Throwback thursday: Mijn bijbaantjes (tussen 1995 – 2000)

Lindsay lindsayvallen bijbaantjes

Een tuinbroek, een oversized t-shirt (merk: Oxbow) en een spacy zonnebril in je haar: een outfit die me in 1998 best puik stond, al zeg ik het zelf ;-). Ik bekende onlangs dat ik verzot ben op Throwback Thursdays en Flasback Fridays en schreef er al verschillende blogposts over. Zoals ‘Nostalgie is achteruitdromen‘ en over slagen voor je eindexamen in het millenniumjaar 2000. Gezegend met een gezonde behoefte mijn eigen centen te willen verdienen, heb ik al jong een bijbaantje, iets na mijn 12e verjaardag. Vanaf de 3e klas heb ik zelfs drie bijbaantjes, terwijl ik fluitend de Havo doorwandel en ook meedoe aan de schoolmusicals, hobby’s heb (zoals scouting, waar ik ruim 7 jaar op zit!) en het flitsende uitgaansleven als 14-jarige ontdek. Ik vind werken leuk, ik vind het tof om mijn eigen centen te verdienen en vanzelfsprekend ook weer uit te geven ;-). Daarom mijn drie eerste (en hartstikke leuke!) bijbaantjes tijdens mijn middelbare schooltijd. 

Media Expresse
Het bezorgen van magazines voor Media Expresse

In december 1995 ben ik 12 jaar, zit ik in de brugklas en wil ik een bijbaantje. In een winkel staan is lastig, want ik heb op zaterdag altijd scouting en op zondag toneel. Via-via hoor ik over Media Expresse, een baantje waar je tv-gidsen zoals de Avrobode, Tros, Veronica Magazine en de Mikro Gids bezorgt. De magazines worden op woensdag bij je thuis geleverd en jij hebt tot donderdagavond de tijd om deze bij de abonnees door de bus te gooien. Ideaal, want ik heb op woensdag maar les tot het 6e uur en ben dan om 15:00 uur thuis.

In grote, grijze bakken worden de boekjes (zo doop ik de magazines, ik ga ‘boekjes lopen’) bij ons thuis gebracht. Je krijgt stickervellen met de adressen van abonnees en bijbehorende soort tv-gids, op volgorde van de logische route. Ook krijg je een fietstas. Die heb ik nooit gebruikt, want ik loop boekjes in mijn eigen wijk en vind dat wandelend met een grote rugtas veel praktischer dan op de fiets. Ik heb geluk dat mijn moeder de boekjes al stickert, want zo kan ik om 15:00 uur een Sultana eten en direct op pad. Ik kan mijn route in exact twee ladingen verdelen, dus in het midden van de wijk stop ik thuis voor de volgende lading. Dan loop ik de linkerhelft van mijn route en ik ben bijna altijd rond etenstijd thuis.

Dit bijbaantje kost me dus een uurtje of drieënhalf, met dank aan het voorwerk van mijn stickers plakkende moeder. Ik treuzel nooit en loop flink door, door weer en wind. Als het regent, draag ik een capuchon en bescherm de magazines met mijn mouwen. Ik wil het liefst alleen de woensdag werken, dus dat motiveert me om de pas erin te houden. Als het echt niet anders kan, loop ik nog een restje op donderdag, maar efficiënt als ik werk ;-), komt dat weinig voor. Je krijgt een vaste vergoeding per route, dus des te sneller ik klaar ben, des te meer ik verdien. Als ik het werk over 2 middagen verspreid, krijg ik nog steeds dezelfde vergoeding. Dus ik weet goed waar ik op woensdag stevig voor doorloop ;-).

Iedereen die wel eens kranten, folders of magazines heeft bezorgd, weet dat je fooi met Nieuwjaar geweldig is. Ik heb 5 jaar voor Media Expresse gewerkt en nooit één klacht gehad, omdat ik altijd snel en zorgvuldig bezorg, dus mijn fooien in januari liegen er niet om. Ik herinner me zo goed hoe ik al die guldens, kwartjes, knaken en soms zelfs vijf gulden munten in mijn zak hoorde rinkelen terwijl ik de beste wensen uitdeelde. De enige keer per jaar dat ik langer over mijn route deed en vaker terug naar huis moest, om mijn zakken te legen :-).

In de derde klas van de middelbare school, als ik 14 ben, vraagt Media Expresse of ik ook een wijk op vrijdag wil lopen. Dezelfde wijk, maar dan magazines als Libelle, Popfoto, Donald Duck, Revu en Panorama. De weekmagazines en ééns per maand magazines als Cosmopolitan. Aangezien mijn uitgavenpatroon stijgt, kan ik wel een extra wijk gebruiken. Mijn moeder blijft trouw stickeren en ook deze wijk loop ik vrijwel altijd op de vrijdag af. Ook omdat ik op zaterdag naar scouting ga en geen zin heb om zaterdagmiddag nog boekjes te lopen. Bijkomend voordeel is dat ik al werkend de leukste boekjes kan lezen ;-). Zeker de Popfoto of de Yes lees ik graag. Secundaire arbeidsvoorwaarden hè? ;-)

Als ik ouder word en mijn huiswerk (én sociale leven ;-) zich uitbreidt, deel ik de wijk met mijn jongere broertje. Die is twee jaar jonger dan ik en ziet hoe goed Media Expresse mij bevalt, dus wil ook wel boekjes lopen. Bovendien heb ik inmiddels twee andere bijbaantjes die ik met het boekjes lopen combineer, dus mijn inkomsten blijven solide. Toch loop ik tot de zomer van 2000 mijn boekjes. Als ik slaag voor de Havo, draag ik mijn Media Expresse wijken officieel over aan mijn broertje.

Ik heb 5 volle jaren, de laatste 3 jaar twee keer per week, iedere week boekjes gelopen. Dat is minimaal 416 keer (2 jaar 52 weken per jaar, 3 jaar 2 x per week à 52 weken) op pad met mijn rugzak met magazines. Heerlijke fooien in januari, de vrijheid om lekker buiten te lopen en leuke contacten met zowel Media Expresse als de abonnees, omdat ik mijn eigen, vaste wijk loop. Media Expresse is mijn eerste bijbaan en ik denk er nog altijd met een grote glimlach aan terug :-).

BSC
Oppassen!
Zo rond mijn 14e word ik gevraagd als oppas bij een kennis, die net bevallen is van een dochtertje. Na een instructie over luiers verwisselen, een flesje maken, liedjes zingen en in bed én bad stoppen, mag ik aan de slag. Reuze spannend vind ik het. Ik lees al sinds groep 8 boeken van de BabySitters Club en vind, zoals ieder tienermeisje, baby’s ontzettend aandoenlijk en schattig om voor te zorgen. Ik voelde me super verantwoordelijk en zorgde ervoor dat de baby niets tekort kwam. Soms hoor ik vriendinnen nu zeggen dat ze nooit een jong meisje op hun kind zouden laten passen, omdat ze dat niet vertrouwen. Ik zou dat denk ik wel durven. Juist omdat ik weet hoe voorzichtig en zorgzaam ik met de baby was en ieder geluidje en boertje in de smiezen hield.

Goede mond-op-mond reclame zorgt ervoor dat ik al snel meerdere oppas-adressen heb. Ook de mediathecaris van mijn middelbare school kan wel een oppas gebruiken, dus in Havo-5 pas ik ook op zijn kinderen. Best grappig eigenlijk nu ik eraan terug denk :-). Als leraar of medewerker van een middelbare school heb je natuurlijk de ideale vacaturebank voor een oppas! Oppassen is niet op vaste dagen, maar vaak als de ouders op stap gaan of een avondje omhoog zitten. Daarom is het makkelijk te combineren met mijn boekjes lopen, het is bijna altijd ’s avonds. Bovendien was er ALTIJD lekkers voor me, in ieder huis en bij ieder gezin. Serieus, zoveel chips, drop en cola at of dronk ik thuis nooit, haha. Gelukkig loop ik nog twee keer per week mijn boekjes voor de work-out ;-).

Aangezien ik zelf ook jong was, kon ik me goed verplaatsen en nog makkelijk alle liedjes meezingen en alle spelletjes meespelen. Ik heb nooit boos hoeven doen, streng was ik soms wel. In mijn hoogtijdagen als oppas, kwam ik bij drie gezinnen tegelijk, die samen 7 kinderen hadden. Een gezin met 2 dochters, een jonge baby en een gezin van 4 kids (meisje/jongen/meisje/jongen). Met mijn allereerste oppaskinderen heb ik nog steeds contact, inmiddels zitten ze zelf op de middelbare school en past de oudste volgens mij ook op. Het is zo leuk om te zien dat het nu echt grote tienermeiden zijn, terwijl ik ze nog ken vanaf hun babytijd.

Ik heb nog opgepast tot René en ik al een relatie hadden, ik denk tot 2008. Soms ging hij (of een vriendinnetje) mee (in overleg), maar voor die tijd heb ik nooit jongens of vreemden bij de oppas-adressen laten komen. Dat zou ik niet eens gedurfd hebben, bovendien had ik mijn handen vol aan de kinderen. Ik heb dus een jaartje of 10 opgepast en in totaal kwam ik in die tijd bij 6 gezinnen over de vloer. Ook oppassen vond ik een hele leuke bijbaan, hoewel ik nooit in de kinderopvang of iets soortgelijks zou willen werken. Maar gezellig oppassen bij kinderen thuis, in hun eigen omgeving terwijl ik de verantwoordelijke taak van verzorging vervulde, dat vond ik hartstikke gaaf :-).

Early Learning Centre
Early Learning Centre, in een winkel (dan toch :-)

Oh ja, ik heb dus tóch nog in een winkel gewerkt. Maar alleen omdat scouting voortaan op maandagavond was, want ik ging van padvinders naar de explorer-groep. Misschien vinden jullie het trouwens wel heel gek, dat ik ruim 7 jaar op een scouting heb gezeten als überstads kind uit Utrêg. Plus het ietwat nerdy of suffe imago wat scouting heeft ;-). Maar ik vond het heerlijk, het was een scoutinggroep voor alleen meiden, dus lekker ravotten, spelen, knutselen, zingen, logeren op het clubhuis en op kamp. Die gekke uniformpjes nam ik voor lief ;-).

Anyway, de bijeenkomsten op zaterdag werden voor de oudere scouts verplaatst naar de maandagavond. Waarschijnlijk omdat veel meiden een bijbaantje op zaterdag hadden. Die ruimte op zaterdag leek me dan ook ideaal om nog wat extra centen te verdienen. Ik liep boekjes op woensdag en vrijdag, paste af en toe op doordeweekse avonden en in het weekend op, dus kon prima op koopavond (donderdag) en zaterdag werken.

Als ik het nu lees denk ik: zo, drukke boel. Maar zo heb ik het nooit ervaren. Ik had ook nog tijd voor mijn huiswerk, doorliep zonder problemen de Havo, zat op toneelles, deed mee aan de schoolmusical, op zaterdagavond zette ik mijn eerste stappen in het nachtleven en zondag was ik misdienaar in de kerk. Ik was gewoon een erg energieke tiener denk ik ;-).

Vanaf mijn 15e werkte ik bij het Early Learning Centre, een speelgoedwinkel met verantwoord speelgoed op de Steenweg in Utrecht. Ik begon met vakken vullen op donderdagavond en zaterdag. Alle vakken inspecteren op speelgoed dat (bijna) op was, met een voorraadlijstje naar het magazijn en vullen maar! Sommig speelgoed was makkelijk te tillen, ander speelgoed was niet in één keer te vullen.

Na een tijdje mocht ik ook inpakken, zeker rond Sinterklaas en Kerst. Dat vond ik te gek. We hadden verschillende soorten papier, versiersels en ik maakte er altijd een strak kunstwerk van. Van mijn inpak-skillz heb ik nog steeds plezier, ik kan heel netjes en strak alle vormen cadeautjes inpakken :-).

Niet lang daarna mocht ik ook kassa draaien. We spreken 1999/2000, dus de kassasystemen waren nog niet zo ingenieus als nu. Terug tellen vanaf de prijs tot aan het geld wat de klant contant had gegeven, kortingen handmatig berekenen en pinnen was destijds nog niet zo ingeburgerd als nu. De briefjes in de kassa-lade moesten gekopt (alles op dezelfde manier gesorteerd), groot geld moest afgeroomd in de box en na sluitingstijd kassa opmaken. Voor iemand die een voorliefde heeft voor taal, was dit rekenwerk soms best een uitdaging ;-). Maar ik had bijna nooit kasverschil en mijn chefs waren tevreden.

In de vakanties werkte ik extra uren en ik kan zo de namen van de drie chefs noemen die ik daar in 3 jaar heb meegemaakt (Irma, Ellen en Claire). Ik heb bij ELC gewerkt van 1998 tot 2001, gecombineerd met mijn boekjes en oppassen dus. Ik vond het werken in een speelgoedwinkel te gek, zeker toen wij de eerste Furby’s kregen, maar merkte dat de functie winkelmedewerker niet helemaal mijn ding was. Ik had tijdens mijn studie gemakkelijk bij ELC kunnen blijven, maar ik koos ervoor om in 2001 bij een callcenter te gaan werken. Verdiende beter ook ;-). Toch heb ik warme herinneringen aan het Early Learning Centre, het was een leuke groep meiden en werken in de stad was altijd gezellig. Er kwam vaak een vriendin, klasgenoot of kennis langs om even te kletsen en zo lang dat kon en er geen klanten last van hadden, mocht dat.

Dat zijn de drie bijbaantjes die ik gedurende mijn middelbare schooltijd vervuld heb. Behoorlijk trouw en loyaal, dat echte jobhoppen kwam pas later ;-). Het zijn geen baantjes geweest die een voorbode waren voor mijn huidige carrièrepad. Hooguit de magazines die ik bezorgde ;-). Toch heb ik veel geleerd van deze eerste werkervaringen en ben ik blij dat ik al jong mijn eigen centen verdiende. Ik voelde me daardoor zelfstandig en leerde omgaan met verantwoordelijkheid en plannen.

Heb jij bijbaantjes gehad tijdens de middelbare school? Vond je dat leuk en doe je er nu nog iets mee?

Liefs,
Lindsay

7 reacties

  1. Media Express dat liep mijn zus oom altijd en ik liep mee voor een kleine bijdragen. Mijn moeder stickerde dan ook de boekjes en als het regende ging mijn vader mee met de auto en de boekjes :) familie bedrijfje ;)

  2. hey meis,

    Mij zijn 2 bijbaantjes echt bijgebleven en dat zijn in de keuken bij de Mac op de lange Viesstraat… En na te zien wat er allemaal voor leuke dingen gebeuren met je burger voor dat het op je broodje zit geniet ik nog steeds van een big Mac haha en achter de kassa bij de Albert Heijn op de Damstraat toen moest je nog best veel uit je hoofd weten toen moest je nog echt terug rekenen vond het echt een super baan!!

    Groetjes

    Jo-Ann

  3. He Lins, mag jij liegen? Jij hebt wel eens bij ons geslapen met het oppassen. Wij hadden een feest. Maar je vorige vriendje kwam toen ook mee….. Was prima hoor, hadden we toen zo afgesproken. ;-)

    Groetjes aan je thuis

  4. Leuk weer om te lezen!
    Brings back memorys!
    Ik heb zelf ook Media Expresseboekjes gelopen maar vond het echt vreselijk.
    Mijn fiets viel altijd om omdat die bakken zo zwaar waren, in de zomer lagen mijn kuiten open
    en in mijn beleving was het altijd koud of het regende het.
    Mijn boekjes werden dan ook regelmatig zeiknat en gingen dan kapot.
    Nee mijn bijbaan was het niet hahaha.
    Ik had een grote wijk en toen ik zelf de boekjes moest gaan stickeren was ik het heel snel zat.
    Dat koste mij nog meer tijd. want mijn mama ging helaas niet voor mij stickeren.
    Een baantje bij de Xenos beviel mij beter ;-)
    Het ELC grappig was helemaal vergeten dat die winkel toen bestond.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *