The show goes on. It must.

Vorig jaar. 31 maart 2006 – blog: "The show must go on."


Inside, my heart is breaking
My make-up may be flaking
But my smile
still stays on.

Ik kan me nog zo goed herinneren hoe het was.
Jij, doodziek in je bed. Ernstig vermagerd. Nog enkele dagen restend.

Al wisten we toen niet wanneer je defintief afscheid zou nemen van dit aardse, van het lichaam dat al lang niet meer het jouwe was, helemaal op door de ziekte die zo snel bezit van je nam.

Je geest echter, bleef helder tot in deze dagen.
En je was moe. Zo moe van het vechten in deze oneerlijke strijd. En hoewel je moe was bleef je nog altijd de opgewekte en vrolijke partner, vader, broer, vriend en collega.

Wat een respect heb ik voor je. Weten dat je leven binnenkort voorbij is en zo sterk zijn.

En het wordt niet minder. Ik huil nog steeds. Ik heb zoveel verdriet. En nog steeds wil ik dat niemand het ziet.
My smile still stays on.

En nu.

De tijd verloopt
Maar het gemis blijft

Het blijft leeg
Niets dat dit verdrijft

Het lijkt juist steeds meer
Dat ik je zo ontzettend mis

In die allerkleinste dingen
Tot het grootste dat er is

De leegte, de stilte, de kilte
Ik kan er niet mee omgaan
Mijn hart, hoofd en lijf, ik lijd in stilte

Ik wil wel over je praten
Uren, dagen, nachtenlang
Maar ik ben bang voor de reacties
Voor hen die er niet mee overweg kan

Onbegrepen misschien

Maar liever dat door iedereen

Dan jou te verloochenen
Door je aanwezigheid niet meer te zien

Ik merk het aan mijn karakter
De koppigheid die me goed en kwaad doet
Maar die ik niet eens zou kunnen bedwingen
Al zou ik het willen

Maar ook mijn opgewektheid
Vasthoudendheid en kracht
Zijn allemaal van jou
Zoveel mooie dingen

Je stierf niet echt

Dood ben je pas
Wanneer je bent vergeten
En jij zult nooit sterven
Want in mij zul je altijd voortleven

Lindsay

Dit artikel is geplaatst in PERSOONLIJK en getagged , . Bookmark hier de permalink.

3 Responses to The show goes on. It must.

  1. Bea Vallen zegt:

    Lieve Linds,
    Wat je schrijft is mooi en waar
    4 April het is bijna weer zover
    1 Jaar 365 dagen zijn voorbij
    En het gemis wordt er niet minder om
    Soms lijkt het of de pijn erger wordt
    En er zullen altijd mensen zijn
    Die niet snappen of begrijpen
    Of niet willen of niet kunnen
    Maar hoe moeilijk het ook is
    Papa kijkt met ons mee
    Hij zal altijd bij ons zijn
    In ons hart en in ons hoofd
    Want vergeten zullen we hem nooit
    Huilen en praten over hem is goed
    Hoe moeilijk het soms ook is
    Je weet wat hij zou willen
    Af en toe een lach
    Wij slaan ons er wel doorheen
    Papa zou niet anders willen
    liefs mam

  2. karin zegt:

    mooi geschreven en zo waar .Vergeten? nee dat kan nooit die dag staat in mijn geheugen gegrift me broer en me moeder verliezen in een paar uur tijd.toch moeten we gewoon door met ons leven en dat doen we ook hoe zwaar dat soms ook is maar zij zouden niet anders willen en met de goede en mooie herrinneringen aan ze zal dat zeker gaan.
    liefs,karin

  3. Myrthe zegt:

    Mooi geschreven. Ik ken je niet en heb ook geen idee wat er gebeurt is. Maar ik vind het echt heel mooi geschreven en ik herken mezelf en me eigen situatie er in. Succes :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *