Is ouder worden juist terug naar je jeugd?

Als ik terugdenk aan mijn tienertijd, zo vanaf pak ‘m beet mijn 12e levensjaar, dan bestonden mijn zaterdagen uit een aantal uiteenlopende hobby’s. Boeken lezen op mijn roze meidenkamer (Paul van Loon of Stephen King), ’s middags misschien door de stad slenteren en cd singletjes luisteren bij V&D, Mid-Town Records en de Free Record Shop (dé places to be als tiener in de nineties, maar inmiddels allemaal failliet), thuis tutten met een maskertje op in bad (gevuld met badparels, een soort Lush uit de 90’s) tot mijn vingers rimpelig werden – onder het genot van de Fancy en een bakje Chipitos chips -, ’s avonds een enge griezelfilm of serie kijken die ik had geleend bij de videotheek (The Craft, Tales from the Crypt) of mijn Backstreet Boys of TMF Hitzone cd’s grijs draaien, terwijl ik verhalen schreef.

Toen ik wat ouder werd, ontdekte ik uitgaan, wat vanaf dat moment een zeer prominente rol in mijn tiener- en twintiger jaren ging spelen. Nachtenlang danste ik de voetjes van de vloer op menig dansvloer her en der. Maar inmiddels ben ik halverwege de 30 en merk dat mijn hobby’s en behoeften qua vrijetijdsbesteding langzaam aan steeds meer beginnen te lijken op die van mijn 12-jarige zelf. Is ouder worden eigenlijk niet stiekem weer terug gaan naar je jeugd? 




Ik heb deze week zowel Stranger Things seizoen 2 als de Netflix Original serie The Sinner er doorheen gejaagd. Heer-lijk! Onder mijn dekentje op de bank, met flink wat thee en pepernoten binnen handbereik. De laatste twee afleveringen van The Sinner keek ik overigens in bad, waarbij ik tot twee keer toe het warme water moest bijvullen. Ik kan uren in bad dobberen, zonder moeite.

Ik kan echt (hernieuwd) genieten van volledig in een serie of film opgaan en me onder te dompelen in de gecreëerde wereld waarin de acteurs een verhaallijn spelen waar ik in meegezogen wordt. Met boeken is dat (weer) net zo, evenals muziek. Het is niet voor niets dat ik me aansloot bij de #mevember voornemens van veel Amerikaanse en Nederlandse bloggers, die de maand november gebruiken om zichzelf weer helemaal op te laden en tijd door te brengen met jezelf.

Me-vember ❤ Op verschillende Amerikaanse en Nederlandse blogs zag ik #mevember voorbij komen. Om tegen het einde van het jaar gas terug te nemen, tijd te maken voor zelfreflectie en bewust tijd met jezelf doorbrengen⏳. Ik heb voor 2017 nog 3 sociale afspraken buiten de deur in mijn agenda staan en besluit niets meer aan mijn planner toe te voegen. De rest van het jaar is mijn vrije tijd (naast mijn gezins-👨‍👩‍👧💓 en werkleven💻) voor mijzelf. Boeken lezen 📚, yoga, thuis cocoonen galore met kaarsjes 🕯en lekker vaak uitgebreid in bad 🛁. Zodat ik helemaal opgeladen en relaxed met mijzelf aan het nieuwe jaar kan beginnen. Best een goed idee, dat mevember! #selfcare #metime #mevember #tlc

Een bericht gedeeld door Lindsay Vallen (@lindsayvallen.nl) op

Ik besloot zelfs om het resterende jaar geen afspraken meer in te plannen, maar gewoon toe te geven aan mijn behoeftes om lekker thuis te chillen en cocoonen. Sporten als yin yoga, pilates en daarna de sauna in, maar ook thuis ontspannen met een goed boek, een bad of een spannende film. Niet meer eruit, maar juist naar binnen.

Ergens hadden René en ik plannen om op 23 december aanstaande naar De Leuke Winterfestival te gaan. Lekker een dagje raven en dansen, zoals we al jaren doen samen. Maar toen René me vanmiddag vroeg of we nog tickets moesten kopen, kon ik niet volmondig ‘ja!’ uitroepen. Als ik nu denk aan 23 december, dan fantaseer ik over binnen cocoonen, met kaarsjes en warme choco bij de kerstboom. Op de bank geïnstalleerd met een goed boek of spannende film, in plaats van in een zweterige fabriekshal staan stampen met nog honderden feestbeesten.

“LINDSAY WAT IS ER MET JE GEBEURD?”, schreeuwt mijn it-girl en alter ego Lindsay Hilton diep van binnen. “Ik weet het niet Lins”, stamel ik terug. Ik weet dat ik jarenlang alle feestjes, kroegen en festivals in Utrecht, Amsterdam en omstreken heb afgelopen, met outfits en in toestanden waar zowel Paris Hilton als Lindsay Lohan trots op zouden zijn, maar ik ben blijkbaar een old bitch geworden. Een old bitch die eigenlijk weer dezelfde dingen wil doen als toen ze jong was. Een soort old young bitch, bestaat dat? En vind ik dat eigenlijk heel erg?

Misschien is het een natuurlijke reactie om midden in de dertig je kluizenaarskant te omarmen? Ik bedoel, juist als je veel de hort op bent geweest, als een soort tegenhanger om alles in balans te brengen? Ik bedoel: ik heb in mijn leven flink wat afgefeest en aardig de bloemetjes buiten gezet. Van jongs af aan, want dat kon destijds gewoon.

Stel: je woont in een wijk pal naast het centrum van Utrecht, een prachtige, grote stad met veel uitgaansmogelijkheden. Je hebt ouders die redelijk makkelijk zijn en daardoor mag je al op jonge leeftijd het uitgaansleven verkennen. Als 12-jarige word ik gehaald en gebracht, maar vanaf een jaar of 15 ben ik vogelvrij, mits ik maar samen met vriendinnen naar huis kom. De ene week logeren we bij mij, de andere week bij haar. Op dansles bij de Rijk, daarna vrij dansen en vervolgens naar de Karseboom (een begrip voor dertigers in Utrecht), naar Hordijk, Axl of de Dansfabriek, allemaal tijdens mijn middelbare schooltijd. Dat was vroeger redelijk normaal, want niemand vroeg ooit je ID en roken en drinken onder de 18 was niet zo verboden en verdorven als anno nu.

Als vroege leerling ben ik 17 wanneer ik ga studeren aan de Hogeschool Utrecht en daar ontdek ik nieuwe uitgaansplekken. De Beurs, Tivoli en the Jam zijn mijn vaste stekkies. Als twintiger ben ik regelmatig te vinden in Havana, dansclub Monza, Dikke Dries, de Filemon en om de nachten af te sluiten is de KostenKoper dé ideale danstent. Met uiteraard een vette bek naderhand in één van de vele snackbars die Utrecht rijk is.

Ook doen de festivals hun intrede. Geen donkere avonden, maar overdag feesten, heel vrij en blij aan strandjes, op Spaarnwoude, rondom watertjes in natuurgebieden en tijdens illegale feestjes in de bossen. Echt, ik vind festivals het einde. In 2012 en 2013 ben ik in de zomer bijna ieder weekend de hort op. BuitenWesten, Rockit, Voltt, Source, Pitch, Geheime Liefde, Strand Oog in Al, Soenda, Smeerboel, Lief, Lowlands en Symphonica Elektronica (plus alles wat ik vergeten ben #partyon). We leven voor de feestjes. Een prachtige tijd.

De weergoden zij geprezen! #lieffestival #letthesunshine #nofilter #dansenindezon

Een bericht gedeeld door Lindsay Vallen (@lindsayvallen.nl) op

Afgelopen zomer pakten we één festival mee. Lief. Het was prima. Niet zo bijzonder (meer) als vroeger, maar desalniettemin reuze gezellig. Ik vond het een heerlijk dagje, maar had niet direct de behoefte om de week erop weer los te gaan. Ook dook ik voor de verandering onlangs weer eens het nachtleven in. Ik was op alles voorbereid en zei tegen René dat het wel eens laat kon worden, want hey: ik ging eindelijk weer eens de stad in! Feesten galore!

Domper. Ik was om 01.30 uur al thuis, want rond enen had ik het gehad. Ik kende de muziek niet (help, hoe is de top-40 anno nu?), er stonden dronken mensen op mijn (nieuwe) schoenen, er waren geen knappe mannen en vrouwen om te bewonderen en de openingszinnen van nu zijn er niet veel beter op geworden. Ik voelde me een ultiem, oud zeikwijf en besloot daarom de aftocht naar huis te blazen.

En hoewel ik het onlangs fantastisch vond en vereerd was naar ADE in de Amsterdam Arena te mogen en daar dé DJ helden du moment heb horen draaien (maar vraag me dus niet hoe ze heten), moet ik schoorvoetend toegeven dat er tijdens het wachten voor het toilet ineens de volgende gedachte in me opkwam: “Thuis had ik lekker Riverdale kunnen afkijken in mijn huispak op de bank”.

#AMF #ADE 🎉❤💃🏼

Een bericht gedeeld door Lindsay Vallen (@lindsayvallen.nl) op

Say whut? Ben ik ineens weer 12 jaar? Heb ik mijn beste tijd gehad? Is dit het moment dat ik diners bij Oudaen, de Rechtbank of cocktails drinken bij Behind Bars leuker vind dan op de dansvloer staan? Dat ik de voorkeur geef aan een bioscoopje pakken met vriendinnen, in plaats van onze nachtelijke escapades? Dat we taarten en lekkers bakken om in onze huiskamers de matrassen bij elkaar te gooien voor een (zoveelste) Twilight marathon, in plaats van de hele dag met onze blote voeten in het zand te dansen op een festival?

Alle dingen die ik als 12-jarige fan-tas-tisch vond, vind ik nu als 34-jarige (weer) ge-wel-dig. Een feestje op zijn tijd vind ik leuk, maar een paar keer per jaar is meer dan voldoende. En dan vind ik stiekem dat verkleedfeestje met Halloween nog het leukst. Toch die 12-jarige die graag griezelboeken las hè?

Enerzijds beangstigt het me. Ik bedoel: als twintiger was dit mijn nachtmerrie. Een suffe dertiger zijn, die liever thuis met vrienden eet en wijntjes drinkt, dan dat ze de hele nacht op technobeats aan het beuken is. Zo een dertiger die liever thuisblijft met een boek, dan dat ze helemaal in de schmink en opgetuigd de stad in moet. Een les yin yoga volgen en daarna de sauna in op vrijdagavond, in plaats van wulps aan de bar.

Anderzijds geeft het me ook rust. Het is lekker overzichtelijk en relaxed. Het is misschien wel goed zo. Ik heb het allemaal al een keer gezien en gedaan, heel vernieuwend is het niet meer. Ik heb bijna 20 jaar feestervaring op mijn CV en misschien is het tijd om in andere gebieden werkervaring op te doen. Toen ik voor Moederdag dit jaar een e-reader kreeg, merkte ik dat ik écht weer moest ‘leren’ lezen. Ik bedoel: de Linda en Elle leest makkelijk weg, maar echt lézen vraagt weer een heel ander soort concentratie. Maar in een goed boek kan ik zo verloren raken, dat heb ik met magazines niet.

Kortom: ik ga – juist omdat ik ouder word – langzaam weer terug naar mijn jeugdige zelf, maar daar ben ik eigenlijk heel content mee. Ik vraag me alleen af of mijn hobby’s in de toekomst dan zullen bestaan uit kruipen over de grond en het knauwen op een bijtring?

Liefs,
Lindsay


3 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *