Viva: Stoer in bikini – trots op m’n lijf

Viva totaal 10 juli voorkant binnenkant lindsayvallen.nlZo. Daar sta ik dan. De dag die je wist dat zou komen ;-) Het gekke is, de twijfel die ik na de fotoshoot had, is volledig weg. Zeker nu ik de verhalen van de 14 andere stoere vrouwen in bikini gelezen heb. Mijn zelfbeeld is eindelijk zoals het moet zijn. Realistisch. Niet afkeurend, niet onnodig kritisch. Het is zoals het is. En dat is fijn.

Viva totaal 10 juli 2013 Lindsay bikini lindsayvallen.nl

Zoals je kunt lezen worstelde ik sinds mijn 15e met mijn lijf, gewicht en figuur. Bijna een uur heb ik volgepraat met de journaliste van Viva. Ik vind het eindresultaat geweldig. Ik ben oprecht trots op zowel de foto als tekst. Maar omdat ik weet (mede dankzij de hartverwarmende reacties van lezeressen op mijn eerdere eetprobleem-gerelateerde blogs) dat er meer meiden zijn zoals ik (was), wil ik mijn verhaal van het onzekere pubermeisje tot heden doen. Dat past natuurlijk niet in het blokje tekst van de Viva ;-) Daarom op mijn blog.

In Havo-2 ben ik 13 en heb spijkerbroekmaat 26. Ik weeg (denk ik) 60 kilo en ben 1.75 lang. Een lange slungel. Toch was ik niet ontevreden. In de zomervakantie waarin ik van brugpieper naar tweedeklasser transformeerde kocht ik van mijn zelf verdiende geld een Energy-jeans. Zo een met van die plakkaten op je kontzakken. In maatje 26 dus. Ik vond dat niet te groot of te klein. Ik dacht er niet zoveel van als 13-jarige.

In de derde klas groei ik gestaag door. Ik word langer en mijn lijf vrouwelijker. Als 14-jarige word ik ongesteld en daarna volgen minieme tekenen van borstjes. Ik ben nog altijd de langste van de klas maar buiten wat opmerkingen in de trant van ‘lange’, ‘giraffe’ of ‘tante Sidonia’ ondervind ik geen hinder van mijn lengte. Dat komt pas in Havo-4.

Als 15-jarige bereik ik de lengte van 1.80 en weeg 68 kilo. Ik heb spijkerbroekmaat 29. Om me heen blijven andere meisjes klein. Ook de jongens zijn vaak kleiner dan ik ;-) Rond deze leeftijd gaat gewicht een rol voor mij spelen. Kleine meisjes in mijn klas en omgeving beginnen met lijnen. Want ‘ze willen echt niet boven de 60 kilo wegen’!

Ik reken in mijn hoofd het verschil uit. Als zij 55 kilo wegen en ik 68, ben ik echt veel zwaarder. Als onzekere puber realiseer ik me niet dat mijn lengte daarin een grote rol speelt. Letterlijk en figuurlijk ;-) Ik ben ‘anders’ door mijn lengte, het laatste wat ik wil is anders zijn op andere vlakken. Zoals alle tieners wil ik erbij horen. Dus schrijf ik in mijn Fancy-agenda een getal: 65.

Een maand later schrijf ik in mijn agenda: 63. Die 65 kilo heb ik dan overigens (nog) niet bereikt. Mijn inmiddels 16-jarige lijf groeit nog volop en het lukt me niet af te vallen. Dat frustreert me. Een klasgenootje gaat aan de shakes in Havo-5. Dat vind ik teveel gedoe. Bovendien ben ik niet erg open over mijn afvalpogingen. Ik hou het voor mezelf als manier mijn lijf onder controle te houden. Wat een totaal onredelijke eis is, realiseer ik me terugkijkend. Een lijf van 16 is in de groei en bovendien: ik was helemaal niet dik.

Lindsay 16 jaar examenstunt*Tijdens mijn examenstunt, een groots waterfestijn in de aula, zomer 2000.
16 jaar jong, 68 kilo. Zoals je ziet heb ik er dus geen problemen mee in bikini of korte rokjes te verschijnen. Ik kwel mezelf graag ;-)

Met vlag en wimpel slaag ik voor mijn Havo en de wijde wereld ligt aan mijn voeten. Lloret de Mar is the place to be waar ik als 17-jarige mijn buik inhoud en me vergelijk met kleine meisjes in mijn omgeving. Waarom kan ik in Barcelona niet maat 36 shoppen bij de Zara of Mango? Ik ben verdoemd tot maat 40 omdat ik dik ben. Ik leg niet de link dat ik met mijn 1.81 lengte fysiek niet in een maatje 36 zou passen, gezien mijn bredere botten. Tenzij ik een supermodel ben, waar ik me aan spiegel. Maar ik ben gewoon een 17-jarig meisje uit Utrecht en begin met vluchten in voedsel.

Als eerstejaars HBO-studente haal ik na college Swirls, muffins of cheesburgers op het station voordat ik naar huis ga, waar een warme avondmaaltijd op mij wacht. Ik ben 18 en eet stiekem. Ik weeg 75 kilo en pas in maat 38-40. Toch ben ik ontevreden. Een spannende tijd: studeren, nieuwe mensen ontmoeten, een bijbaan, ik krijg een eerste vriendje. Gevoelens en spanningen die ik niet aanga maar weg eet. Dat is veilig, dat ken ik. Als ik me ergens onzeker over voel, grijp ik naar eten. Dat helpt me. Het is mijn vlucht om even te ontsnappen aan wat ik voel.

In de zomer van 2004 ontdek ik Stackers. Als 20-jarige (gewicht 75 kilo, lengte 1.83) vind ik mezelf (nog steeds) te dik. Onder de toonbank van de sportschool wordt dit wondermiddel verkocht. In Stackers zit ephedra, een pepmiddel dat je hongergevoel wegneemt en je stofwisseling versnelt. Levensgevaarlijk. In Amerika sterven mensen na gebruik van Stackers en gebruikers ervaren regelmatig hartkloppingen.

Het werkt overigens geweldig: in september 2004 weeg ik 68 kilo schoon aan de haak. Mijn haar is broos en droog, ik ben onregelmatig ongesteld en eet max. 1000 calorieën per dag, met bij iedere maaltijd een Stacker-pil. Op mijn hoogtepunt 3 Stackers per dag. Wanneer mijn vader kritisch opmerkt dat je mijn botten kunt zien, ben ik trots. Ik ben eindelijk dun. Ik ben in control.

Bowlen Lindsay*Lekker aan de Stackers. Eindelijk dun: 68 kilo! Net als op mijn 16e. Hier ben ik 20 jaar, bijna jarig om 21 te worden. Deze spijkerbroek is van Replay in maat 29. Ik herinner me hoe blij ik was, dezelfde maat als in mijn puberteit!

Maar een leven met Stackers is niet vol te houden. Het is vergelijkbaar met speed. Zodra ik stop ben ik als een junk die moet afkicken. Ik word ik onrustig, futloos en de kilo’s vliegen er weer aan, plus meer. Mijn relatie gaat uit en ik eet mijn verdriet en frustratie weg zoals ik gewend ben. Net voor de jaarwisseling ben ik het zat. Dit kan niet langer zo. Ik ga naar de huisarts en ze geeft me een verwijsbrief voor een diëtist.

In januari 2005 ben ik 21 jaar, 1.83 lang en weeg 80 kilo wanneer ik bij een diëtiste kom. Hoewel mijn huisarts en diëtiste het goed bedoelen, werkt het niet voor mij. De diëtiste geeft me een voedingsschema. Bijvoorbeeld: 4 tot 6 sneetjes brood per dag. Is ze helemaal gek geworden? Dat mens spoort niet. Zoveel brood ga ik écht niet eten. Haar advies gaat enkel en alleen over voeding maar behandelt niet mijn geestelijke gezondheid.

Eerlijk is eerlijk: ik heb een eetprobleem. Overdag en in gezelschap eet ik zo min mogelijk, om alleen of ’s avonds te (vr)eten. Gezinsverpakkingen candybars, zakken chips en pinten Ben & Jerry’s gaan er doorheen. Niet dat de buitenwereld veel meekrijgt van mijn eetprobleem. Angstvallig hou ik mijn verslaving verborgen.

Het frustreert me onwijs. Waarom ben ik niet sterk, waarom kan ik niet streng zijn, waarom kan ik mezelf niet onder controle houden? Dagelijks neem ik me voor: morgen. Na een dag worstelen bezwijk ik en eet alles wat los en vast zit. In het geheim.

Complimenten over mijn figuur komen totaal niet binnen. In de zomer van 2005 ontdek ik met een groep nieuwe vriendinnen festivals en herinner me levendig een opmerking. “Zo, jij kan ook alles eten wat je wil hè?”, aldus T. terwijl we na de Rotterdam Dance Parade frietjes eten bij haar thuis. Ik denk alleen maar: ik ben te dik, waarom stop ik die foute frietjes in mijn mond?

lindsayvallen.nl DanceParade Rotterdam 2005*Augustus 2005 Rotterdam Dance Parade. 21 jaar jong en in mijn ogen te dik. En te lang, hoewel ik dat probeer te verdoezelen, door mijn knieën buigend.

In 2006 ben ik 22 jaar, 1.83 lang en weeg 75 kilo. Mijn vader overlijdt. De letterlijke quote uit het interview met de Viva. Of ik me nu verdrietig, boos, verliefd of blij voel, ik kon altijd eten. Sommige mensen zeggen: ik krijg geen hap door mijn keel. Had ik dat maar verzucht ik dikwijls! Het klinkt gek, maar stiekem hoopte ik dat de rouw of het verdriet mijn eetlust zou remmen. Dat gebeurt helaas niet. Eten was immers mijn oplossing voor alles. Ik probeer mijn vinger in mijn keel te stoppen zodat ik na een eetbui kan overgeven. Helaas werkt mijn reflex niet zo. Hoe diep ik die vingers ook stak, kotsen lukt niet. En ook daar baal ik van.

Ik ontmoet een lieve jongen met wie ik in 2007 een relatie krijg. Hij vind me prachtig. Ik snap er niets van. Ik ben onzeker over mijn lijf en snap niet dat iemand dit wanstaltige figuur mooi kan vinden. Ik word ouder. Mijn stofwisseling die de eetbuien voorheen aardig kon handelen krijgt het zwaarder. Ik kom aan. Ik bereik de 85 kilo. Onvermijdelijk wanneer ik in 2010 op een ziekenhuis-weegschaal gewogen word voor een operatie (amandelen verwijderen). Mijn moeder die mee is schrikt ook.

85 kilo. Met een lengte van 1.83 ben ik niet dik, maar wat zitten de kilo’s me in de weg. Ik voel me een dikke vette loser. Kleding koop ik in maat 42 en natuurlijk knip ik de labels eruit. Ik vind mezelf zo ontzettend zielig. Dus prop ik weer een reep chocolade in mijn mond. Dat heb ik immers verdiend. Ik heb het al zo zwaar. En dus word ik zo zwaar.

In 2011 stop ik na 2 jaar met een tweede studie waar ik doodongelukkig was. Deze studie, theaterschool De Trap, is niet mijn ding. Zeker, ik heb als kind theater gespeeld en vind het leuk een commercial te draaien, maar ik ben geen actrice. Het leren van teksten, het werken met je lijf, verschrikkelijk. Presenteren of schrijven maakt me veel gelukkiger, daar kan ik mezelf zijn en hoef ik geen rol te spelen. Bovendien is de televisie- en theaterwereld geen gezonde omgeving voor iemand die worstelt met haar gewicht ;-)
Toch sta ik rustig in ondergoed op toneel. Alles voor de kunst toch?

Lindsay voorstelling breezer lindsayvallen.nl*Ik speel een breezersletje, de tekst is van Sanne Vogel.
Zo voel ik me ook. Dat dikke meisje op toneel.

Na het stoppen met de theaterschool valt er letterlijk en figuurlijk een last van me af. Ik verlies een paar kilo en weeg op mijn 28e verjaardag (september 2011) 81 kilo. Ik sport regelmatig. Beter gezegd: dwangmatig. Drie tot vier keer per week ben ik in de sportschool te vinden. Omdat het moet.

Ik schommel met mijn gewicht en wanneer ik Het Geheim van Slanke Mensen in oktober ontdek gaat er een wereld voor me open. Ik moet de emotie van het eten losknippen. Dat lukt me in eerste instantie aardig. In januari 2012 weeg ik 76 kilo. Door mezelf in control te houden: dwangmatig sporten en iedere dag braaf noteren wat ik eet. Nooit meer dan 1500 calorieën per dag.

In februari 2012 stort ik in. Een baan waar ik gekleineerd word, mijn gewicht fluctueert omdat ik die emoties weg eet. Ik jojo als vanouds en haat mezelf. Ik ben ten einde raad. Ik stop per direct met die baan en zwelg thuis in medelijden. Met zakken chips, bakken ijs en bergen chocolade op de bank. Mijn partner verdient een standbeeld omdat hij me nooit, maar dan ook nooit aangesproken heeft over mijn gewicht. Of kritiek gaf als ik zelf, of erger nog, hem tijdens een eetbui naar de Appie stuur om eten voor me te scoren. Ik ben een junk. Voel ik me rot dan wil ik mijn eten. Nu! En ik voel me rotter dan ooit. Ik zit er helemaal doorheen. Ik ben kapot. En moe. Van alle strijd die ik voer met mezelf en met eten.

Mijn liefde en familie steunen me door dik en dun. Als enigen weten ze van mijn (eet)probleem. Ik ga naar de huisarts. Een andere huisarts. Ze luistert naar me. Ik schaam me. Snikkend vertel ik over mijn probleem. Dat ik verslaafd ben aan eten als oplossing. Ik verbaas mezelf. Huilen, dat deed ik toch nooit? Daar eet ik een zak chips voor leeg. Of bevroren brood met dikke lagen hagelslag, omdat ik ’s nachts niet kan wachten tot het ontdooit is uit de vriezer.

In maart 2012 ontmoet ik mijn therapeut. Een man. Ik baal. Een man begrijpt mijn probleem toch niet. Sukkel. De eerste meetings houd ik mijn muurtjes sterk omhoog. Hij breekt deze vakkundig af. Tijdens één van onze meetings schrijft hij op het whiteboard: slank. Met een grote cirkel eromheen. Hij vraagt me: waarom wil ik zo graag slank zijn? Ik weet direct waarom.

Als ik slank ben:
– ben ik gelukkig
– presteer ik beter
– ben ik een goede vriendin (want knapper voor mijn wederhelft)
– vinden mensen mij leuker
– hoor ik erbij
– ben ik perfect

Terwijl hij iedere zin met een pijl naar het woord ‘slank’ in het rondje in het midden zet barst ik in janken uit. Verdomme. Ik zie alles wat ik nu denk niét te zijn en dat valt me zwaar. Hij leert me dat geluk heel kwetsbaar is als je dat aan uiterlijk verbindt. Evenals alle andere zaken. Als geluk, leuk gevonden worden en prestaties afhankelijk zijn van mijn uiterlijk is het fragiel en onbetrouwbaar.

Stel, ik bereik mijn ideale (onder)gewicht. Dan moet ik daar angstvallig aan vasthouden als controlemiddel. Maar het werkt ook andersom. Ik kan nu de schuld geven aan mijn gewicht als iets niet lukt. Lekker makkelijk. Ik kan niet zeggen dat ik vanaf dit moment een halleluja-moment heb maar dit moment is wel veelzeggend voor de rest van het proces.

Op mijn 29e verjaardag op 28 september 2012 realiseer ik me dat ik steeds vaker het achterste van mijn tong durf te laten zien. Ben ik verdrietig? Dan huil ik. Ben ik boos? Dan schreeuw ik waarom ;-) Ben ik gelukkig? Dan zeg ik dat hardop en bedank de mensen om me heen. En ik bedank de allerbelangrijkste. Ik bedank mezelf. Ik neem credit voor mijn acties. Goede en slechte. Ik weet dat ik lang ben. Daar verandert gewicht weinig aan. Klaar met onzekerheid over zaken die onveranderlijk zijn.

Doordat ik me vaker uit, voel ik steeds minder behoefte mijn emoties weg te eten. Ik zeg nu wat ik voel, in plaats van te vluchten in voedsel. Dat lucht lekker op! Ook op de weegschaal. Terwijl dat juist vele malen minder belangrijk voor me is geworden. Mijn geluk haal ik uit mezelf en niet uit een getal op de weegschaal. Ik presteer goed omdat ik daar hard voor werk. Ik ben een goede vriendin en nu ik meer mezelf ben, vinden mensen me nog leuker ook! Ik voel niet langer de behoefte mezelf te bewijzen door de controle over een gewicht of maat te hebben. Die controle haal ik namelijk uit mezelf.

Sporten doe ik nu omdat ik het leuk vind. Ik krijg een kick van hardlopen en sport niet langer om gewicht te verliezen. Ik vind mijn lijf geweldig: het rent, doet push-ups, squats en kan gewichten tillen. De sportiviteit heeft gewonnen van de onzekerheid. Ik focus niet op wat ik niét ben, maar wat ik ben én kan. Dat is cool. Natuurlijk heb ik soms een zwak moment.

Ik beschouw mezelf als een afgekickte junk. Eten zal mijn achilleshiel blijven. Net als een ex-roker of voormalig alcoholist. Maar ik heb dankzij de therapie en Het Geheim van Slanke Mensen handvaten hoe ik met deze situaties om kan gaan. Voor het eerst geniet ik van eten. Het betekent niet langer controle, emotie, angst of onzekerheid. Mijn lijf is goed en sterk, net als mijn geest.

Viva totaal 10 juli 2013 Lindsay bikini lindsayvallen.nl

Daarom ben ik trots op mijn lijf. Deze Viva-shoot is een beloning voor jaren strugglen en hard werken. Bedankt voor deze prachtige foto Viva. Bedankt M., uiteindelijk de beste therapeut die ik kon treffen en van wie ik inmiddels afscheid heb genomen. Bedankt Mieke, schrijfster van Het Geheim van Slanke Mensen, voor je geweldige boek en het aanraden van de shoot. Bedankt family, voor jullie support. Bedankt René, mijn toekomstige man, die me altijd mooi vindt.

Bedankt Lindsay. Dat je in jezelf gelooft en zeker bent over je lijf en leven.
Je bent een motherfucking kanjer.

>> Klik hier voor een grote versie van de foto en het interview. 

29 reacties

  1. Wat een ontzettend mooie blog en wat een vechter ben je! Volg je blog sinds kort en ik vecht op dit moment ook tegen een eetprobleem/stoornis dus ik haal hier een hele hoop kracht uit!

  2. Goed geschreven dit! Ik herken mezelf in heel veel punten terug, en ben nu ook eindelijk eens op het punt dat ik mezelf begin te accepteren.

  3. Je bent geweldig Lindsay! Had het al eens gemeld maar ik doe het gewoon nog een keer: jij bent mijn voorbeeld en helpt me naar het punt te komen waar jij nu bent; tevreden & happy.

  4. Wat een mooi artikel. Ik reageer eigenlijk nooit op posts maar hierop moest ik toch echt even reageren.

    Ik herken een heleboel van mezelf in jouw verhaal, alleen ben ik helaas nog niet op het punt waar jij nu bent. Ik vind het ontzettend moeilijk om normaal met eten en de weegschaal om te gaan maar jouw verhaal geeft me hoop dat het ooit ook met mij goed zal komen.

    Je bent prachtig

    Liefs,
    Simone

  5. Lieve Lins,
    Ik moet even zeggen dat ik je ongelooflijk stoer vind!
    Zo ongelooflijk eerlijk en gelukkig eindelijk trots op wie je bent. Je mag echt heel trots zijn op jezelf! Je bent altijd een mooi wijf geweest, ook in je puberteit en toen je aan het worstelen was met jezelf!! Helaas moet je (bijna) 30 zijn om dat zelf in te zien… Ik herken dat wel in dingen van mezelf. Nu ik 30 ben, kan ik eindelijk met trots zeggen dat ook ik er best mag zijn!
    Lins, ik ben trots op je, hoe je het verteld en dat je in bikini in de Viva staat! Ik doe het je niet na!!

  6. Ha Lindsay,
    Ik lees je verhaal via Nikki, ik zag haar het liken via Facebook.
    Wat een prachtig, goed leesbaar, maar vooral herkenbaar stuk! Idioot om zoveel dingen te herkennen, van het dun zijn op de middelbare, tot stoppen bij De Trap (heb ik ook gedaan!) om je lichaam. Ik ben ook afgevallen, wel met shakes, maar ook d.m.v. het boek van Mieke en het is nu echt m'n lifestyle. Mijn beloning was ook een shoot in een tijdschrift: wat een verwennerij! Ga zo door Lindsay, je bent echt een topper. Fijn dat je zo goed in je vel zit! En je gaat trouwen!! Gefeliciteerd! Zet hem op, in alles wat je doet.

