Persoonlijk: Eén maand getrouwd

13 oktober 2013, alweer een maand getrouwd! Precies één maand geleden stapten wij in het huwelijksbootje. Vrijdag de 13e september veranderden wij in onze persoonlijke geluksdag. De wittebroodsweken, die officieel de eerste zes weken na het huwelijk betrekken, zijn al over de helft.

Nog dagelijks praat ik over onze trouwdag. Collega’s vragen er naar, kennissen die ik tegenkom, met vrienden praten we na. Ook druppelen er wekelijks herinneringen aan onze trouwdag binnen. Filmpjes of foto’s via whatsapp, felicitaties per post, de rolletjes van de wegwerpcamera’s die ontwikkeld (en hilarisch!) zijn. Kortom: we zweven na op onze roze wolk die trouwen heet.

Maar hoe zijn mijn ervaringen als getrouwde vrouw tot dusver?

1 (29)
De prijs voor de snelste aanpassing in persoonsgegevens gaat naar mijn zorgverzekering. Binnen een week ontving ik mijn nieuwe zorgpas mét aangepaste tenaamstelling. Van banken of andere instellingen heb ik nog geen bericht vernomen. Op zich niet gek, want de gemeente past de basisadministratie aan, zelf ben ik verantwoordelijk voor de wijzigingen elders. Dat lijkt me een mooi administratief klusje voor een regenachtige zondagmiddag ;-)

Jullie vragen naar meer foto’s! Dat vind ik leuk! Maar gezien onze kleine en intieme bruiloft, kies ik zorgvuldig welk materiaal ik online deel (en wat niet). Dat is ook de wens van mijn man, die ik uiteraard respecteer. Misschien ietwat gek, gezien mijn openheid in blogs en op social media. Ik deel zelf immers een heleboel en dat al meer dan 8 jaar. Ik vind het echter een mooie gedachte we onze bijzonderste en intiemste momenten voor ons samen houden. Ik hoop dat jullie daar begrip voor hebben.

De telefoon opnemen is vet ingewikkeld! Stuntelend met mijn nieuwe naam, afhankelijk van of de andere kant van de lijn uitleg behoeft. Zo sprak ik de voicemail van mijn tandarts als volgt in:

“Hallo, met Lindsay de Sain – Vallen, maar ik bedoel, in jullie systeem sta ik waarschijnlijk nog als Lindsay Vallen, maar ik ben dus getrouwd en heet nu Lindsay de Sain – Vallen. Euhm, dat pas ik wel aan als ik in de praktijk ben. Maar ik wil dus graag een afspraak maken voor het lijmen van mijn spalkje. Groeten, Lindsay de Sain – Vallen. Of Lindsay Vallen in jullie systeem”.

Vermoeiend! ;-) Maar trots blijf ik volharden. Bovendien levert het een dankbaar stukje small talk op wat begrip kweekt aan de andere kant van de lijn. Meestal word ik ook gefeliciteerd, als ik een vriendelijke medewerker tref. Als dit niet zo is, ben ik stiekem toch teleurgesteld.

Live gaat het beter. Het is een wat langere introductie dan mijn oude naam, maar met handjes schudden gaat het me prima af. Tijdens onze honeymoon werden we met een transferbusje opgehaald van het vliegveld en vroeg de reisleidster naar onze naam. Ik noemde: de Sain. René glom van trots en vond het echt heel tof dat ik dit zo hardop uitsprak :-)

Op papier gaat het een stuk gemakkelijker, hoewel ik soms moet zoeken naar het vakje met lidwoorden. Ik heb mijn privé e-mail adres aangepast en de dag na de bruiloft lekker assertief mijn naam aangepast op Facebook. Mijn collega’s vinden me plots niet meer in Outlook nu ik bij de ‘S’ sta en niet langer bij de ‘V’. Heerlijk rustig qua mailverkeer, hoewel ik me afvraag hoe lang dat duurt ;-)

Waar ik deze maand het meest aan moest wennen is niet langer zeggen ‘mijn vriend’, maar ‘mijn man’. Ik word streng gecontroleerd, want als ik waag ‘mijn vriend’ te zeggen, word ik direct verbeterd. Ik probeerde het met ‘mijn partner’, maar toen dacht men dat ik ineens was bekeerd tot de vrouwenliefde. Mijn man dus, als ik praat over mijn wederhelft. Nooit meer mijn vriend(je), verkering of verloofde.

Mijn coolste moment tot dusver had ik op een terras. Mijn man (!) was naar het toilet en de serveerster vroeg wat ik drinken wilde. Ik zei: ‘Ik wacht nog even op mijn man’. Terwijl ik dat uitsprak en realiseerde wat ik zojuist gezegd had, verscheen er een brede glimlach op mijn gezicht: ergens tussen gestoord en intens blij in. De serveerster haalde haar schouders op en liep weg. Voor haar natuurlijk de normaalste zaak van de wereld, voor mij heel bijzonder :-)

Tot zover mijn eerste getrouwde maand. Het is in essentie niet anders: ik woon nog steeds samen met dezelfde partner, in hetzelfde huis en met dezelfde levensstijl. Maar het gevoel dat ik voor altijd verbonden ben aan de liefde van mijn leven, zijn ring draag (waar ik nog dagelijks trots naar kijk) en wij samen officieel hebben laten vastleggen ons leven samen eeuwig te delen, dat is toch wel heel erg gaaf!

Trouwen: ik kan het nog steeds iedereen aanraden! 

– xxx – newlywed Lins (de Sain – Vallen dus ;-)

4 reacties

  1. Super leuk om te lezen! Ik ga volgend jaar juni zelf trouwen dus extra leuk om je blog te lezen!
    Mag ik vragen waar je die brilletjes op een stokje vandaan hebt? Zo'n grappig idee

  2. Time flies, niet normaal! Een maand alweer! :) Fijn dat het nog altijd zo goed bevalt, haha.. Dat geworstel met je nieuwe achternaam lijkt me idd heel apart, je hebt toch 30 jaar lang een andere naam gehad. Maar je draagt 'm met trots, superleuk. Ik hoop dat ik het ook ooit allemaal mee mag maken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *