Lome zwoele zomernachten.

Zucht.

Plakkerig. Warm. Zweetpareltjes in mijn knieholte. Loom. Zwoel.
Zomernacht.

Met de ventilator op 3 en dus zijn maximum, verdraag ik de hitte die zelfs ´s nachts niet zijn uittrede doet maar moeizaam.
Ik woel, draai en trek mijn laken waar ik uit noodzaak het dekbed uit heb gegooid vannacht op tot aan mijn sleutelbeenderen. Veilig om mijn borstkas, de ledematen beneden en boven bloot.
Want zonder laken kan ik niet slapen. Ik wil iets om me heen, al plak ik eraan vast.

In de ochtend douchen helpt even.
Maar zodra ik de slaapkamer weer instap word ik overvallen door de terugkeer van de warmte.
Hij grijpt zich aan me vast, klam, net als ik, en samen plakken we nog even bovenop het laken.
Dan moet ik me losrukken uit zijn omhelzing om mijn lichaam van luttele stukken stof te voorzien.
Het liefst loop ik de hele dag in boxershort en hemd, oversized en luchtig.
Maar linnen is een goede tweede keus.

De stap naar buiten brengt verkoeling, hoor de wind door mijn kleding fluisteren, heb ik al genoemd dat linnen een fijne stof is?

De dag verloopt traag en moeizaam. Ik knikkebol en plens wat koud water in mijn gezicht, op dat plekje achter mijn oorlel en mijn slapen. Het helpt. Even.
Cappuccino dan maar, een simulatie-ontwaking.

In de avond keer ik terug naar hem. Hij omhelst me zoals de dagen ervoor, drukt zich tegen me aan en zorgt dat ik vannacht weer niet aan hem kan ontsnappen, al zou ik het willen.
De ventilator draai ik voluit naar 3 en ik ga liggen.
Het laken onder mijn armen geklemd.

Lome
Zwoele
Zomernachten.

Lindsay

005_1 038 091_1 Zomerfeestjes in prachtertuinen aan de Wittevrouwensingel.

Continue Reading

Kwijt

Is onechte zekerheid
oprechte onzekerheid

Is het moelijk
te leven met jezelf
Wanneer je weet
dat zelf moeilijk is

Dit blok alleen al
mijn handschrift
deze pen

De tranen druppelen op het papier
de inkt vervaagt
Maar de woorden blijven staan

Niet op papier misschien
Nieteens door mij geschreven
Maar alleen daar
Ver weg in mijn hoofd

Nieteens weggestopt
gewoon niet altijd aanwezig

Maar wanneer ze dan komen
is er een spraakwaterval van tranen
Het zout droogt op
De spraak blijft

Kun je bang zijn voor jezelf
Voor een storm die op komst is
Een slok uit een glas water
Probeer de storm te temmen

Breek
het glas en laat de storm

Een frisse bries
striemen in mijn gezicht
vermengen zich met lachrimpels

Er is altijd wel iets
maar soms is iets er altijd

Ik hoop dat het snel weer overgaat
maar terugkomen doet het altijd

Dan ruilen ze weer van plek
daar ver weg in mijn hoofd

Onechte zekerheid
Oprechte onzekerheid

Continue Reading

Wil Weer

Ik wil weer samen wakker worden
met kusjes boven op mijn arm

Ik wil weer naast je staan op feestjes
verliefd en innig en warm

Ik wil weer eten bij kaarslicht met jou
in cafe’s, restaurants of op reis

Ik wil weer samen het toetje delen
twee lepels maar een coupe ijs

Ik wil weer samen aangeschoten worden
en verheugd zijn op de nacht die komt

Ik wil opnieuw naar dat hoogtepunt
waarna een zucht de stilte verstomd

Ik wil weer ruzie maken zoals ook soms
met schreeuwen, gooien en slaan

Ik wil het daarna weer goedmaken
dicht en veilig tegen je aan

Ik wil weer woorden wisselen als weleer
over toekomst, dromen en tijd

Ik wil mijn woorden weer terugnemen
en zeggen dat het me spijt

Maar het liefst van dit alles wil ik dat met jou
al weet ik nu niet wie je bent

Ik wil, ik wil, maar ik zal moeten wachten
tot de liefde zich aan mij bekend

Lindsay

Continue Reading

Wordt nooit verliefd!

Zodra ik 16 jaar werd
Heeft moeder mij gezegd:
Mijn kind vertrouw het manvolk niet
Die kerels zijn zo slecht
Ze maken alle meisjes gek
Alleen voor tijdverdrijf
Ze hebben allemaal hetzelfde smoesje aan d’r lijf

En hoe meer ik het bekijk:
Mijn moeder had gelijk!

Wordt nooit verliefd, want dan ben je verloren
Je zeilt erin, tot allebei je oren
Wordt nooit verliefd, meiden wat ik zeg is waar
Als je verliefd wordt dan ben je de sigaar!

Nu met z’n allen: wordt nooit verliefd, la-la-laa-laa!

Liefde is voor sukkels. Verliefd worden is voor mietjes.
Monogamie is overrated. Trouw is een illusie.

Waarom zou je jezelf iets opleggen wat onnatuurlijk is?
Heel leuk, stellen die na hun gouden jubileum (lees: 50 jaar getrouwd) zeggen dat ze: ‘nog net zo verliefd zijn als vroeger en ze nog altijd even knap is’, maar dat is dus gelogen.
Mijn maximale houdbaarheid van een relatie is tot dusver 3 jaar geweest, wat aan het begin high living on love was, intens als een Magnum en ik het prinsesje uit Disney (Ariël, Belle, Jasmine, Nala) met mijn prinsheerlijk (Eric, Beest, Aladin, Simba), maar dat gaat voorbij.
Ook tussen de lakens was het heerlijk fijn als Pamela met Tommy of a night with Paris, maar na 3 jaar is dat toch meer richting de American Beauty waarin Kevin Spacey zichzelf aan het wanken is met zijn vrouw naast zich.

Waarom is dat eigenlijk? Is dat genetisch?
Kan een mens enkel oprecht liefhebben voor even? Of ligt dat aan mij?

De lente zit in de lucht en overal om mij heen sneuvelen relaties alsof we Duck Hunt spelen op de 8-bit Nintendo.
Game over.

En als je dan vraagt hoe het komt, volgt steevast het antwoord wat ik 2 jaar geleden bijna zelf gaf.
Het ging niet meer. Ik kan geen reden aanwijzen maar ik was het gewoon zat. Ik kon niet meer als geliefde bij hem zijn zonder dat ik witheet van woede werd en me meer irriteerde dan een zojuist gewaxte bikinilijn in een kanten hipster. Overigens zijn we nu meer dan prima vrienden hoor ;-)

Toch vind ik dat best vervelend. Het is toch jammer om te merken dat verliefdheid overgaat.
Daarom kun je er beter niet aan beginnen, is mijn credo.
En zoals de quote die vandaag ontstond op de handdoek in bikini: maak je niet druk.

Leef nu en geniet zoals het je toekomt. Heb oprecht lief, ook al is dat voor even.
Maak je niet druk, en wie weet.
Misschien is het toch wel fijn om verliefd te zijn. En geniet dan van het sigaar-zijn.
Niet zoals Monica van Bill, maar zoals Audrey.

Audreyhepburnbreakfastattiffanys

Met klasse ten onder gaan aan de liefde ;-)

Met liefde voor even getekend,

Lindsay

Continue Reading

Cold as ice

I’m as cold as ice. I’m willing to sacrifice all love.

Ik geloof er niet meer in.

Ik word een alleenstaande dame, waar nichtjes & neefjes graag op bezoek gaan, waar de mannen van vriendinnen begerend naar kijken omdat ze nog de enige is waar de hands of time (lees: de bevalling van hun kroost) geen vat op hebben, waar ouderen onterecht medelijden mee hebben en waar kennissen over spreken als dat leuke meisje, knap ook, maar jammer dat ze geen vriend heeft.

Maar ik ben overtuigd. Dit is mijn ding.

Liefde is mooi, maar niet voor mij weggelegd. Wanneer je zoiets intens hebt meegemaakt en ervaren hebt als je ultieme eerste liefde, zo intens dat het je verzwolgen heeft en pas weer uit je roes ontwaakt wanneer het te laat is en je vuur is gedoofd, dan kun je niet anders.
Ik wil niet terug naar mijn eerste liefde maar ben ook niet klaar voor de volgende.

Ik denk vaak aan wat mijn vader zou zeggen, want ondanks onze weinige gesprekken, kon ik met hem gek genoeg toch over liefde praten. De liefde van hem & mijn moeder, de liefde voor ons als zijn kinderen, en de liefde zoals ik die ervaar in mijn jonge leventje.
Ik vind het jammer dat ik er niet weer met hem over kan praten. In de auto samen, in het ziekenhuisbed wanneer ik snel tussen studie & bijbaan bij hem langsfietste op een zonnige dag of toen hij de laatste weken thuis was.

Wat zou mijn vader zeggen. Hij zou het beste voor me willen en geen jongeman zou voldoen in zijn ogen ;-)
Dus ik denk dat ik dat voorlopig ook maar zo laat.

Misschien ontmoet ik ooit wel iemand die me zo hard laat lachen dat ik moet huilen, die mijn temperament kan temmen, die mijn bijdehandte bekkie niet snoert maar me wel verteld wanneer ik te ver ga, die me het gevoel geeft zijn leven compleet te maken en het mijne te verrijken.

En als ik dan voor het eerst samen met hem zonnestralen uit de hemel zie komen wanneer ik hand in hand met hem over het troittoir zweef, high on love, dan denk ik: dat is de knipoog van mijn vader.
Ga ervoor meissie, want jij bent veel te leuk om alleen te blijven.

Continue Reading

COLUMN: Zaterdagavond zat ik in de bus, toen vroeg een jongen

Zaterdagavond, zat ik in de bus,
Toen vroeg een jongen, een hele dikke kus.
Die jongen heette (?).
Wil je van mij houden, wil je met mij trouwen?
Ja, nee, ja, nee, ja, nee, ja, nee, ja, nee, ja

Af!

Was het maar net zo simpel als vroeger, al touwtjesspringend met je vriendinnen, een liedje zingend over de jongen uit de hoogste klas met wie je graag hand in hand zou willen lopen of samen naar het zwembad.

Wanneer je vanuit je jeugd richting adolescent – en dan richting volwassen jongedame groeit, compliceert de liefde zich.

Als ik vroeger een briefje schreef met de informatie:


‘Wil je met mij gaan? Ja/Nee*
*streep door wat je niet wilt’ – en geef dit briefje aan mijn hartsvriendinnetje tijdens het kringgesprek ’s morgens bij de meester –

En jij ontving dat via mijn beste vriendinnetje aan jouw beste vriendje van mij, dan maakte ik me totaal niet druk over het feit of jij me überhaupt wel zag zitten in de klas, met mijn 2 blonde staartjes. Daar ging ik al vanuit, natuurlijk!

Nu mag ik blij zijn dat ik zelf überhaupt een geschikte kandidaat zie, want eerlijk: zoveel in de klas is er niet meer. Althans, niet hier in Utrecht waar mijn old blue eyes rusten op geschikte kandidaten om op zaterdagavond mee in de bus te zitten.
Laat staan dat ik ze geschikt genoeg vind om een hele dikke kus te geven.

En dan nog het probleem van zijn status, gebonden of vrijgezellig, hetero of homosexueel (nadat ik tot tweemaal een blauwtje liep bij jongemannen waar ik de geaardheid foutief – voor mijn doeleinden dan – inschatte), en of hij je wel een leuk, lief, grappig & charmant genoeg poppetje vind om een zin mee te wisselen.

Zucht. Liefde. Soms smacht ik ernaar, soms verafschuw ik het.

Vandaag zag ik een meisje extreem gelukkig glimlachen op het Vreeburg en ik vroeg me af waarom. Een stuk verderop zag ik dat haar ogen zich vestigden op een jongeman die uit Hoog Catherijne gewandeld kwam. Ze hadden alleen oog voor elkaar en ondanks dat het bijna leek op een foute scene waarin zij, met ondersteunende vioolmuziek, elkaar vonden in de mensenmeute op het marktplein, keek ik stiekem totdat ze elkaar bereikt hadden & met een innige knuffel & zoen aangaven hoe erg ze elkaar gemist hadden.

Ik hoor jullie denken: gatver, wat klef! Maar ik geef eerlijk toe, ik moest ervan glimlachen en dacht terug aan de tijd dat ik op stations, pleinen, winkelcentra en straten op De Liefde toeliep om deze in mijn armen te sluiten. En ik werd er niet treurig van, laat ik dat duidelijk stellen, ik voelde me geen zielig meisje alleen op de wereld, maar het maakte me gelukkig.
Wie weet wat zij voordat ze zo gelukkig met hem werd allemaal uitgespookt heeft? Of welke meisjesharten hij gebroken heeft voordat hij zelf getroffen werd door deze acute aanval van verliefdheid?

Het gaf me hoop.

Ik heb het niet hier, ik heb het niet nu, maar ik weet dat ik het ooit weer zal krijgen.

Liefde.

Was getekend,

Lindsay

Continue Reading
1 8 9 10