  7. Ik lees je blogs altijd, maar heb volgens mij nog nooit gereageerd. Ik vind je zo super stoer, echt diep respect dat je je probleem te boven bent gekomen en nu aan de hele wereld durft te vertellen. Bovendien ben je echt een prachtige meid :)

  8. wat een extreem herkenbaar, en inspirerend stuk!
    Bizar dat haast ieder meisje onzeker is ( of was ) Hoewel daar volgens een ander geen reden toe is.
    Het is alsof ik grotendeels mijn eigen verhaal lees. Ben alleen altijd wat voller geweest als puber ( achteraf een mooi figuur wat ik toen niet zag ) maar de laatste jaren toch écht te dik. Ongeveer door dezelfde redenen als jij. Eten als vlucht, studies, onzekerheid… etc. en geen balans.

    En dat boek ga ik zeker lezen. Heb er meer verhalen over gehoord.
    Heb nog een lange weg te gaan, maar alleen al het feit dat het mogelijk is zou genoeg motivatie moeten zijn ;)

    Thanks for sharing!!

  9. Wauw, wat een verhaal. Heel aangrijpend. Maar ook zo goed en nuchter geschreven, je bent echt heel sterk =)

    Ik vind je schrijfstijl heel leuk en ga je blog volgen!
    Groetjes Kelly
    goodfoodlove.com

  10. Mooi beschreven en heel herkenbaar om het eten maar ik ben ook van hetzelfde geboorte jaar.
    En ook al vond je jezelf dik en lelijk met 80kg op toneel, ik vind je daar (ook) een knappe meid om te zien.

    Goed van je dat je nu die controle hebt, hopelijk krijg ik die ook nog eens :p

  11. Wow, wat knap dat je het zo hebt beschreven. En goed dat het nu veel beter met je gaat! Knap gedaan zeg, om zo aan jezelf te werken. Daar kan je erg trots op zijn! En je lijf is prachtig! Geniet van alle mooie woorden!

  12. Ik lees je blog al een tijdje, maar eigenlijk nog nooit gereageerd. Deze post al enkele dagen geleden gelezen, maar hij blijft in mn hoofd zitten… Wat moet het fijn zijn om eindelijk vrede te hebben met je lichaam..! Ik ben ook altijd al bezig met mijn gewicht. En als ik dan foto's van mezelf in bikini zie van toen ik een jaar of 18 was… Wat was er mis mee?!! Waarschijnlijk denk ik dat over 5 jaar ook over de foto's van nu.

    Die knop vinden en blij zijn met je lichaam… Dat zou ik ook heel graag willen!!

    Supergoed dat je er zo open over schrijft. Tientallen meisjes die hetzelfde voelen, maar face to face zal niemand het zo toegeven. Jij wel!

  13. Dag Lindsay,

    Ik zit nu net in het stukje strijd dat jij beschrijft en herken zoveel in jouw verhaal. Wat ontzettend stoer dat je er zo open en eerlijk over bent. Ik blog anoniem omdat ik me gewoon nog te veel schaam. Ik hoop dat ik uiteindelijk met mijn blog ook mensen kan inspireren en laten voelen dat ze echt niet alleen zijn, want dat ik wat jouw blog met mij heeft gedaan!

    Zou het leuk vinden als je eens op mijn blog een berichtje achter wilt laten om mij te stimuleren :-)

    gezelligdikkerdje.blogspot.nl

  14. Heel herkenbaar dit. Alleen was ik juist in de puberteit "dik". (1.77 en 85 kilo) Ik werd er ontzettend mee gepest. Ik ben gaan lijnen en eerst afgevallen naar een gezond gewicht, maar ik sloeg door. Uiteindelijk woog ik met 1.81 54 kilo. Ik maakte mijn lichaam kapot en moest echt aankomen. 70 kilo, zei mijn huisarts. Dat vond ik echt veel te veel. Het is met een hoop sporten gelukt (alleen maar spieren), maar mijn hart trok het niet. Ik stopte met sporten en bleef hangen op 63/64 kilo. Nu weeg ik door medicatie 66 kilo en ik vind mezelf walgelijk, veel te dik. Maar dat vind ik met 63 kilo ook, en met 54 ook :( Een verstoord zelfbeeld is echt moordend. Ik heb echt respect voor je dat je trots bent op je lichaam (en terecht!!!!). Je bent een voorbeeld voor mij :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *