TAG Mumlife Raw – het rauwe moederschap

Door Manon van littlewonderworld.nl werd ik getagd voor de Mumlife Raw TAG. Een tag over het rauwe moederschap. Eerlijke vragen over écht moederschap. Geen opschmuck, gewoon direct in your face en zonder ergens doekjes om te winden. Online lijkt het soms namelijk misschien of alles rozengeur en maneschijn is, maar iedere moeder weet dat die maan soms behoorlijk donker kan blijven en die rozengeur? I’m just saying. Daarom mijn pure en eerlijke antwoorden op deze tag over het moederschap. 

1. Beschrijf jouw dag als moeder vandaag in één woord en leg kort uit.
Belonend.

Tijdens het avondeten was T. flink aan het draken. Ze is absoluut en ongegeneerd twee jaar en de hele buurt mag het weten. Wij hanteren drie waarschuwingen bij ongepast gedrag en daarna moet ze afkoelen op de gang. Twee minuten per keer op de gang, gelijk aan haar leeftijd (geleerd van Jo Frost).

Het kostte drie afkoelmomenten, maar na de derde keer at ze braaf haar bordje risotto leeg én nog een bakje yoghurt na, zonder alles in het rond te smijten of een keel op te zetten. Het is soms erg vermoeiend en daardoor uitdagend om consequent te zijn, maar René en ik gaven elkaar daarna een high five, want ons systeem had effect. Na twee moeizame gangmomenten, had ze na de derde keer door dat ze zich maar beter netjes kon gedragen aan tafel en at ze braaf haar bordje leeg. Belonend dus!

2. Wat is het meest uitdagende gedeelte om te ‘connecten’ met andere moeders?
Ik vind het niet zo lastig om te connecten met andere moeders, want (bijna) al mijn vriendinnen hebben eerder kinderen gekregen dan ik. Dus van hen wist ik al redelijk wat me te wachten stond, want we zijn goudeerlijk naar elkaar. Toch bereid niéts je werkelijk voor op hoe moederschap écht is, maar dat weet je pas als je het zelf ervaart. Cliché, maar waar. Wat ik daarentegen soms wel lastig vind, is dat onze ervaring zo absurd anders is dan de norm.

Een extreme vroeggeboorte, geen kraamtijd, een medische bagage van heb ik jou daar, dat is geen kattenpis. En tegelijkertijd is het heerlijk verfrissend, want daardoor kan ik ons met niemand vergelijken. We zijn uniek tegen wil en dank, maar dat zorgt ervoor dat we ons dus zelden hoeven of kunnen meten aan de standaard. Lekker positief omdenken, toch?

Maar deze tag heet niet voor niets Mumlife Raw, dus ik ga ook een beetje klagen. Ik heb er soms moeite mee om zwangere vrouwen, waarbij alles redelijk voorspoedig gaat, te horen klagen over hoe zwaar ze het hebben. Ik wens niemand onze situatie toe, maar in sommige gevallen zou ik – ongecensureerd en in your face – willen roepen: weet je wat pas zwaar is?

Om ruim 6 weken plat te liggen in een ziekenhuis, in onzekerheid of het kindje in je buik het gaat overleven. Om bij 29 weken zwangerschap een spoedkeizersnede te ondergaan en direct van je kind te worden gescheiden, omdat een team van artsen haar moet intuberen, want anders zou ze sterven omdat ze niet zelfstandig kan ademen. Om je kindje de eerste 10 dagen van haar leven niet tegen je aan te kunnen vasthouden, omdat ze gebonden is aan de couveuse en beademingsapparatuur.

Om je pasgeboren kindje, 4 maanden lang (bijna een halve zwangerschap), iedere dag te moeten achterlaten in het ziekenhuis, terwijl jij naar huis moet. Je hebt een kindje gekregen, maar een leeg wiegje thuis. Je slaapt bent iedere nacht alleen, terwijl je kindje op de NICU ligt. Dag in, dag uit, moet je meerdere keren per dag wéér afscheid nemen van je eigen kindje, jouw vlees en bloed, dat aan het knokken is om te overleven.

Dat is zwaar. Dus als iemand zeikt dat ze haar zwangerschap zat is, dat ze overtijd loopt en het pittig vindt, terwijl alles lekker gaat, dan krijg ik daar soms wel jeuk van, ja. Maar goed, het lijkt me ook heerlijk om zo weinig zorgen te kennen, dat je druk kunt maken om zulke futiliteiten. Wie weet hoe ik zelf zou klagen, als alles volgens het boekje was gegaan. Ik klaag er daarom niet vaak over, maar dit lijkt me dé tag om dat eens te doen. Rauw en zoals ik het soms vanuit m’n tenen voel.

En weer doorrr.

3. Deel één vreselijk poep-moment. Die hebben we allemaal.
Volgens mij kakken meisjes minder heftig dan jongens? Echt gênante verhalen heb ik niet, maar wel hebben kinderen volgens mij de gave om precies te kakken als ze net verschoond zijn en jij op het punt staat weg te gaan. Dat je net de auto in wilt stappen en denkt: OMG, ik ruik een kernramp. Kun je het hele circus weer uitkleden en gaan met die billendoekjes.

4. Hoe ga je om met publieke driftbuien van je kind(eren)?
Een beetje afhankelijk van de situatie, leiden we haar af of spreken we haar toe. Afleiden lukt soms nog wel, maar het tweede levensjaar heeft mijn schattige Gizmo wel enigszins in een Gremlin veranderd. We levelen als we haar streng toespreken, dus op gezichtshoogte, gelijkwaardig aan haar niveau, waarbij wij door onze hurken gaan, een handje vastpakken en dan op strenge en lage toon toespreken (ook geleerd van Jo Frost, haha).

Het maakt me niet uit waar ik ben, als ze te ver gaat, lossen we dat daar en dan op. Dat doe ik zelf trouwens ook, als ik een conflict heb. Ik kan persoonlijk écht niet wachten tot ik thuis ben, voor ik iets wil uitspreken. Soms laten we haar even uitrazen, omdat ik van mezelf wel herken een afkoelmoment nodig te hebben, waar ik mijn frustraties even kan botvieren. Daarna ben ik weer voor rede vatbaar. Zal vast iets van meegegaan zijn in die genen ;-).

5. Eerlijk: hoeveel schermtijd heeft jouw kind?
Na het tandenpoetsen ’s ochtends, als ik de tafel en vloer poets, mag ze even achter de televisie. Kinderseries op Netflix, JimJam of BabyTV will do the trick. Dan hebben we al wel het hele ochtendriedeltje: opstaan, wassen, aankleden, ontbijten, tandenpoetsen, erop zitten, dus meestal is de televisie dan even een handig middel om de eetrommel op te ruimen voordat we iets gaan doen. Ik denk dat dit gemiddeld een half uurtje in de ochtend is, want na het opruimen kruip ik naast haar op de bank en drink een koffie, zodat we beiden even een moment voor onszelf hebben.

Evengoed zo in de avond voor het eten. Soms ben ik alleen en moet ik koken, dan knal ik de televisie aan hoor. Wel zo makkelijk! In het weekend mag ze bij ons in bed op de tablet Netflix kijken. Een soort compromis, omdat uitslapen niet in haar vocabulaire bestaat. Wij soezelen nog een beetje in ons bed, zij mag tekenfilmpjes kijken. Zo rekken we de weekenden zeker tot een uurtje of 08:00, voordat we eruit gaan. Uitslapen, haha!

6. Wat is jullie makkelijke go-to-avondmaaltje wat jullie (te vaak) eten?
We hebben geen frituur of Airfryer, dus als we geen zin hebben om te koken, bestellen we vaak via thuisbezorgd.nl. Maar dat varieert dan van patat, tot pizza, tot sushi of tot burgers. We hebben eigenlijk geen vast, makkelijk recept of maaltijd. Zou wel handig zijn, maar meestal heb je in drie kwartier wel een maaltijd op tafel. Scheelt misschien dat wij beiden dicht bij ons werk wonen, dus we meestal – lekker Nederlands – zeker voor 18:00 uur wel aan tafel zitten.

7. Heb je vandaag geschreeuwd, gehuild of het moeilijk gehad vandaag?
Streng toegesproken, tijdens het avondeten. Zie de eerste vraag.

Ik heb het zelf moeilijk gehad en heb ’s middags (toen ik alleen was) flink gejankt, omdat ik momenteel voor het eerst in mijn leven rammelende eierstokken heb. Maar met die misvormde baarmoeder van me, is dat natuurlijk niet zo handig. Dus ik ben weer helemaal into allerlei fora uitpluizen over de risico’s van een tweede zwangerschap en vroeggeboorte (mijn zwangerschap zal ik tot maximaal 32 à 34 weken kunnen uitlopen), maar zoek daarbij ook allerlei ervaringen over enig kinderen en onderzoeken naar al dit soort scenario’s. Lekker labiel dus. Maar, dat mag in de Mumlife Raw tag!

8. Wat was het beste moment vandaag als moeder?
Lekker samen zingen met T. op mijn rug in de Tula, terwijl we onze vaste avondwandeling na het eten maakten met z’n drietjes. Ik vind het zo leuk dat ze zo spraakzaam is en van zingen houdt! Super gezellig en vertederend.

9. Wat is je geheime guilty pleasure om jezelf te belonen als moeder?
T. doet nog een middagslaapje en meestal werk ik dan of doe wat aan het huishouden, maar soms plof ik op de bank met foute MTV of TLC programma’s. Totaal nutteloos, maar zo lekker! Dan laat ik die was lekker in de mand zitten en schrijf ’s avonds wel een advertorial, maar geniet even van anderhalf uur pulp op teevee, hehe.

10. Hoe vaak ervaar je schuldgevoelens als moeder?
Ik heb een hele tijd geworsteld met de vroeggeboorte, toen we erachter kwamen dat mijn baarmoeder de boosdoener was. Indirect voelde ik me daarom verantwoordelijk voor alles wat zij heeft moeten doorstaan, niet alleen naar haar, maar ook naar mijn man. Ik voelde me een falende vrouw. Datgene waarvoor we op de wereld zijn gezet, zwanger zijn en baren, dat gaat mij nooit lukken zonder een kinderleven op het spel te zetten. Dat is best heel heavy.

Maar inmiddels is dat gevoel heel erg naar de achtergrond verdwenen en twijfel ik dus oprecht over een tweede kindje of ik daarom dit traject nog een keer zou willen doormaken, met alle risico’s vandien. Ik voel me dan opnieuw schuldig. Als T. enig kind blijft, heb ik haar geen broertje of zusje kunnen geven en dat voelt als falen. Maar als we zouden besluiten er wel voor te gaan, kiezen we bewust om een kindje op de wereld te zetten dat nooit helemaal af zou zijn, waardoor het weer een onwijs pittige start zal hebben. Dat doen wij dan, als ouders. En dan voel ik me ook schuldig naar T., want die ziekenhuisperiode zal ze veel opgevangen moeten worden door ons netwerk en hebben beide kindjes parttime ouders. Thuis en in het ziekenhuis.

Enne, weer denk ik dan: doe mij lekker een zwangerschap van 40 weken, dan neem ik alle klachten van iedereen over, als ik het kind gezond op de wereld mag zetten. Maar daar voel ik me dan ook weer schuldig over, want mijn afgunst heeft helemaal niets met die vrouwen te maken, maar wel met mijn eigen onzekerheid over mijn lijf en kunnen.

Dus ja: daar ervaar ik schuldgevoelens over als moeder.

11. Deel één ding over het moederschap waar meer over gepraat/gedeeld moet (kunnen) worden.
Ik mag dan weer in mijn handjes knijpen als ik Manon’s verhaal lees over slaapproblemen. Hoewel T. een early bird is (letterlijk en figuurlijk, dat krijg je ervan als je zo vroeg komt, kun je je hele leven niet uitslapen ;-), is ze een voorbeeldige slaper ’s nachts. Daar prijs ik me erg gelukkig mee, want ik heb ook vrienden die al 3 jaar overleven op enkele uurtjes per nacht, aangevuld met een koffie-infuus.

In mijn vriendinnenkring is geen onderwerp taboe. Dat hebben we – mijn inziens – mede te danken aan Sex and the City, ik zweer het je. Dat leerde ons als twintigers dat je overal over kon en mocht ouwehoeren, zonder te judgen. Plus, dat we redelijk direct zijn en het heerlijk vinden om recht voor z’n raap te zeggen waar het op staat. Daarom zijn we waarschijnlijk ook vriendinnen.

Zwanger worden, niet zwanger worden, behandelingen, miskramen, vroeggeboorten, hechtingen, seks na de bevalling, het gedrag van je bloedjes, elkaars tieten beoordelen na de zwangerschap, droogte down under, slaapproblemen en gebroken nachten, hoe vaak je seks wilt en waar je dit kunt doen zonder dat je kinderen hier wakker van worden, praten over je intieme delen die ook groeien en opzetten tijdens de zwangerschap, het showen van keizersnedelittekens, relatieperikelen: wij gooien eigenlijk alles wel op tafel.

Maar dat doen we wel in besloten kring, vrouwen onder elkaar. The good, the bad and the ugly, alles komt voorbij. Ik kan daarom niet zo snel bedenken waar meer over gepraat of gedeeld moet worden.

Ik kan me overigens wel voorstellen dat men denkt dat dit een taboe is, omdat het geen onderwerpen zijn die ik snel uitgebreid zal behandelen op mijn blog. Maar dat is niet omdat ik iets wil verbergen of mooier maken dan het is, maar meer omdat ik zoiets niet over 10 jaar terug hoef te lezen of zien van mezelf.

Als je me een keer tegenkomt in de stad en nieuwsgierig bent naar mijn keizersnedelitteken, be my guest. Serieus, ik heb weinig gêne en ben zelf ook nieuwsgierig naar andermans litteken, dus ik wil het je best live demonstreren. Maar een foto plaatsen, zal ik niet snel doen. Snap je? Geen taboe, maar meer onnodig om werkelijk ALLES te delen.

En volgens mij ben ik ook best eerlijk over het moederschap in al haar facetten en wat ik daar van vind, toch? Volgens mij kom ik niet als een Pinterest perfect mom over, maar ik lees het graag als jullie deze TAG ineens heel verrassend of rauw vonden.

Liefs,
Lindsay

Dit artikel is geplaatst in MAMA en getagged , , , . Bookmark hier de permalink.

25 Responses to TAG Mumlife Raw – het rauwe moederschap

  1. misseagles zegt:

    Goh krijg nu toch een heel ander beeld van je… Haha geintje natuurlijk! Ik kan me overigens heel goed voorstellen hoe sommig "geklaag" over een zwangerschap bij jou moet overkomen. Al doe ik er zelf aan mee. Mijn eerste zwangerschap was ook niet geweldig, maar stelde eigenlijk niets voor vergeleken bij jouw situatie. En toch nu deze zwangerschap eigenlijk geweldig gaat afgezien van bekkeninstabiliteit hoor je mij toch ook soms klagen. Terwijl ik weet hoeveel erger het kan zijn. Denk dat het gewoon aard van het beestje is?
    Vond dit een hele mooie invulling van deze tag. Heb hem zelf ook op de planning staan maar moet hem nog schrijven..

  2. Leonie zegt:

    Hallo Lindsay! Ik reageer eigenlijk nooit en ws hebben meerdere mensen je dit al verteld, maar ik wil het toch even met je delen :)

    Ik ben namelijk enig kind! Mijn ouders hadden er graag meer gewild. Ze hadden er na mij zelfs nog een paar keer IVF voor over, maar het mocht niet baten helaas. Ik heb echt nooit het gevoel gehad dat ik iets miste (misschien heel abstract? Want je weet niet wat je kan missen). Het was gewoon eenmaal zo. Op vakanties mocht er vaak een vriendje of vriendinnetje mee, dan was ik niet zo alleen en tja, anders gewoon je sociale skills AAN om op vakantie vriendjes te maken. Op mijn 15e ben ik mijn vader verloren, zelfs toen had ik nooit gewenst dat ik broertjes of zusjes had om het mee te delen. Je weet immers niet wat je eigenlijk mist en ik had genoeg lieve familie en vrienden om mij heen in die periode gelukkig. Mijn ouders waren normale nuchtere mensen, dus ik ben niet mega verwend en heb geen 'typische' (wat dat ook moge zijn) enig kind eigenschappen. Ik kan me ook niet voorstellen dat jullie zo'n kind zouden voortbrengen. Dus ik weet niet of je hier iets mee kan maar ik wil je gewoon een beetje een hart onder de riem steken vanuit een enig kind! Heel veel liefs!

  3. Jerney zegt:

    He Linds, kan me helemaal je dubbele gevoel voorstellen over wel of niet een broertje of zusje krijgen voor Tara, pittig hoor! Alleen jullie twee kunnen hier een antwoord op vinden, en daar zelf een verstandige keuze in maken. Wat betreft keizersnede littekens: mijne is helaas zo lelijk genezen. Hij was prachtig dun net na de keizersnede, maar ondanks smeren met vanalles is hij toch breder, dikker en roder geworden. :-( Hopelijk komt het toch nog een beetje goed…

  4. Marianne zegt:

    Ik wil toch ook even mijn verhaal aan je kwijt. Mijn man en ik hebben een geweldig mooie dochter van Tara haar leeftijd. Wij hebben om twee redenen besloten om het bij 1 kind te laten:
    1. Wij voelen de behoefte niet om nog een kindje op de wereld te zetten. Wij zijn zo gelukkig nu met zijn drietjes, dat we dat graag zo willen houden.
    2. Ik heb een auto immuunziekte, namelijk Lichen Sclerose. Dit is een aandoening aan mijn vagina, waardoor daar verkeerde cellen groeien. Ik heb altijd pijn en jeuk down under en kan eigenlijk geen seks hebben, in de zin van penetratie. Ik moet onder controle blijven van de gynaecoloog omdat ik een verhoogde kans heb op kanker in dat gebied. Google eens op de term Lichen Sclerose en dan weet je een beetje hoe het er uit ziet.

    Ik heb mijn man wel eens gevraagd: zouden we wel aan een tweede zijn begonnen als ik geen Lichen had? Maar hij zegt dat hij 1 kind gewoon ideaal en heel fijn vindt. Maar toch, als ik jouw verhaal zo lees, voel ik me soms zo ontzettend schuldig over onze keuze tegenover mijn dochter. Dan gun ik haar ook het geluk van het hebben van een broertje of een zusje, ook al weet ik ook wel dat dat niet altijd zaligmakend hoeft te zijn.

  5. Meryll zegt:

    Wat leuk om te lezen! Ik reageer eigenlijk nooit maar ik twijfelde over een volgende kindje omdat mijn vorige kindje in mijn buik is overleden met 38 weken zwangerschap. En ik liet mijn keus bepalen door angst en schuldgevoel naar mijn andere kinderen.
    Ik las ergens het volgende : ‘ dreams defeat the boundaries of our fears ‘ en toen was ik om. Dat is voor mij precies wat het is. En nu ben ik 13 weken zwanger!

    Ik hoop dat je daarin een keus kan maken met je hart ♡
    Liefs

  6. Angela zegt:

    Niet verassend wel een heerlijke TAG en het komt overeen met hoe ik je zie. Wat moet het moeilijk zijn die rammelende eierstokken. Ik kan me indenken dat je/jullie ontzettend in dubio zijn. Ik zou niet weten wat ik in jullie situatie zou doen, maar welke keus jullie ook maken het is allemaal goed, het heeft allemaal voors en tegens… Ook dit kunnen jullie oplossen.
    Hier beginnen de eerste driftbuien ook te komen en ook hier passen we wat tips en tricks van Jo toe. Tot nu toe helpen ze ons en het voelt ook goed en natuurlijk om het zo aan te pakken en dat is misschien nog wel het belangrijkste. Onze T. is ook een goede slaper, behalve bij tandjes en kiezen en een enkele nacht per maand. Uitslapen is echter nicht im frage… Maar goed dat nemen we dan maar voor lief.

  7. melissa zegt:

    Ik heb dezelfde aandoening 'uturus bicornis' met een totaal tussenschot. In mijn geval heb ik drie kinderen op de wereld gezet. De eerste zwangerschap wisten we van niks maar was wel een moeilijke zwangerschapsperiode; bloedverlies, mindere groei, weinig vruchtwater. Ik liep bij de gynaecoloog en kreeg iedere week echo's. Pas bij de tweede zwangerschap kwamen we er achter, omdat de eerste goed is afgelopen waren ze positief over deze zwangerschap. Ze vertelden ons dat het per zwangerschap vaak makkelijker gaat. Dit bleek in ons geval idd zo. Je leest er vast veel over en er zijn tal van voorbeelden, maar wilde deze wel met je delen. Ik weet niet wat er tegen jou is gezegd in het ziekenhuis maar geen een zwangerschap is hetzelfde.

  8. Kim zegt:

    Wat een moeilijke keuze! Ik snap dat jullie er mee worstelen. Er zit overigens nog wel een wereld van verschil qua start tussen 29w en 33/34w. Onze earlybirds kwamen met 33w4 (ook na een langere ziekenhuisopname). Ze hebben nog even in het ziekenhuis moeten blijven, maar waren verder echt al “af” terwijl ze ook nog samen de placenta hebben gedeeld.

  9. Maartje zegt:

    So, dit valt even een partij verkeerd zeg! Wat een kwetsend begin van je artikel! Ik ben zo een vrouw, met een ogenschijnlijk perfecte zwangerschap. En ja, ik klaagde ook, Want ik vond het vreselijk om zwanger te zijn. Ik heb in een eerdere zwangerschap de keuze moeten maken om de zwangerschap af te breken met 22 weken. Helaas had onze zoon een chromosoomafwijking die 'niet met het leven verenigbaar' was. Dan mag je dus gaan bevallen van een baby die of de geboorte niet overleeft, of direct daarna overlijdt. En hier kan je niks, maar dan ook niks tegen doen. Dan mag je maar 1x afscheid nemen van je kindje.
    De zwangerschap daarna verliep, voor de buitenwereld, volgens het boekje, maar voor mij was het vreselijk. Als mijn zoon gezond was geweest, was ik niet zwanger geweest van mijn dochter. Maar ik zou mijn geweldige dochter ook niet willen missen. Hallo schuldgevoel! En in mijn buik moest ik haar in mijn eentje beschermen, terwijl me dit de eerste keer ook niet was gelukt. Vanaf het moment dat ze geboren zou zijn, kon ik dit delen en samen met mijn vriend doen.
    Dus ja, in jouw ogen ben ik een zeikerd, want ik hierdoor vond zwanger zijn maar stom, en lang duren Terwijl ik 9 maanden topfit ben geweest, dus het leek een makkie. Maar soms hè, hebben ook zeikerds een verhaal, alleen dit vertellen ze misschien er niet elke keer bij, omdat het te verdrietig is. Dus als jij "in mijn gezicht zou willen roepen: weet je wat pas zwaar is?" Ja, dat weet ik als geen ander. En met mij nog heel veel moeders, die klagen over de kleine dingen omdat de grote dingen te veel pijn doen.

    • Yvonne zegt:

      Snap niet dat je je zo aangesproken voelt. Lindsay verteld alleen maar haar verhaal en met welke gevoelens zij worstelt als andere vrouwen 'klagen'. Ze schrijft: "Wie weet hoe ik zelf zou klagen, als alles volgens het boekje was gegaan." Klaarblijkelijk heb jij een reden gehad om te klagen en is niet alles ' volgens het boekje' gegaan. Verder kun je het haar toch niet kwalijk nemen dat ze die gevoelens heeft bij mensen die ze niet goed genoeg kent om misschien het ' hele verhaal' te kennen, gezien wat er bij haar gebeurd is?

      • Maartje zegt:

        Ja klopt! Ik was ook al aan t zoeken naar de , maar ik kan hem niet vinden. Ik snap ook niet dat het me zo raakte, ik werd ineens zo emotioneel, snap er geen zak van. Nu weer, slaat helemaal nergens op. Helaas geen undo-button kunnen vinden..

    • Hi Maartje, allereerst wat vreselijk om te lezen dat jullie een eerdere zwangerschap niet hebben kunnen voldragen. Helaas heb ik in mijn omgeving ook bij een piepklein kistje gestaan na een 20 weken echo met soortgelijk nieuws. Ondraaglijk, een piepklein, volmaakt perfect mensje om te zien, maar zoals je schrijft: niet met het leven verenigbaar. Daarom ben je, in mijn beleving, niet eenzelfde soort moeder als de klaagsters in kwestie waar ik op doel. De vrouwen zonder enige bagage, die toch steen en been klagen, terwijl ze alles hebben wat hun hartje begeert. Die types, je kent ze vast. Ik weet namelijk absoluut dat er onwijs veel vrouwen zijn met bergen bagage, zoals je uit mijn tekst ook kunt opmaken. Ik weet dat, helaas, van heel dichtbij. Ik zou dat daarom nooit bagatelliseren.

      Daarbij is dit een blog waarin het eens een keer mag om rauw op het dak te klagen. Het rauwe moederschap in al haar facetten, ook met gevoelens die misschien ongegrond zijn. Iets wat ik ook opbiecht bij vraag 10: \”daar voel ik me dan ook weer schuldig over, want mijn afgunst heeft helemaal niets met die vrouwen te maken, maar wel met mijn eigen onzekerheid over mijn lijf en kunnen\”. Dat is juist een beetje het punt van deze Mumlife Raw – tag. Dat wat je normaal niet zo snel uit, dat je daar een keer open over durft te zijn. En iedereen heeft altijd volste recht om te klagen, maar ik daarom ook, en dat is dus precies wat ik in deze blog doe.
      Desalniettemin vind ik het natuurlijk rot om te lezen dat jij je zo naar voelt over deze blog. In mijn ogen ben je geen zeikerd, ik hoop dat ik je dit zo enigszins heb kunnen verduidelijken.

  10. Mirte zegt:

    Lindsay, ik vind je leuk en als je mij ooit tegenkomt mag je ook best vragen naar mijn keizersnedelitteken.

  11. Ier zegt:

    mooi omschreven! ☺️ Ik begrijp dat je jeuk van klagen, zeker vergeleken met jouw eigen zwangerschap! Een zwangerschap rond de 40 wegen is ook niet altijd makkelijk he! Ook als het voorspoedig loopt, zijn de laatste loodjes ontzettend zwaar en is het lichaam uitgeput!

  12. Marmar zegt:

    Heel mooi en tof dat je zo open bent! Iets wat ik me wel eens afgevraagd heb: zou een draagmoeder een mogelijkheid zijn? (Al kun jij dan natuurlijk zelf niet weer een zwangerschap ervaren, wat natuurlijk echt heel jammer is). Veel sterkte met de rammelende eierstokken (weet uit ervaring hoe erg je dat kunt voelen….) en keuze.

    • Marmar zegt:

      Sorry trouwens voor deze directe vraag…. ik hoop dat ik je er niet mee kwets

      • Nee joh, helemaal niet! Zag \’m net pas in de comments voorbij komen, wat minder achter mijn laptop gezeten gezien het weer :-) Draagmoederschap voelt voor mij op dit moment juist als een confrontatie met waar ik zelf niet toe in staat ben inderdaad. Dat wat ik dolgraag zelf zou willen kunnen dragen, uitbesteden aan een ander. Misschien een beetje een egoïstische en tegelijkertijd onmogelijke wens, maar ik zou het liefst zelf de zwangerschap voldragen. Tegelijkertijd is onze wens voor een ander kindje denk ik dus niet zo \’groot\’, want anders zou dit waarschijnlijk een idee zijn wat ons veel meer zou aanspreken. Dus daar haal ik voor mezelf ook weer een conclusie uit :-) Geen rare vraag hoor, goed dat je \’m stelt! :-) Liefs!

  13. Olga zegt:

    Hoi Lindsay, ik heb ook geen broers/zussen en dat was niet de keuze van mijn moeder/ouders, maar het is wel zo gegaan. Als je er behoefte aan hebt, mag je me altijd per app vragen stellen over hoe ik dat in mijn eentje ervaren heb en hoe ik dat nu nog wel ervaar.

  14. Janneke zegt:

    Wees dankbaar dat je 1 kind hebt. Ga anders pleegkinderen later in huis nemen. Ik ben ongewild kinderloos dat doet me enorm veel verdriet. Zo zie je maar. Het is nooit goed……

    • Ik ben nergens niet dankbaar volgens mij Janneke. Het gaat juist om het verdriet dat iedereen mag hebben, op haar eigen manier. Het is geen wedstrijd wie het zwaarder heeft, want iedereen heeft recht op zijn of haar eigen verdriet om welke reden ook. Je eigen advies (\”Ga anders pleegkinderen in huis nemen\”) zou je inderdaad net zo goed kunnen omdraaien en tegen jou kunnen zeggen, want het is inderdaad nooit goed zoals je zelf al aangeeft. Fijne vrijdag!

      • Janneke zegt:

        Ja ik snap het heel goed wat je schrijft en het is gewoon persoonlijk. Ik heb het idee zeker om voor pleegkinderen te gaan zorgen. Maar net zoals jij denkt over zwangere vrouwen die een beetje zeuren. Denk ik zo soms over jou. je zeurt zeker niet maar je blijft er wel in hangen wat ook logisch is en ja het is een verdriet maar waarom niet accepteren zoals het is? Dat moet ik nl ook. Met alle emoties die er zijn. En ik had dolgraag 1 kind gehad!!Snap je me een beetje? je kindje kan toch ook zo prima gelukkig worden met neefjes en nichtjes etc. Jou gezondheid en geluk is toch het belangrijkste? Straks gaat t mis en ben je nog verdrietiger…..

        • Ik snap je zeker, meer dan een beetje, maar jij hebt ongetwijfeld weer dingen die ik graag zou willen hebben. Zo werkt het leven jammer genoeg niet. En zo werken je gevoelens en emoties nu eenmaal niet, dat herken je vast ook. Dat je denkt: ik mag niet klagen, want andere mensen hebben het veel zwaarder of erger. Maar toch ontsnapt er dan soms een gevoel van wat je niet kunt krijgen en dat steekt. Ik had ook dolgraag nog een vader gehad als opa voor mijn dochter, maar dat zit er ook niet in. Zo zul je altijd kijken naar het groen(re) gras bij een ander en vergeten dat jij evengoed groen gras hebt, waar anderen op bepaalde vlakken weer jaloersmakend naar kijken.

          Betreft erin blijven hangen: het is net twee jaar geleden, dus in mijn beleving nog best vers en bezig met verwerken. Ik beschouw het zelf als een soortgelijk proces als rouwen, je moet afscheid nemen van een idee of een wens die je wellicht al 20 jaar had en dat gun ik de tijd, omdat ik geen zin heb om over 10 jaar in therapie te moeten omdat ik mijn gevoelens de ruimte niet heb gegeven.

          Ik schrijf ook vaak dat ik zielsgelukkig ben met z'n drietjes en retedankbaar ben dat alles zo goed is afgelopen, maar een tweede kindje zou ik juist voor het geluk van mijn eerste kindje wensen, omdat ik haar dat zou willen gunnen, dus het belangrijkste is voor mij dan haar geluk en niet mijn gezondheid of mijn geluk. Tegelijkertijd weet ik dat zij niet beter zal weten terwijl ze misschien alleen opgroeit.

          Het blijft lastige materie, want dat vergelijken wat zwaarder is of wat een ander wel heeft, is gewoon niet realistisch. Dan zouden wij – plat gezegd – allemaal niet mogen zeuren, want we zijn geboren in Nederland met welvaart en een goed leven, in plaats van b.v. in de sloppen van Brazilië.

          Daarbij is dit een blog waarin het eens een keer mag om rauw op het dak te klagen. Het rauwe moederschap in al haar facetten, ook met gevoelens die misschien ongegrond zijn. Iets wat ik ook opbiecht bij vraag 10: "daar voel ik me dan ook weer schuldig over, want mijn afgunst heeft helemaal niets met die vrouwen te maken, maar wel met mijn eigen onzekerheid over mijn lijf en kunnen". Dat is juist een beetje het punt van deze Mumlife Raw – tag. Dat wat je normaal niet zo snel uit, dat je daar een keer open over durft te zijn.

          Desalniettemin vind ik het natuurlijk onwijs klote om te lezen dat jij juist het gemis van een kindje moet kennen en hoop dat je je gevoelens en zorgen een plekje kunt geven en een dikke knuffel.

  15. Janneke zegt:

    Ik reageer ook omdat we denk ik een beetje hetzelfde denken kwa angsten en er controle over willen hebben. Ook ik had kunnen kiezen voor mijn geluk een bam moeder worden. Maar ik gun mijn kind ook een vader. En die had ik inderdaad miss later kunnen tegenkomen maar dat weet je gewoon niet. Je kunt
    niet in de toekomst kijken en dat is de controle iets meer loslaten. Maak er het beste van, het is zoals het is hoe pijnlijk soms ook. liefs!!

    • Daar heb je zeker een punt, dat ben ik absoluut met je eens. Onze generatie is ZO gewend overal controle op te kunnen uitoefenen, dat het behoorlijk incasseren is als ons dit niet lukt. De maakbaarheid van onze huidige maatschappij heeft veel prachtige voordelen (denkend aan alle kindjes die ter wereld zijn gekomen dankzij behandelingen), maar sommige dingen zijn gewoon écht niet maakbaar en dat moeten we ook accepteren, loslaten en een plekje geven. Dat is een moeilijk proces, maar ik ben absoluut voorstander van verwerken en niet blijven hangen in dat wat niet kan. Zoals ik het lees, ben je een sterke en verstandige dame en ik gun je dan ook alle geluk en insgelijks het allerbeste! Liefs!

      • Janneke zegt:

        Ja je hebt gelijk hoor, ik loop er ook tegenaan. Een kennis die heel gemakkelijk kiest voor een spermadonor vanuit het ziekenhuis. Dat steekt en doet pijn….je gaat dan meteen piekeren had ik dan niet toch…..
        Maar maak een keuze vanuit jou gevoel, luister naar je innerlijke zelf. Dat is en blijft moeilijk want het EGO is zo naar buitengerecht. De balans vinden daar gaat t om. En dan komt uiteindelijk rust, vrede en liefde MEER naar boven.
        Uiteindelijk kan jij zoveel liefde geven en alles en iedereen. Dus voor mijn zou dat inderdaad, pleegkinderen of bonuskinderen kunnen zijn.
        Dus inderdaad rouwen is super goed. Het verwerken…de tijd ervoor nemen.

        Dankjewel!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *