Veggie-af, flexitariër-op

Mei 2010. Na het lezen van de tranentrekker Skinnny Bitch
besluit ik geen vlees meer te eten. Geen melk meer te drinken. En geen kaas
meer te eten. Het vlees mis ik niet zo, want ik at al weinig vlees. De melk
verving ik door soja, net als de boter en yoghurt. De kaas, dat was lastig als
echte kaaskop. Maar na 8 maanden merk ik dat vegetarisch/veganistisch zijn not
my cup of tea is.

November jongstleden had ik een diep, diep verlangen naar
een pistolet filet américain. En dan niet de vegetarische versie die ik
inmiddels had leren kennen, neen – the real thing. Voor ik het wist stond ik
bij de broodjeszaak. “Een pistolet filet américain speciaal, alstublieft”. Was
dat mijn stem? Oeps…

Een paar weken later had ik een drukke tijd op school. Altijd
net een tandje erbij, net voor de kerstvakantie, best logisch. Ik had
ontzettend zin in een broodje parmaham. Laat er nu in Oud Zuid een ontzettend
fijne broodjeszaak zitten, om de hoek van school. Terwijl ik mijn tanden in het
broodje zette, vroeg een klasgenoot geschrokken: “Wat eet jij nou?”! Oeps…

Laat ik voorop stellen dat ik het ontzettend knap vind van vegetariërs
en veganisten die geheelonthouder zijn. Ik deed het natuurlijk ook voor de arme
diertjes, maar ook omdat het beter voor je eigen lijf is om minder vlees te
consumeren. En ik vind soja heerlijk. Dus dat blijft gewoon op mijn
boodschappenlijstje. Maar ik denk dat vlees, hetzij in mindere mate, weer warm welkom
is in mijn winkelwagentje.

Ik weet dat sommige vrienden deze keuze (stilletjes) zullen
toejuichen. Natuurlijk was het lastig voor hen om rekening te houden met mijn
wens geen vlees te eten. Maar ook zonder vlees bleken er hele lekkere recepten
te zijn, niet eens veel lastiger dan “gewoon” koken. Zelfs kaasfondue met
geitenkaas hebben we uitgeprobeerd!

Maar helaas deed de vlees- en zuivelmindering niet dat wat
ik verwacht had. Beter gezegd: wat de Skinny Bitches mij beloofden. Een gladdere huid, beter in je vel, fitter. Nee. Ik voelde me af en toe
slapper, mijn huid had puberale uitbarstingen en fitter? Mwah… En niet dat mijn
eigen welzijn boven het ideaal staat om de beesten te sparen, maar het telt wel
mee.

Dus welkom terug Lindsay, roept de filet américain. Welkom, roept
de rosbief. De carpaccio. De pasta carbonara. En welkom, roept het kaasplankje
tot slot.

Maar niet iedere dag. Gewoon, als ik er zin in heb. Als flexitariër,
wat zoveel wil zeggen als parttime vegetarisch, vlees minderen. En dat schijnt
ook nog eens hartstikke hip te zijn in 2011.

Ik moet denken aan een
reclamecampagne die wij met Engels bestudeerden in HAVO-2. “Pleased to meet you. Meat to please you”.

Ben jij vegetarisch? Of zou je nooit zonder vlees kunnen? Eet je minder dan 4 dagen vlees per week? Dan ben je ook een flexitariër! :-)

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *