Partypooper

"I wanna see the rainbow high in the sky, I wanna see you and me on a bird, flying away.
And then I hope to see your smile, every night and day!"

par·ty poop·er also par·ty-poop·er:
One who declines to participate with enthusiasm, especially in the recreational activities of a group.

Terwijl de rest van mijn vrienden- en vriendinnenkring zich voorbereidt op de nieuwe Super Sunday van dit seizoen, schrijf ik deze log.

Het nummer "Rainbow in the sky" van DJ Paul Elstak stamt uit 1995, en dat is ook het jaar waarop ik als jongedame van 11 voor het eerst op de dansvloer stond.
Vroeg, vinden misschien sommigen.
Een belachelijke leeftijd om je als 8ste groeper in het uitgaanscircuit te storten.
Je zou met poppen moeten spelen, huiswerk maken en buiten in bomen klimmen.

Beste lezer, wees niet bang: dat deed ik ook.

Alleen vond ik het net zo leuk om op vrijdag- of zaterdagavond door mijn mama of papa afgezet te worden bij de plaatselijke dancing om daar tot respectievelijk 01.00 (allereerst) en later 03.00 te dansen en dan weer braaf opgehaald te worden door mams.
Samen met mijn bondgenoten, die er niet veel waren, want toegegeven: uitgaan voor jeugdigen is niet voor iedere tiener weggelegd (lees: afhankelijk van je ouders die zeggenschap hadden over je stapperikelen destijds ;-)), maakten we op een reguliere avond niet meer op dan 3 cola’s soldaat (met een rietje!) en verbleven we doorgaans alleen op de dansvloer, pasjes dansend die we thuis ingestudeerd hadden en in kleding die nog altijd verhullend was (spijkerbroek en big tee, maar hey: dat was toen de mode!).
Jongens? He, bah neen, met je vriendinnetjes was het pas fijn!

En daar denk ik dat het fout is gegaan.

Daarom zit ik nu thuis achter mijn laptop, met een DVD op de achtergrond die ik net gekeken heb en een boek wat op mijn nachtkastje smacht om uitgelezen te worden.

Ik doe dit al te lang.

Al ruim 11 jaar dans ik door de menigte, zing ik hits by heart en fiets ik in het ochtendgloren met een opkomende zon naar huis waar ik naar bed ga op tijden waar elders wekkers op snooze gedrukt worden.

En oprecht, ik geniet van de muziek, de mensen, op het midden van de dansvloer met mijn haren los, heupen ritmisch op de beat en armen hoog in de lucht, nog steeds de hits by heart kennende, maar het doet me zoveel minder.

Daar sta ik weer, denk ik de laatste tijd, leuk hoor.

Noem me een ouwe graftak (tenslotte word ik over 4 nachten alweer 23 (!) ;-)), een saaie doos, Sjaak Afhaak, een mietje of een nepperd, maar ik heb er geen kracht meer voor.
Niet nog eens wil ik mezelf naar de dansvloer slepen, niet nog eens vriendelijk glimlachen terwijl ik naar geen woord luister van wat de jongen naast me boven de muziek uit duidelijk wil maken, niet nog eens een laatste tequila aan de bar (okay, de 3 cola heeft gaandeweg plaatsegemaakt voor nieuwe ontdekkingen ;-)) en vooral niet nog eens gaan omdat ik dat altijd doe.

Het spijt me, misschien kill ik mijn sociale leven nu en verlies ik dansmaatjes op de vloer, maar ik kan niet meer.
Ik wil weer zijn zoals ik was toen ik 11 was en voor het eerst uitmocht: nieuwsgierig, zenuwachtig, trots en energierijk.

Geef me even een time-out.

Ik weet zeker dat ik terugkom, en vanzelfsprekend blijf ik thuis oefenen, dus pas maar op.

"I wanna make love to you, no more pain and no more sorrow,
I wanna feel the sunshine after the rain"

Dit artikel is geplaatst in PERSOONLIJK en getagged , . Bookmark hier de permalink.

One Response to Partypooper

  1. Delasol zegt:

    Haha .. prachtig geschreven, zo uit het leven gegrepen ;)
    En ach ik moet toegeven, ik stond dan niet op mijn 11de al te dansen en sjansen, ook ik ben het een pietsiebeetje verleerd. Ik moet mij gauw weer storten in het feestgebruis, en wel volgende week! Op mijn verjaardag :D
    Happy birtyhday nog hè!
    xxxKusjexxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *