Ruim 4 maanden afgekickt van Facebook (1 juli 2014 – november 2014)

Facebook afkicken account

Ik was Facebook zat. Op 1 juli 2014 deactiveerde ik mijn persoonlijke account en ik heb er nog geen moment spijt van. Ik heb sindsdien nooit meer ingelogd op mijn privé-pagina en mis er niets aan. Inmiddels ben ik alweer 4 maanden Facebook-loos en afgekickt van het blauwe, sociale medium met de duim van Mark Zuckerberg. Afkicken ging verbazend makkelijk.

De blinde, blauwe Facebook-vlek
Ik was vooral zat hoe Facebook zich met klauwen in onze levens vastgegrepen heeft en dit volkomen normaal gevonden wordt, ook door mijzelf. Verjaardagen worden aangekondigd met events, feestjes dien je te attenden (kun je meteen spieken wie er nog meer is) en offine gesprekken werden soms afgekapt, want: ‘Oh ja, dat had ik al gezien op Facebook’.

Ik was er zelf net zo schuldig aan hoor, dus dit is ook kritiek op mijn eigen handelswijze destijds. Facebook maakt het je gewoon heel makkelijk om sociaal gedrag eigenlijk mínder sociaal te maken. Een jarige stuur je geen persoonlijk (handgeschreven) kaartje of berichtje/belletje via de telefoon, maar je plaatst – net als 459 anderen – een wens op de wall van de jarige in kwestie. Een update over een sportprestatie of aankoop van een woning geef je met één klik een like, hoe lui wil je het hebben?

Het lijkt heel sociaal, want je geeft kortstondig je moment van aandacht, maar eigenlijk is Facebook een uitvinding om zo gemakkelijk mogelijk met je dierbare contacten om te gaan. En dat begon ik jammer te vinden. Mijn behoefte naar écht contact nam toe, terwijl vluchtig en oppervlakkig contact me tegen ging staan.

Dislike

Duimpje naar beneden
Terugkijkend realiseer ik dat mijn Facebook-ergernis ook een klein beetje te maken had met de sombere periode waar ik in verkeerde. Facebook was daarin gewoon even teveel. Al die leuke statusupdates, geweldige foto’s en vrolijkheid, bah. Omdat ik zelf niet lekker in mijn vel zat, voelde ik me des te verdrietiger en baalde dat ik niet zo vrolijk was als anderen (digitaal) zijn.

Of lijken te zijn, want Facebook is natuurlijk een medium dat uitdaagt vrolijkheid te delen. Daar deed ik zelf voor die tijd overigens net zo hard aan mee. Hoe leuk is mijn leven, kijk, kijk! Ik deel dus ik besta! Daarom bestaat er ook geen dislike-button (bron). Bovendien had ik toentertijd ook geen behoefte om te delen dat ik me kut voelde, want dat vind ik gewoon too much info voor een onpersoonlijk en plat medium als Facebook. Ik was niet op zoek naar aandacht voor mijn zielige status, ik was op zoek naar een luisterend oor, advies en begrip.

Dat vind ik liever offline, in gesprekken met mijn partner en vriendinnen. Of bij mijn therapeut of haptonoom. Daar hadden anderen, mijn zogenaamde ‘vrienden’ op Facebook, niets mee te maken. Het besluit om Facebook te deactiveren stond al, dit kwam er gewoon als extra reden bij.

En bloggen dan?
Ja maar Lindsay, jij deelt toch net zo goed informatie op je blog? Vind je dat niet hypocriet? Lekker makkelijk zeg ;-). Klopt, ik plaats ook informatie op mijn blog en deel hier soms ook persoonlijke verhalen, helemaal correct. Toen ik me langzaam aan weer beter voelde, heb ik mijn ervaringen in een blog geschreven en die even laten liggen. Net zolang tot ik vond dat ik ‘m kon publiceren, bijgeschaafd en wel.

Niet omdat ik daar likes of sympathie mee wilde opwekken, bovendien ging het toen alweer stukken beter met me. Ik heb mijn blog uiteindelijk geplaatst toen het allang geen nieuws meer was voor intimi, maar ik vond het fijn om mijn ervaring te delen en heb het daarom geplaatst als lifestyle-artikel. Als onderdeel van mijn online magazine – hoe ik lindsayvallen.nl beschouw – zoals je ook artikelen over een burn-out of valkuilen leest in Linda, Cosmopolitan of Flow magazine. Niet om mijn vrienden te informeren over mijn wel en wee, maar als redactionele bijdrage, waar weloverwogen woorden zijn geschreven, geredigeerd en gepubliceerd.

Mijn blog is geen emotioneel klankbord waar ik zonder nadenken allerhande informatie deel, noch een persoonlijke vriendensite. Misschien was dit vroeger, toen ik 9 jaar geleden begon met bloggen, een soort online dagboek (met verschrikkelijke gif.plaatjes en slechte spelling ;-). Maar mijn blog is inmiddels een semiprofessionele hobby, waar ik nauwkeurig bezig ben met schrijven, (web)redactie en content creatie. Dat is voor mij het verschil met een vriendensite als Facebook. Ik gebruik Facebook als like-pagina omdat ik hiermee meer personen kan bereiken, puur marketing en reclame dus (en daar ben ik helemaal eerlijk over ;-).

Facebook dagboek

Heerlijk, censuur!
Daarnaast begon ik me steeds vaker te storen aan bepaalde Facebook-updates. Vooral posts over (te) persoonlijke zaken als medische rompslomp, problemen met financiële instellingen, ruzies of familievetes. Hallo, too much info! Ik geneerde me ontzettend als ik soortgelijke posts las, waarom moet alles gedeeld worden? Het is een statusupdate op Facebook, geen dagboek! Waarom denk je dat er vroeger een slot op je dagboek zat? Van je af schrijven is heerlijk, maar je hoeft dit niet verplicht te delen hoor.

Ook in mijn werk merk ik hoe gemakkelijk mensen té persoonlijke informatie delen, zoals problemen met betalingsachterstanden, relatieproblemen of ondoordachte, suggestieve berichten met geheimzinnige teksten en plaatjes. Aandacht, aandacht, schreeuwen die updates! Beschaamd en met lede ogen lees ik zulke posts. Alleen omdat je iets kúnt delen, betekent niet dat je dit ook moét delen.

Het woord privé bestaat niet voor niets. Niet alleen blijft je bericht je (vaak) online achtervolgen, je online imago wordt er ook niet beter op. Iemand bekende me onlangs dat zij met vrienden een whatsapp-groepje hebben voor soortgelijke Facebook-types. Waar ze dan gniffelend updates delen, onder het mom ‘Heb je die update gezien? Om te gieren!’. Stiekem ook niet aardig, maar ik begreep het enigszins. Daarom: niet langer geconfronteerd worden met dergelijke updates vol non-informatie is heerlijk! Het scheelt me een hoop onnodig gezucht en ergernis ;-).

Facebook alter ego

Een blauw alter ego
Mensen kunnen zichzelf online voordoen zoals ze willen. Je slechte eigenschappen laat je weg en je goede eigenschappen dik je aan. In deze schijnwereld die je eigenhandig op Facebook creëert, kun je zelf gaan geloven. Hier ben je de beste en leukste versie van jezelf, zonder je slechte eigenschappen of minder goede kanten. Wie van je (veelal) online contacten controleert of je daadwerkelijk die sportieve, gemotiveerde of positieve goeroe bent, nadat je dit met veel bombarie aankondigde op Facebook? Maar een update plaatsen dat je goede voornemens niet geslaagd zijn, durf je daarna misschien niet meer. Zo blijft je online alter ego bestaan, terwijl de werkelijkheid misschien heel anders ligt.

Ik geloof dat mensen dit niet altijd bewust doen, maar de verleiding is groot en Facebook maakt het je ook wel erg makkelijk. Er zijn mensen die snakken naar likes, sympathie en begrip en daar hun voldoening uit halen. Voor hen is dit zo belonend, dat ze verstrikt raken in hun eigen blauwe, Facebook alter ego. Het blijkt zelfs dat een Facebook-notificatie ervoor zorgt dat je dopamine toeneemt! (bron) Facebook is ontworpen om impulsief en emotioneel te reageren, een gevoel waar sommige mensen daadwerkelijk verslaafd aan kunnen raken. Deze mensen hechten werkelijk een emotionele waarde aan Facebook!

Facebook-addiction-1
(bron afbeelding)

Verslavingskliniek Solutions zegt steeds meer mensen over de vloer te krijgen die verslaafd zijn aan Facebook. “Net als bijvoorbeeld met drugs wordt Facebook gebruikt om in een roes te komen, ter compensatie van een situatie die moet worden onderdrukt. Denk daarbij aan een relatie of een werksituatie waar iemand ongelukkig over is”, vertelt Daan Deernik, behandelaar bij Solutions in Amsterdam (bron).

Facebook-addiction-3

Uit een ander onderzoek (bron) blijkt dat mensen die angstig en op sociaal gebied onzeker zijn, Facebook vaker gebruiken dan mensen die stabiel en zeker in het (echte) leven staan. Daarnaast zijn deze mensen ook gevoeliger een Facebook-verslaving te ontwikkelen. Waarschijnlijk omdat ze het veilig(er) vinden om online contacten te hebben. Bovendien zijn die contacten in comments vaak mild voor elkaar (omdat je alter ego zich niet online zal verantwoorden), dus je hebt altijd een luisterend oor oog wat je met zalvende woorden zal troosten, in plaats van de waarheid zeggen. Iets wat je vrienden in het echt wél zullen doen, ook al kan dit hard aankomen.

Eventjes op Facebook bestaat niet
Iets wat ik nog herken en veel bijval krijgt als ik met mensen over Facebook praat, is dat “even” Facebooken een illusie is. Ineens is er zomaar een uur voorbij, terwijl je van profiel naar profiel klikt en al like’nd door Facebook bladert. Soms kom je op pagina’s van mensen die je niet eens kent en die je eigenlijk ook niet interesseren, maar toch blijf je klikken. Daarna balen veel mensen dat ze weer een uur van hun leven doelloos in de rondte geklikt hebben. Ze hadden zoveel andere dingen in dat uur kunnen doen!

Facebook time wasting
(bron afbeelding)

Het is niet dat ik nu zeeën van tijd over heb, zonder Facebook. Maar ik ben sneller klaar met mijn rondje internetten. Ik lees mijn vaste blogs één tot twee keer per week, alsof ik even de tijd neem voor een magazine (inclusief kop thee :-). Ik check mijn Twitter-timeline en Instagram-feed ongeveer twee tot drie keer per dag. Maar ik voel me hierbij nooit uitgedaagd om langer te blijven plakken. Het is voor mij een verlengstuk van mijn blog, geen verlengstuk van mijn sociale leven. Als ik een paar dagen minder actief ben, mis ik niets.

En? Eindconclusie na 4 maanden zonder Facebook?
Geen Facebook meer hebben geeft mij persoonlijk meer rust. Ik word niet meer uitgedaagd om even snel door Facebook te scrollen en iets te missen als ik een even niet kan kijken. Terwijl ik nu ongetwijfeld meer mis ;-). Maar dat weet ik dan toch niet. En updates of uitnodigingen van vrienden ontvang ik nog steeds, alleen dan in de vorm van een belletje, live contact, een kaartje of whatsappje. Van persoon tot persoon, gericht aan mij en niet aan 459 anderen.

Op een verjaardag kwam ik er achter dat een gemeenschappelijke bekende ging trouwen. ‘Heb je mijn bericht niet op Facebook gezien’, vroeg ze? ‘Nee, want ik heb geen Facebook meer’, antwoordde ik. Ik voelde me totaal niet achtergesteld omdat ik het (nog) niet wist, want eigenlijk is het voor mij persoonlijk ontzettende non-informatie dat een kennis van de vriend van mijn vriendin gaat trouwen (volg je het nog? ;-). Maar we waren wel bevriend op Facebook, dus dat zou ik mét Facebook een paar weken voor deze verjaardag geweten hebben. Big deal.

Facebook-loos schijnt overigens dé trend van generatie Z te zijn, zo lees ik in een artikel op DutchCowboys (bron): “De ‘traditionele’ sociale media, zoals Facebook, zijn aan deze generatie niet besteed. Dat komt voornamelijk omdat hun ouders inmiddels op deze netwerken te vinden zijn en dat ze daar niet alles met iedereen willen delen”.
Misschien ben ik gewoon erg jong van geest als een generatie eerder ;-).

Mijn conclusie: ik ben beter af zonder Facebook. De leukste dingen maak ik in het echte leven mee en niet op Facebook. Het is fijn om niet verleid te worden tot overmatig doelloos internetgebruik en ik sta meer in het moment. Dus ik ben nog steeds een tevreden ex-gebruiker van Facebook ;-).

En jij? Is jouw blauwe duim nog actief of ben je ook afgekickt? Zou je ooit zonder Facebook kunnen of was je überhaupt nooit geïnteresseerd in deze vorm van een sociale vriendensite?

Liefs,
Lindsay

18 reacties

  1. Goede vraag! Ik snap heel veel van wat je zegt en denk dat afkicken voor mij ook niet zo slecht zou zijn. Maar als je voor je werk én je bedrijf ook pagina's onderhoudt wordt het eigenlijk al geen optie meer. Dus ga ik er ook maar niet teveel over nadenken ;)

  2. So true, als je niet weet wat je mist, mis je het ook niet. Ik vind het knap dat je de stap genomen hebt, zelf gebruik ik FB vooral voor mijn blog en om mezelf soms in the picture te zetten als freelancer, en dat is inderdaad wat je zegt: pronken met jezelf. Maar dat is soms gewoon nodig in het ondernemersleven. Goed artikel hoor!

  3. Ik gebruik Facebook eigenlijk alleen nog om mijn blogposts te promoten of blogonderwerpen te zoeken. Toch herken ik dat te lang op Facebook blijven hangen wel. Die te persoonlijke statusposts kom ik gelukkig maar weinig tegen, ik heb sowieso het idee dat mijn Facebookvrienden minder actief zijn dan bijvoorbeeld twee jaar geleden. Daarnaast moet ik voor mijn twee baantjes nu eenmaal op Facebook zijn om pagina's te onderhouden, dus Facebook helemaal negeren kan ik niet ;)

  4. Ik heb een paar keer overwogen Facebook te verwijderen, vooral omdat ik er weinig meer mee doe. Facebook zit wel in mijn vaste internetrondje, maar is het eerste medium dat ik vergeet en ik klik dus wel snel weer weg. Ik post er bijna nooit wat op. De belangrijkste reden waarom ik nog Facebook heb, is om pagina's te kunnen beheren (ok, EN voor telefoonspelletjes. Daar gaat pas een hoop tijd in zitten. Gelukkig zijn dat meestal maar fases).
    Maar ik vind het wel leuk om af en toe iemand op te zoeken van vroeger – hoewel die stom genoeg nooit Facebook lijken te hebben, whatsupwiththat? En soms staat er wat wat leuks op, dus ik hou het maar. Maar ik zou het ook niet missen denk ik.

    En die dopamine-aanmaak, dat geldt dan denk ik niet alleen voor Facebook toch? Maar ook voor likes op Instagram, replies op Twitter en blogreacties? Ik word meestal blij van blogreacties, dus ja.

  5. Mooi uitgelegd! Ik heb zelf nu een jaar geen facebook meer, en vind het heerlijk. Inderdaad al die schreeuwen om aandacht en nutteloze updates. Of wat dacht je van de elke-dag-profielfoto-wijzigers, om moe van te worden. Ik ben zelf graag vrij anoniem op internet, maar zit er toch aan te denken om een blog te beginnen, die dan weer niet anoniem is. Best een lastig dilemma. Heb jij, of anderen hier, daar nog tips voor?

  6. Ik heb mijn facebook account afgesloten en een nieuwe geopend. Op die nieuwe heb ik 30 vrienden, alleen mijn familie (die deels in het buitenland woont) en wat heel goede (echte!) vrienden. Dat geeft me een fijner gevoel als ik een foto deel en het maakt het ook heel rustig, want weinig te zien doorgaans, dus ik check veel minder vaak. Dus voor mij een prima middenweg!

    1. Wat je deelt met deze ogenschijnlijke kleine groep, kunnen uiteindelijk nog veel meer anderen zien en lezen! Alles wat je vrienden van jou liken en op reageren, en vice versa, kunnen hun vrienden (die jou wellicht ook kennen) ook lezen! Dus zo privé is het niet.. Enige voordeel is idd dat je tijdlijn niet zoveel updates bevat..

  7. Heel goed stuk!
    Ik ben zelf altijd al Facebookloos geweest. Ik heb en had nooit wat met social Media. Net als Instagram en Twitter. Ik zie er werkelijk waar het nut niet van in. Ik heb het in real life al druk zat. Om er dan ook nog een digitaal leven op na te houden dat trek ik niet. Als je echt wil weten hoe het met mij gaat dan heb je mijn nummer of mailadres en kun je bellen of appen.
    Al snap ik het heel goed dat het je op werkgebied veel kan brengen. Gelukkig heb ik dat zelf niet nodig.

  8. Ik gebruik Facebook alleen nog maar om er even door heen te bladeren, maar ik zet er zelf eigenlijk nooit wat op. Het valt mij op dat het ook altijd dezelfde mensen zijn die echt dagelijks hun hele leven via Facebook delen, en ik vind dat echt vreselijk. Ik zit er al een hele tijd aan te denken om het te verwijderen, maar die stap heb ik tot nu toe nog niet gezet.

  9. Ik vind het zo knap!

    Ik merk wel dat ik Facebook steeds minder 'privé' ben gaan gebruiken, maar het is zo fucking verslavend. Hoe vaak je wel niet onbewust even naar Facebook klikt voor afleiding. Ik ben stiekem blij dat ik je nog wel kan vinden op Facebook via je pagina :D.

  10. Ik ben ook facebookloos, inmiddels al een paar jaar. Je beschrijft hele herkenbare dingen! Ik was het zat om steeds urenlang bezig te zijn met andermans leven, soms van mensen die ik niet eens ken. Het enige dat ik jammer vind is om veel minder foto's van vrienden te zien. En bij veel winacties is een voorwaarde om de facebookpagina te liken. Jammer dan. Ik besteed nu veel meer tijd aan de 'online magazines' zoals je het mooi omschrijft, bevalt me stukken beter.

  11. Je post heeft mij weer tot denken aangezet. Voorheen gebruikte ik facebook om de haverklap, maar ik merk dat de behoefte om dingen te dingen via facebook aan het afnemen is. Ik gebruik mijn facebook voornamelijk voor het beheren van mijn site, maar privé plaats ik niet meer zoveel op. Toch voel ik niet de behoefte om mijn facebook te verwijderen, maar te gaan minderen is wel een goede stap voorwaarts.

  12. Ik gebruik Facebook voor mijn werk, dus ik kan het niet deleten. Maar ik heb er ook niet echt behoefte aan. Zelf deel ik weinig, maar als nieuwsgierig aagje vind ik het wel leuk om bij anderen te zien wat ze doen, al besef ik wel dat ze die dingen in een wel heel erg positief daglicht stellen.

  13. Ik heb wel Facebook, maar ik herken me niet in het uren rondhangen daar. Ik vind het meeste wat er in mijn timeline staat totaal niet boeiend en doorklikken naar persoonlijke pagina's komt amper in mij op haha! Dus nee, ik ben niet verslaafd en Facebook neemt bij mij ook mijn leven niet over gelukkig :-D.

  14. ik wil ook graag stoppen met Facebook (althans mijn persoonlijke profiel), maar hoe gaat dat dan met de pagina van je blog? Hoe heb jij dit gedaan? Het is aan elkaar gekoppeld namelijk.

    1. Hi, goeie vraag. Ik heb een leeg account aangemaakt, een inactief profiel (geen plaatje, geen informatie, gewoon alleen het hoognodige) met het (zakelijke) e-mail adres van mijn blog. Toen heb ik met mijn privé-account de rechten van mijn like-pagina overgedragen aan dat lege account (dat lege account moest vooraf eenmalig lindsayvallen.nl liken) en daarna was dat lege account hoofdbeheerder van de lindsayvallen.nl like-pagina. Mijn privé account heb ik toen gedeactiveerd en verwijderd, omdat ik geen beheerder meer was kon dit nu. Eerder liep ik daar inderdaad tegenaan, dat mijn persoonlijke FB gekoppeld was aan mijn like-pagina. Klinkt dit een beetje duidelijk zo? Ik heb nu dus een leeg profiel dat gekoppeld is aan mijn like-pagina, en dat lege profiel heb ik helemaal gesloten gelaten (geen vrienden accepteren, geen wall, geen berichten). Werkt al 4 maanden heel prima :-). Geef maar een gil als je nog iets wil checken! :-)

  15. Dit is echt precies waar ik de afgelopen tijd veel over nadenk en praat. Dat je een periode had waar je ongelukkig was en niet naar al die positieve verhalen kon kijken. En dat het misschien krom lijkt dat je Facebook niet meer wilt gebruiken terwijl je een blog hebt. Zo herkenbaar en ik ben het verder heeelemaal met jou eens!

    Ik heb nog wel Facebook, maar op een gegeven moment was ik daar helemaal niet meer mee bezig. Het ging automatisch terwijl mijn account nog bestond en ik nog hier en daar getagd werd. Op een gegeven moment ben ik stage gaan lopen en moest ik dus beheerder worden van een Facebook-pagina. En ik ben dan wel zo'n persoon die die rode ballonnetjes met getalletjes niet kan negeren (ik hou van opruimen, ook online), dus dan kijk je toch heel stiekem waar je in getagd bent of wat iemand in een bepaalde groep heeft geplaatst. Heel erg irritant.

    Over drie weken ben ik klaar met mijn stage en dan ga ik mijn Facebook deactiveren. Ik vind het niet meer leuk en ik word er stiekem ook alleen maar ongelukkig van. Al die verhalen. Succesverhalen of juist de deprimerende verhalen en vervolgens het aantal likes eronder. Als een vriend/vriendin of familielid iets meemaakt, wil ik dat van diegene horen en niet via een Facebook-status. Ik wil weer persoonlijk uitgenodigd worden voor een feestje en niet via een event.

    Mensen denken dat als je geen Facebook hebt, je onbereikbaar bent en je alles mist van de wereld. Helemaal niet waar. Oké, ik mis dan wel alle succesverhalen en minder succesvolle verhalen van alle 459 vrienden, maar die wil ik ook niet weten.

    Ja, deze post sla ik op en ga ik in de toekomst nog eens een paar keer lezen. Want ik denk alleen maar: amen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *