Waarom ik niet wil bloggen als baan

20151116_150507_resized_1
Ik op bezoek bij het UWV vorige week: “Oh leuk, bloggen en vloggen zegt u mevrouw Vallen? Net als die Renzo Knol?” :’-)

Nu ik werkeloos ben (auwtsj, dat ziet er ineens wel erg in your face uit zo getypt :-(, vragen sommigen waarom ik niet fulltime ga bloggen, of van bloggen mijn baan maak. Immers, ik blog toch al een dikke 10 jaar met veel plezier, waarom maak ik van mijn geliefde hobby dan geen beroep? En dat beantwoordt eigenlijk direct de vraag :-). Als je van je hobby je beroep maakt, is het geen hobby meer. Dan is het ‘gewoon’ je baan. Bovendien – hou je vast, dit is waarschijnlijk een erg onpopulaire mening onder menig aspirerend blogger ;-) – fulltime blogger zijn, lijkt mij absoluut géén toffe baan. 

070104_booger-blogger

In mijn optiek is er een GROOT verschil tussen een populaire blogger zijn en bloggen als business. Je hebt talloze populaire bloggers, want een blog volgen doe je om heel persoonlijke redenen. De blogger in kwestie spreekt je aan, past bij je of je herkent iets van jezelf in de blogger. Zo divers als mensen zijn, zo divers zullen bloggers populair zijn, op verschillende vlakken. Dus een populaire blogger zijn, zegt niet zoveel over willen/kunnen/moeten bloggen als baan.

Een select gezelschap populaire (professionele) bloggers kan daadwerkelijk leven van hun blog. Zij bloggen als business. Daarin zit voor mij een groot verschil met ‘gewoon’ populaire bloggers. Overigens vind ik daar niks mis mee, bloggen als baan. Bloggers die for the money ;-) bloggen, beschouw ik als freelancers of zelfstandigen die editor of hoofdredacteur zijn van hun eigen magazine. Ik heb niets tegen entrepreneurs die hun blog commercieel en marketingwise slim inzetten, you go Glen Coco ;-).

221adb60-b1ec-0131-3a7a-16956ac24379

Het zou voor mij persoonlijk echter een verschrikkelijke job zijn, bloggen als business. Waarom vertel ik je (ironisch genoeg) in deze blog ;-).

Mijn blog is een persoonlijke blog, een ‘lifeblog’.
Ik blog eigenlijk over van alles: vaak persoonlijke blogslifestyle, relaties (getrouwd zijn), sport, vriendschap, maar ook zwanger zijn en moederschapuitgaan, reizen, mode, films en wonen. Misschien een beetje veel, maar over bijna al mijn interessegebieden kan ik wel schrijven. En dat doe ik ook gewoon, haha. De term ‘lifeblog’ dekt wat dat betreft de lading wel: mijn levensblog (in het Nederlands klinkt het direct veel suffer, haha ;-).

Dat is mijn persoonlijke, creatieve vrijheid: bloggen over van alles, zonder verschillende websites bij te houden die zich specifiek richten op één onderwerp. Soms vertelt een marketeer of mediabureau me dat ik me beter kan richten op een niche(markt). Een nicheblog is een specifiek en afgebakend blog, zoals een beauty-, fashion- of mommyblog. Ik vertel dan eerlijk dat ik helemaal geen succesvolle blog wil, maar gewoon mijn eigen blog omdat ík dat leuk vind. De persoon tegenover me fronst zijn of haar wenkbrauwen en dan houdt het gesprek al snel op (waarschijnlijk denken ze dat ik gek ben ;-).

De afgelopen 10 jaar heb ik een hoop geschreven en gemaakt. Voor mezelf, als mezelf: Lindsay. En dat wil ik graag zo houden.

Ik bén geen merk of uithangbord
Komen we direct bij mijn tweede punt. Ik blog over mijn leven, maar mijn blog is niet mijn leven. Ik beschouw mijzelf niet als een merk. Ik ben een mens van vlees en bloed, geen online waardetoevoeging voor commerciële doeleinden of marketingcampagnes.

Ik maak geen winst met mijn blog. De inkomsten die ik verdien door b.v. het plaatsen van advertorials, gebruik ik onder andere om kosten voor mijn hosting te dekken. Nu moet je niet denken dat er bakken met geld binnenkomen dankzij mijn blog. Meestal speel ik quitte of leg ik zelf bij. Maar bij een hobby of vereniging betaal je ook contributie en voor hardlopen moet ik ook goede schoenen en kleding kopen, dus dat vind ik helemaal niet erg. Dat vind ik eigenlijk heel normaal.

Ik ben mijn blog nooit gestart om winst te maken of gratis producten te ontvangen (10 jaar geleden had bloggen sowieso nog een ietwat nerdy imago, absoluut niet zo hip als nu). Ik ben niet uit op shitloads aan gratis spullen (die ik waarschijnlijk toch niet ga gebruiken). Ik ontvang dagelijks e-mails met verzoeken tot samenwerkingen, advertorials of persberichten, maar 80% van de berichten bedank ik vriendelijk voor de moeite. Sommige brutale bedrijven sturen pakketjes direct op en eisen vervolgens dat ik er een blogpost aan wijd. Haha, RU fucking kidding me? Ik steek mijn mening daarover niet onder stoelen of banken, dus de volgende keer krijg ik geen pakketje meer. Big deal ;-).

Als ik een product zelfstandig ook zou aanschaffen of ik heb er werkelijk iets aan, dan sta ik niet negatief tegenover een samenwerking, mits ik mag aangeven dat dit een samenwerking of sponsoring betreft. Een sportband waarin mijn telefoon veilig is tijdens het hardlopen, een mooi telefoonhoesje bij aanschaf van een nieuw toestel, een heerlijke massage of een fotoalbum van mijn honeymoonfoto’s, daar zeg ik geen nee tegen. Dat zou jij ook niet doen, toch? :-)

Ik geef bovendien altijd mijn eerlijke oordeel, ook als het niet bevalt. De meeste bedrijven waar ik mee samenwerk vinden dat prima. Ik vind dat het allerbelangrijkste bij een samenwerking. Ik zou het verschrikkelijk vinden als een lezeres iets koopt waar ik zelf ontevreden over ben.

Win-acties voor jullie, mijn lieve lezers, plaats ik daarnaast ook graag. Sharing is caring! Kinderboeken weggeven, een Didi waardebon of een rugzak, als het leuke producten zijn en ik kan eerlijk schrijven dat het een samenwerking is, vind ik dat leuk voor jullie en voor mij :-). Ik probeer er altijd een leuke blog van te maken, dus steek vaak meer tijd in het schrijven van een samenwerking dan eigen materiaal. En ik wil dat eigen blogs het belangrijkst én meest aanwezig zijn. Ik kijk betreft verhoudingen vaak naar (papieren) magazines die ik leuk vind: om de hoeveel pagina’s staat er een advertentie? Zo probeer ik gevoelsmatig ook op mijn blog te werken, als ik dan toch besluit een samenwerking aan te gaan.


Ik vind het tof dat business bloggers zo verwend worden met producten, maar ik vind het eigenlijk veel te leuk om zelfstandig centen te verdienen zodat ik deze vervolgens keihard kan uitgeven ;-). Dat geeft me – gek genoeg – meer voldoening dan totaal gesponsord door het leven wandelen. Ook weet ik op die manier zeker dat mijn kledingkasten en huis niet volgepropt worden met loze goodies die niet mijn smaak of stijl zijn. Ik denk zelfs dat ik me erg opgelaten zou voelen als ik zoveel freebies krijg (en ga na verloop van tijd waarschijnlijk verschrikkelijk verwend gedrag vertonen). Dan betaal ik liever zelf en behoud ik mijn objectieve vrijheid ;-). Dus tsjah, dan ontneem ik mezelf alweer een hoop (werk)mogelijkheden op dat gebied ;-)

Ik wil op vakantie naar Offlinia!
Joehoe, ik ben op vakantie, toedels!

< insert hier tsjilpende krekels voor een week of drie… >

Drie weken later.

Ben ik weer!

Dat is toch heerlijk? Als ik op vakantie ben, wil ik niet nadenken over werk. Ik wil geen comments modereren, geen contact hebben met persbureaus, geen social media moeten checken mijn social media zomaar kunnen verwijderen als ik dat wil ;-), niks, nakkes, nada. Ik wil dan genieten van mijn vakantie, desnoods offline.

Ook ik heb soms dipjes en dan verschijnt er een tijdje geen blog. Niemand zeikt daarover aan m’n harses. Geen adverteerders, maar ook geen lezers die iedere dag content verwachten. Ik haal mijn plezier uit het schrijven en creatief bezig zijn, niet de likes of comments. Soms duik ik even onder de radar omdat ik mijn tijd beter kan gebruiken om mooie dingen te schrijven en maken, of als ik behoefte heb om lekker privé te cocoonen. En die vrijheid heb ik, want ik verlies niks wat belangrijk voor me is als ik dat besluit te doen. Ik mis geen inkomsten of iets dergelijks.

Het lijkt me echt VERSCHRIKKELIJK om eigen (blog)baas te zijn, in het bijzonder om deze reden. Dat je in je welverdiende vakantie of sabbatical nog bezig moet zijn met allerlei werkgerelateerde scheiße, bah! Dan ben ik liever loonslaaf, die haar out of office zonder problemen kan aanzetten.

Bovendien kan ik oprecht genieten van de maandagochtendgesprekken met collega’s. Goedemorgen deze morgen, doe mij maar een fikse portie Jiskefet kantoorhumor hoor! Om 18:00 uur naar huis gaan en de rest van de avond op mijn gat hangen met een serie, zonder me verplicht te voelen online te verschijnen. Of lekker een dag naar de sauna met mijn lover, zonder online uitleg te geven. Dat is een onbetaalbare vrijheid die ik als hobbyblogger erg waardeer.

Ik hou daarnaast van personeelsuitjes, personeelsborrels en sociale contacten op de dagelijkse werkvloer. Natuurlijk bezoek je als blogger ook evenementen, maar je werkt grotendeels alleen. Dat vind ik te eenzaam. Ik vind het gezellig om een vast team van mensen te kennen waar ik mee werk. Waar ik slap mee kan ouwehoeren, maar waar ik ook complexe vraagstukken of werkdilemma’s mee kan delen. Wat me brengt bij het laatste punt.

Ik zou arrogant of onzeker worden, of allebei
Als je met niemand iets hoeft te bespreken, geen overleggen hebt en alles zelf mag/moet beslissen, kan dat twee kanten op. Ik zou reteonzeker worden, want shit: is dit wel okay? Of ik zou kneiterarrogant worden, want hey: ik ben hier toch de fucking baas van het journaal of niet dan!

Hoewel ik ellenlange vergaderingen en zinloze meetings verafschuw, ben ik een echte teamplayer. (*Ik vind teamplayer een erg hatelijk woord overigens, altijd al gevonden. Alsof je een hele gymklas hebt afgewerkt, playerrr ;-). Anyway, ik ben iemand die het leuk vind om succes te delen. Dat bleek ook tijdens mijn coaching en loopbaanbegeleiding. Applaus in je eentje krijgen vind ik maar mwah. Samen het podium op na een project: ja! Elkaar high fiven omdat het is gelukt, met ieders kwaliteiten.

Sta je daar jezelf in de spiegel te handjesklappen na het tikken van een artikel. Forever alone ;-). Dus nee, dat zou niets voor mij zijn.

Ja maar Lindsay, en het contact met je bezoekers dan? Och, lieve lezers toch, ik vind het ook heel bijzonder wat wij hebben samen hoor ;-). Maar het is niet alsof we elkaar écht kunnen zien, horen en aanraken. Vergis je niet, ik vind jullie reacties leuk, maar dat is niet de reden dat ik blog.

Ik heb absoluut geen behoefte om mijn content gehaaid in te steken zodat ik meer unieke bezoekers of volgers krijg. Als je mijn schrijfstijl (en mij ;-) leuk vindt, lees of reageer je gezellig mee. Zo niet, dan niet. Dan passen we gewoon niet bij elkaar :-). Er zijn immers blogs genoeg, ik lees ook niet alles. Dat terzijde: ik vind je natuurlijk wel friggin‘ awesome omdat je hier meeleest. Props naar jou!

Gek genoeg zou ik het schrijven van een boek dan wel weer ‘alleen’ kunnen, denk ik. Of als freelance journalist op pad om interviews met allerlei interessante mensen af te nemen. Ik denk dat ‘alleen’ bloggen me misschien niet genoeg voldoening geeft. De hele week bloggen over mezelf, mijn ervaringen, mijn ideeën, mijn mening, mine, mine, mine.

Schrijven voor een magazine zou ik ook tof vinden, omdat je dan met een redactie werkt en het niet (alleen ;-) om jou draait, maar om het totaalplaatje als blad. En bij een boek om het verhaal, zowel bij fictie als non-fictie. Ik denk dat ik toch dat ik als fulltime blogger een bepaalde zingeving zou missen, een voldaan gevoel wellicht.

Ik ben niet bijzonder om wie ik ben. Echt niet.
Maar ik kan me voorstellen dat je als fulltime blogger toch last krijgt van spatsies (kapsones). Bedrijven die exorbitante bedragen neertellen voor jouw kop op hun producten, minions die over elkaar duikelen om FIRST!!1!!! te zijn op jouw social media uitingen, gillende menigten op het Jaarbeursplein. Je zou van minder naast je gesponsorde schoenen gaan lopen ;-).

Misschien komt het omdat ik aan de andere kant van de lijn heb gewerkt, waardoor ik weet dat sommige BN’ers of online figuren ingehuurd worden voor sales en marketing. Niet omdat ze zo leuk kunnen zingen, dansen, acteren of vloggen. Nee, gewoon omdat de betalende partij in kwestie zoveel mogelijk aandacht wil hebben. Als jouw kop gegarandeerd veel aandacht trekt, resulteert dat in verkoop: ka-ching!

BN’ers en grote bloggers/vloggers zijn zich natuurlijk bewust van dit effect en schnabbelen zo graag hun tweede huis op Ibiza bij elkaar. Geen probleem. Ze weten: dit gaat niet om mijn kwaliteiten en unieke talent. Ik ben gewoon een goedbetaald uithangbord. Het gaat niet om mij persoonlijk. Het gaat om de cijfers, jouw volgers, jouw aantallen. Niet om je persoonlijkheid, je talent om leuk te schrijven of spontaniteit op beeld. Sommige bedrijven benaderen me niet omdat ze mijn blogs zo leuk vinden, maar omdat ze puur en alleen naar de cijfertjes van mijn blog en social media keken.

Ik ben daar zelf ook goedgelovig in geweest. Door schade en schande wijs geworden. Naïef gedacht dat ik gevraagd werd omdat ik content maak op mijn eigen manier, die hen blijkbaar aansprak. Terwijl ik ondertussen bijgeschaafd, gecorrigeerd en gekneed werd, sijpelde al mijn creativiteit uit me. Ik bleek niets meer dan een fijne aanjager voor hun online buzz, dankzij mijn grote online achterban. Dat nooit meer. Dus ben ik voortaan nóg voorzichtiger in het aangaan van samenwerkingen en mogelijkheden. En dat kan, want ik verlies geen broodnodige omzet door kritisch te zijn, het is immers mijn hobby.

Heb je ooit overwogen te bloggen als baan?
Ik heb het nooit geprobeerd, maar waarschijnlijk had ik mijn blog op een gegeven moment wél naar business kunnen omzetten. Een jaartje of 5 à 6 geleden, toen mijn blog al wat jaartjes meedraaide, kreeg ik hier (wel eens) een aanbieding of voorstel over. Maar het leek me nooit wat, bloggen als baan, of mijn (merk)naam op deze manier inzetten. En nog steeds niet.

Tegen welke blogger kijk ik persoonlijk op?
Dat is zonder twijfel Isabella Löwengrip aka Blondinbella. Isabella is een een Zweedse blogger, entrepreneur en auteur van verschillende boeken. Ze start haar blog in 2005 (net als ik! #fangirl ;-), maar is dan 14 jaar jong en niet 21 jaar oud (zoals ik ;-). Ze heeft ruim 10 jaar later haar eigen imperium opgebouwd, geeft trainingen, schrijft boeken en houdt nog steeds haar persoonlijke lifeblog bij.

Ze is getrouwd met de liefde van haar leven, heeft een zoon en dochtertje, maar haar blog is nog steeds een soort online dagboek van haar leven. Niks fancy, geen gemaakte marketingcontent, maar gewoon haar dagelijkse wel en wee (inclusief soms crappy kwaliteit telefoonfoto’s, haha :-).

Zo zou ik mijn blog ook altijd willen houden.
Een relaxte plek waar ik mijn lifeblog kan bijhouden, tot in het bejaardentehuis (met aangepast toetsenbord en beeldscherm ;-). Bloggen over mijn leven, niet bloggen àls leven.

Dus, als de meneer of mevrouw van het UWV me de volgende keer vraagt of ik van mijn blog mijn werk zou willen maken, stuur ik deze redenen door. Met de toevoeging dat – als ik ooit de ambitie had fulltime te bloggen – ik na 10 jaar trouw bloggen dan misschien toch iets had moeten veranderen aan mijn instelling ;-).

Liefs,
Lindsay

lindsayvallen.nl bloggen meme blogger baan

12 reacties

  1. You just killed me!!! Wat schrijf jij onwijs goed en lekker zeg. Ik moest echt hardop lachen bij La Bradshaw en dan zit ik in de kantine van een manege terwijl mijn dochter op pony zit die ze niet mag en ja iedereen keek om ;-)

    Jij bent een geweldige blogger eentje die dicht bij zich zelf blijft staan ook met dit onderwerp en artikel weer.

  2. First!! Hahahaha.. sorry kon het niet laten… :) Weer ontzettend leuk geschreven en goed verwoord waarom je iets niet wil. Dat is ook knap. Succes met je zoektocht! Komt vast goed.. geef het de tijd.

  3. Nooo! Ik had een hele lange reactie hier getypt, maar nou is ie weg. Misschien ook maar beter, aan zo’n lang verhaal heb je toch niks. ;)

    Kort samengevat: ik snap precies wat je bedoelt. Ik zou geen blogger van beroep willen zijn. Dan wordt mijn blog een ‘moetje’ en dat wil ik niet. Het is mijn hobby en een hobby is geen moetje.

    Maar er zijn ook bloggers die er een beetje tussenin hangen denk ik. Net zoals dat er kunstenaars zijn die wat bijverdienen aan hun hobby. Bloggers die een paar 100 euro per maand voor een paar advertorials krijgen en that’s it. Die net als jij veel aandacht stoppen in een advertorial waarbij ze een goed gevoel hebben, maar die het daarna ook weer los kunnen laten en hun blog gewoon hun hobby kunnen laten zijn. Zij drukken ook helemaal geen stempel op wat ze doen of zijn. Gaan ze op vakantie? Dan hebben ze die advertorials even niet en ze slapen daar niet minder om.

    Echt weer supergoed verwoord Lindsay! Ik doe het je niet na.

  4. Ik snap je helemaal! Naar mijn mening zijn er ook veel bloggers die, zodra zij er hun baan van maken, enorm achteruit gaan. k zou het ook niet kunnen. Zodra bloggen je baan is, voelt het meteen als een verplichting.
    Liefs

  5. Ik reageer eigenlijk nooit, maar volg je nu sinds je zwangerschap. Dit omschrijft precies waarom ik het zo leuk vind om jou te volgen. Je doet het voor jezelf, als je iets post dan is dat is dat een goede post met inhoud en geen "moetje". En we delen de liefde voor Isabella Löwengrip aka je doppelgänger. ;) Keep up the good work!

  6. Kijk, dit is precies wat ik vind dat bloggen moet zijn. Jezelf, als uithangbord, zonder dat je er direct een dik belegde boterham mee wilt verdienen. Simpelweg omdat je het leuk vindt om over je eigen leven, bezigheden en meningen te schrijven. Keep up the good work.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *