The September Issue: 30 is coming

Zondag 1 september 2013. Alweer de 9e maand van het jaar, terwijl het jaar voor mijn gevoel net begonnen is. Toch zitten we al over de helft. Ruim zelfs. Straks wordt het herfst en met het vallen van de blaadjes, valt voor mij het doek als twintiger. Ik word 30!

Geboortekaartje

Zaterdag 28 september 2013 bereik ik de (gevreesde) leeftijd van 30. Dertigersdilemma’s te over. 30 worden anno 2013 is misschien wel ingrijpender dan generaties voor ons. Onze generatie mocht alles: rolschaatsen, voetballen, streetdance of skaten, een eigen profiel kiezen tijdens de Tweede Fase, een studie afbreken om vervolgens iets kiezen wat je écht leuk vindt (en niet voor de centen) en natuurlijk reizen in een tussenjaar.
‘Het maakt niet uit wat je doet of wordt, als je maar gelukkig bent’, hoorde ik van ouders, docenten en kennissen, opgegroeid in de (toffe) jaren ’90.

Maar hoe word je precies gelukkig? Soms verzucht ik: er is teveel. Ik kan gewoonweg niet kiezen. Cultuur & maatschappij of cultuur & economie? Een master of deeltijdstudie als derde (!) opleiding? Reizen in Thailand of een auto kopen? Vroeger kon ik kiezen uit vanille- of chocoladevla als toetje. In een gekke bui een vla-flip. Nu kan ik kiezen uit stracciatellayoghurt, Ben & Jerry’s, sojayoghurt, tiramisu, slagroomvla, kokos-limoen vla of vers fruit met topping. Om mee te beginnen. Het schap desserts in de supermarkt heeft een dusdanig groot aanbod dat het genot van een toetje soms verloren gaat.

Het teveel aan keuzes overweldigt me vaak. Kiezen uit twee is veel gemakkelijker dan kiezen uit tien. Ik wil natuurlijk de juiste keus maken en niets missen. Het is geweldig dat wij, zoals veel van onze ouders, niet vanaf het begin van onze loopbaan tot ons pensioen voor dezelfde baas hoeven werken. Maar wat als ik dat nu wil? Moet ik me dan schamen? Of als ik niet gereisd heb na de Havo, maakt dat me een onontwikkelde dertiger?

Om me heen zijn de eerste kinderen geworpen, groeien buiken gestaag en worden er grote-mensen-huizen aangekocht. Zelfs scheiden en afspraken over co-ouderschap hebben mijn kennissenkring al bereikt. In een sneltreinvaart denderen we op de 30 af. Hoor je Doe Maar in je achterhoofd galmen? Is dit alles, oeh oeh oeh oeh. Wat heb ik al bereikt en heb ik alles eruit gehaald wat erin zit?

Ons leven is maakbaar. Misschien wel té maakbaar. We plannen zorgvuldig onze leventjes en idealiter doen we daarbij alles wat van ons verwacht wordt. Vergis je niet, ondanks dat wij alles mogen en denken (veel) meer vrijheid te hebben dan generaties voor ons, ervaar ook ik druk om aan een ideaalbeeld te voldoen. Studeren, werkervaring bij verschillende organisaties opdoen, een rijk sociaal leven gevuld met voldoende kunst en cultuur, een lange reis incluis backpack, carrière maken, een huis kopen en ga zo maar door.

Niet dat ik neerkijk op mensen die dit niét doen. Misschien juist niet. Soms roep ik: was ik maar een huisvrouw in de jaren ’50. Een te overzien aantal taken voor de dag, ambities die me niet boven het hoofd groeien en serene tevredenheid. Piekerde ik maar niet zo over alle mogelijkheden die keuzevrijheid ons schenkt. We hebben een eigen stem en telden van kinds af aan al volledig mee. Een groot voorrecht, maar soms weegt het wel wat zwaar op mijn twijfelende schouders.

Ik heb me voorgenomen: 30 is prima. Ik heb geen koophuis, ik heb geen grote reis gemaakt en misschien blijf ik altijd werken voor deze baas. Maar dat is ook goed. 30 is geen leeftijd waarop ik alles al bereikt moet hebben. 30 is een mooi begin. Met een beetje geluk heb ik nog ruim 50 jaar om te bereiken wat ik wil. Als ik weet wat dat is. Of daar oeverloos over kan twijfelen. Tijd zat.

– xxx – nu-nog-29-maar-bijna-30’er-Lins

 

4 reacties

  1. Wat herkenbaar! Ik kan zoooo moeilijk kiezen. Al is het maar om een shirtje in de winkel dat in meerdere kleuren komt. Vreselijk. Ik zou ook best een goede fifties huisvrouw zijn.
    Ik grap ook vaak met mijn vriend, als hij zegt "jij gaat toch ook veel geld verdienen?", dat ik helemaal niet zo geëmancipeerd ben en dat wij het veel beter zouden doen in de jaren '50. Lekker voor de kindjes (die er nu nog niet zijn) zorgen en taarten bakken (en dat is wel héél geromantiseerd, maar dat mag toch..)

  2. Heel herkenbaar Lins, mooi opgeschreven. Ik ben dit jaar ook 30 geworden en het laat je toch nadenken over het verleden en de toekomst. Leef gewoon in het moment en probeer niet al te veel te plannen, want er kan vanalles tussen komen en veranderen. Doe waar jij je lekker bij voelt en laat je vooral niks aanpraten door anderen wat zou moeten of horen. Iedereen is anders, gelukkig maar!

  3. Herkenbaar! Ik werd drie jaar geleden dertig (OMG ik word dus 33 dit jaar!), schoot compleet in de stress want 'is dit alles' en besloot vervolgens voor het eerst in m'n uppie op reis te gaan. Het begint pas bij dertig, denk ik ;-)

  4. Mooi geschreven en herkenbaar. Ik word over 3 maanden alweer 31, dus vorig jaar was de dertig wel een dingetje. Maar het deed me vooral realiseren dat ik moet doen wat mij gelukkig maakt. En dus gaan we weer op reis en ga ik ook op zoek naar die baan die mij meer gelukkig maakt. Dat kan ik tenslotte beter nu proberen ipv pas over 20 jaar. Doe wat je leuk vindt Lins, geniet!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *