Terugdromen

Ik ben vaak in nostalgische stemming. Schreef ik vorige week nog over mijn Levi’s spijkerjack en Kipling rugtas, nu gaan mijn herinneringen opnieuw terug naar mijn middelbare schooltijd. Hoe ik daarbij kom? Heel simpel. Ik hoor een liedje van Kylie Minogue op de radio en word direct teruggeslingerd in de tijd.

Kylie Minogue maakte haar comeback met het nummer “Spinning Around” in 2000. Nu, negen jaar geleden, was ik aan het oppassen op de pasgeboren Merlijn. Hij lag braaf in zijn wieg en de babyfoon in de huiskamer. Op de bank met cola en chips, die Merlijn’s ouders altijd verzorgend voor mij klaarzette, zapte ik langs The Box. Dat bestond toen nog. De clip van “Spinning Around” was op. Ik bleef kijken. Kylie Minogue op rolschaatsen in hotpants. Ik vond haar wel gaaf. Nog steeds trouwens.

“Zij lijkt wel op Madonna, hè?” vroeg mijn nichtje me. Opnieuw The Box, dit keer met de debuutsingle van No Doubt. “Don’t speak”. We waren naar de bioscoop in Utrecht geweest en hadden gewinkeld. Nu hingen we nog even voor de televisie voordat ze terug naar huis moest. Gwen Stefani in die clip leek inderdaad op Madonna. Hoog geblondeerd, polkadot jurk en alle aandacht naar haar, in tegenstelling tot de mannen in de clip. We schreven in elkaars agenda (-xxx-) en bediscussieerden wie van de Backstreet Boys we het leukst vonden. Ik was op Nick, zij op AJ.

“Nee, niet achteruit, gewoon blijven staan”, lachte ik. Mijn broertje, vriendinnetje en ik op mijn slaapkamer. Een met posters van the Party Animals. “Aquarius” op CD single, iets te luid. Mijn ouders vonden de zoete inval gezellig en bijna alles mocht. Gabberen op de slaapkamer. Een stroboscoop en discolampen. Mijn vader was mee gegaan bij het kopen. Het dankzij mijn bezorgwijk verdiende geld in mijn klittenbandportemonnee brandde. Ik was verkocht. Mijn vader vond het prima. Als ik technische aankopen deed als een stereo of discolampen, ging hij mee. Bij de It’s, waarin nu de New Yorker in Utrecht zit, kochten we samen ook mijn stereotoren met 3-CD wisselaar. Dat was een tof ding. Mijn klasgenootje uit de 2e had hem ook.

Zoveel herinneringen en nog zoveel herinneringen in de maak. Warme gevoelens en glimlachjes. Sentiment. God, wat ben ik gelukkig. Ook al ben je er niet meer. Vaderlief, bedankt mijn schat. Ik heb een fijne jeugd gehad. En ook mama, lieve vrouw. Wie ik nu ben, is dankzij jou. Meisjestijd wat ging je gauw. Ik moet nog vaak wennen aan mevrouw.

Ik verheug me op toekomstige herinneringen to-be en ben dankbaar voor zoveel fijne herinneringen in het verschiet. En wanneer je me weer eens dromerig ziet, op de fiets of voor de TV – wees dan niet bang, ik ben gewoon weer even in een herinnering mee.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *