Blogpraat: Schnabbelen op Instagram en reclameregels verduidelijkt


(bron afbeelding: Pexels – user Tofros.com ©)

Het is een understatement om te schrijven dat de blogwereld de afgelopen jaren FLINK is veranderd. Als blogdinosaurus – die 12 jaar geleden haar allereerste blog typte -, heb ik bloggen zien veranderen van onbegrepen, nerdy hobby (anno 2005) naar hip verdienmodel, waarbij je tegenwoordig niemand meer hoeft uit te leggen wat bloggen überhaupt is. Dat bloggen commercieel is geworden, vind ik helemaal niet raar of stom. Het is een moderne manier van reclame maken die past bij deze tijd en ik geniet zelf soms ook van de voordelen, dus het zou hypocriet zijn om dat te veroordelen. Wat ik persoonlijk wel ECHT strontvervelend vind, is om een blog te lezen waar op slinkse wijze een samenwerking, sponsoring of links in zijn verwerkt, om er pas he-le-maal onderaan achter te komen dat dit een advertorial betreft. Of erger nog: wanneer het helemaal NIET wordt vermeld.

Dat is voor mij persoonlijk een reden om die blog voortaan te mijden en de bijbehorende social media accounts te ontvolgen. Waarom durf je niet transparant en eerlijk te zijn naar je lezers? Die hebben toch – net als in de echte (advertentie)wereld – het recht om vooraf te weten dat ze naar reclame kijken? De laatste tijd zijn er echter – gelukkig – steeds meer geluiden over het verlangen naar transparantie en eerlijkheid op blogs en op social media. Zo verschenen er drie interessante artikelen over schnabbelen op Instagram en de verduidelijking van de reclameregels, die ik graag met jullie deel in deze blogpraat. 

Continue Reading

Dochter (18) klaagt ouders aan wegens gênante foto’s op Facebook

photo-1470116109808-c71d8bd6f4a7

Als blogger leef ik in een deel-cultuur, waarin sharing is caring gemeengoed is. Tegelijkertijd probeer ik zelf ook kritisch te zijn op onze gewoonten om werkelijk alles online te (moeten) willen delen. Zo schreef ik eerder een blog over sharenting: wat een verbastering is van sharing en parenting. Het is dé term voor ouders die overvloedig foto’s en informatie van hun kroost delen. Sharenting maakt het wel en wee van jonge kinderen ineens behoorlijk publiek.

Hoe je kleintje als volwassene zou reageren op de gedeelde foto’s en informatie is een vraag die tot dusver (nog) niet vaak werd beantwoord, gezien de relatief korte aanwezigheid van social media in onze maatschappij.  Vanmorgen stuitte ik echter op een interessant nieuwsbericht. Een inmiddels 18-jarige dochter stapt naar de rechtbank, omdat ze vindt dat ze in haar privacy is geschonden door de vele foto’s die haar ouders maakten én online deelden. De rechtszaak vindt plaats in november en ik ben erg benieuwd naar het oordeel van de rechter. 

Continue Reading

Sharing is caring? Over sharenting: online privacy

  

Op wat ingescande throwback thursday-foto’s na, bestaan er online weinig foto’s van mij als baby en/of kind. Dat komt natuurlijk door mijn geboortejaar en het ontbreken van the interwebz destijds. Anno 1983 was er nog geen Instagram, Twitter of blog waar ik, vers uit de vajayjay, tentoongesteld kon worden. Foto’s werden in albums geplakt of in mappen gestoken. In het ergste geval werden die albums van zolder gehaald toen je vriendje voor het eerst bij je thuis kwam. Aangezien je in die tijd analoge camera’s met rolletjes had, moest je selectief zijn in het schieten. Als je met één rolletje maar 24 foto’s ter beschikking had, dacht je wel twee keer na over je lucky shot.

Hoe anders is dat nu. Met een ieniemienie smartphone maak je ontelbaar goede foto’s en deze deel je in één klik met al je volgers, lezers of Facebook-vrienden. En vergeet niet alle statusupdates waar je iedereen deelgenoot van kunt maken. Dat ik al vroeg liep, wist onze buurvrouw, de caissière en mijn oppas. Tegenwoordig kun je dat in één keer delen met die ene basisschoolvriendin (die je nog altijd op Facebook hebt), je ex-scharrel en de collega wiens vriendschapsverzoek je per ongeluk accepteerde. Maar is dat eigenlijk wel zo leuk om met hen te delen? En zitten mensen daar überhaupt op te wachten?

Continue Reading

Hoe ik stopte met Instagram en relaxter werd

3020021-slide-s-7-memebooks
(bron afbeelding fastcocreate.com, hehe :’-)

Dat klinkt als een heerlijke zweefteef-zelfhulp-titel, niet? ;-)

Een maand geleden verwijderde ik mijn Instagram-account, mijn Snapchat en mijn Facebook like-pagina (mijn persoonlijke Facebook-account verwijderde ik vorig jaar al). Ik speelde al een tijdje met de gedachte, net zoals ik dat vorig jaar met Facebook deed, maar hakte prompt de digitale knoop door. Blijkbaar besloot een grote, bekende Instagrammer (Essena O’Neill) tegelijkertijd ook haar account in de wilgen te hangen, maar we hebben vooraf niet met elkaar gebeld hoor ;-). 

Continue Reading

(*) Blijf jij voor altijd online?

S
(*) deze blog is een samenwerking
.

Onlangs vertelde ik jullie over mijn social media-moeheid. Cold turkey verwijderde ik Instagram en Snapchat, zoals ik dat eerder deed met mijn persoonlijke Facebook-pagina. Even wennen natuurlijk, maar ik voel me er onverwachts goed bij. Mijn (offline) leven is een stuk relaxter!

In de reacties las ik dat sommigen van jullie ook een aantal social media kanalen hebben verwijderd. Dat vond ik interessant. Worden we selectiever in de informatie die we online delen? En zou dat aan leeftijd liggen of is het iets van deze tijd? Af en toe nadenken waar je online bent en of je dat ook wilt blijven is eigenlijk zo gek nog niet. Maar hoe beslis je nou welke accounts blijven bestaan en welke er got to go? 

Continue Reading

Bijbloggen #8 Plakken, schuren, delen

Lindsay Vallen cap backstage vlog

Nee, dit wordt geen vunzige blog over schuren en plakken op die manier ;-). Dat zou ik namelijk nooit met jullie delen :-P. Ik heb ooit in een ver verleden een aantal houten kratten bij een boer op de kop getikt (je ziet er één achter me staan hierboven in de afbeelding) en besloot deze op te schuren en te lakken. Ook heb ik (eindelijk) twee fotoalbums volgeplakt van mijn zwangerschap tot nu. Heerlijk! Lekker met m’n handen bezig zijn, offline. 

Continue Reading

Ruim 4 maanden afgekickt van Facebook (1 juli 2014 – november 2014)

Facebook afkicken account

Ik was Facebook zat. Op 1 juli 2014 deactiveerde ik mijn persoonlijke account en ik heb er nog geen moment spijt van. Ik heb sindsdien nooit meer ingelogd op mijn privé-pagina en mis er niets aan. Inmiddels ben ik alweer 4 maanden Facebook-loos en afgekickt van het blauwe, sociale medium met de duim van Mark Zuckerberg. Afkicken ging verbazend makkelijk.

Continue Reading

Ik zit niet meer op je gezicht’s boek.

lindsayvallen facebook relationship status quit deleted account
Ik was lid van een website om de updates van mijn vrienden en familie bij te houden. Ja, echt. Met ingang van 1 juli 2014 heb ik me afgemeld van deze website. Ik ken mijn vrienden en familie nog steeds en weet gelukkig ook hoe het met ze gaat. Niet van alle 459 natuurlijk ;-). Ik heb nooit 459 vrienden gehad. Ik heb 3 allerbeste vriendinnen en een handvol beste vriendinnen. Wat ik overigens een prima aantal vind om een intensieve, close band mee te onderhouden.

Mis ik iets?

Continue Reading

Catfish: Privacy? Priva-wie?

Maaike Tender nep account verzamelGister ontving ik een inbox bericht op mijn lindsayvallen.nl Facebook-pagina. Een meisje liet me printscreens zien van een profiel van ene Maaike Tender (waarschijnlijk ook een fake naam). Deze Maaike doet zich voor als een meisje uit Almelo dat naar school gaat aan het ROC, werkt bij kledingwinkel CoolCat en voegt veel jongens toe in haar vriendenlijst. Haar profielfoto? Een foto van mij, van ongeveer 10 jaar geleden. Catfish-alert!

Continue Reading