Weg met de weegschaal!

Weegschaal koptekstIn de ‘2013: Goede voornemens’-blog las je het al: ik heb de weegschaal weg gedaan. Nee, hij is niet stukgegooid (glazen exemplaar), hij staat in de schuur – 4 verdiepingen naar beneden. Ver uit het zicht en niet binnen handbereik.

Wat wil je nu zeggen Lindsay? Dat je jezelf moddervet gaat (vr)eten omdat het je niet meer kan schelen? Nope. Verre van zelfs. Ik wil nog altijd afvallen en strakker worden, maar laat mijn leven niet langer regeren door een stomme plank met cijfers. 

Hoe het werkt (bij mij): ik ga op de weegschaal staan. Ik zie dat ik ben afgevallen. Een gevoel van blijdschap: yes – het is gelukt. Tegelijkertijd ook een klein gevoel van teleurstelling. Het aantal grammen of kilo’s is namelijk nooit genoeg. Ironisch niet? Kun je je voorstellen wat het met mijn humeur doet als mijn gewicht gelijk, of erger nog, iets hoger is dan mijn laatste weegmoment? Beneden het nulpunt. Echt, ik ben de hele dag zwaar (!) chagrijnig na één klein moment in de ochtend.

Ik word er boos van. Die weegschaal bepaalt mijn humeur. Hij bepaalt of ik snauw tegen mijn aanstaande, hij bepaalt of ik met de deur gooi op mijn werk, hij bepaalt of ik de moed in mijn pumps laat zakken. Want, als ik op de weegschaal niet voldoende vordering (in mijn ogen) zie, vertalen mijn hersens dit naar: zie je wel, je kan er niets van. Je kunt net zo goed opgeven. Wat ben je toch een loser.

Wat mijn hersens doen als ik wél een kilo of wat kwijt ben? Dan denk ik: mooi, dat is leuk – maar het is niet genoeg. Ik spring geen gat in de lucht. Ik denk: okay, aardig – maar dat kan beter. Die klote-weegschaal maakt mijn dag dus ook niet leuker als ik getallen zie die me moeten enthousiasmeren.

Daarom heb ik ‘m opgeruimd. Staat netjes. Weg ermee. Ik sport drie keer per week met Evy van Start2Run, eet gezond en gevarieerd en verwen mezelf soms met wat lekkers. Ik eet per dag tussen de 1500 – 1800 calorieën. Op een dag met wat extra’s max. 2000 calorieën. En dat is goed te doen. Zeer goed zelfs. Ik ben nog altijd fan van Het Geheim van Slanke Mensen en sta achter deze methode.

Voor mij is het heel belangrijk de koppeling tussen emotie en eten los te laten. Als ik me verveel, me rot voel, me goed voel, verdrietig ben, blij ben – alles is een reden om mezelf te troosten óf belonen met eten. En dat wil ik niet meer. Als ik verdrietig word van de weegschaal, dan ruim ik ‘m op. Ik merk aan mijn kleding écht wel dat ik slanker word.

Ik heb beloofd de weegschaal pas op 1 juni 2013 weer tevoorschijn te halen. Soms vind ik het lastig. Dan wil, nee – moét, ik zekerheid hebben en me wegen. Ik moest ervan huilen. Dat is voor mij al een bevestiging dat de weegschaal een té grote rol is gaan spelen. Come on, janken omdat ik de weegschaal een paar maanden gedag zeg? Juist, dat is precies de reden dat ik ‘m even verbannen heb.

De weegschaal te vriend houden doe ik door ons contact tijdelijk on hold te zetten.
Dus lieve/stomme weegschaal, tot ziens voor nu.
Ik zie je wel weer als ik ons contact op juiste waarde weet te schatten.

xoxo Lins

weegschaal

11 reacties

  1. Knap van je! Ik doe het je niet na… Inderdaad dezelfde denkwijze als jou zodra ik een gewicht zie staan. Maar toch heb ik 'm 'nodig'. Om het controle vast te houden en te zien dat ik niet aan het uitdijen ben… Stom natuurlijk. Maar ach!

  2. Heel goed. Misschien moet ik dat ook maar eens doen. Ben ook altijd zo gefocust op mijn gewicht. :( Maar goed, in 2013 in ieder geval weer lekker sporten en gezond eten, dan gaat het vanzelf!

  3. Leuke en mooie blog en inderdaad als je er niet vrolijk van word is dit een betere manier om je gewicht in de gaten te houden met je kleding.Want daar merk je het heus wel aan,En sporten doe je genoeg dus dat komt wel goed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *