagen thuis. Regelmatig alleen thuis. Dan word ik soms gek van mezelf … ook heb ik een goede psychotherapeute gevonden. We zijn bezig met het innerlijk kind. Sindsdien al veel angst aanvallen gehad. Ik vind het super dat je jouw blog hebt gemaakt. Veel succes nog!!! Dikke knuffel

  22. Zoals voor velen, ook voor mij zeer herkenbaar dit. Zit al 4,5 jaar in dit proces en zie vooralsnog nog geen vooruitgang helaas. Bijna continue last van angst, verdriet/down gevoel en niet weten wat met mezelf/m'n leven aan te moeten! Weet zelfs al jaren niet meer wat ik nou leuk vind of waar ik behoefte aan heb. Dus ploeter maar wat aan en lijk ondertussen eindeloos lang op de wachtlijsten te staan in die belabberde GGZ :S

    Sterk verwoord in ieder geval jouw verhaal en positief ook :)
    Wat voor 'professional' heb je gehad trouwens naast de haptotherapeut?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *