Nostalgie is achteruitdromen

Vrienden weten het allang.

Ik ben een nostalgist pur sang.

Blog Image

Deze week nog dagdroomde ik over het huiswerk dat ik in groep 7 vooruitmaakte zodat ik voorliep op mijn klas. Staartdelingen, breuken. Dit deed ik op zondagmiddag aan de kleine salontafel, als mijn moeder Oprah keek en af en toe zei: ‘Lindsay, kijk eens even mee, dit is ook belangrijk voor jou’.

Dat ging dan over snoep aannemen van vreemden – en hoe mijn broertje en ik dat interpreteerden bij kennissen. Die weer, enigszins gepikeerd over de positie die zij bij ons thuis toebedeeld hadden gekregen, met mijn moeder belden om te vragen waarom wij geen snoepjes meer van hen aannamen als zij op ons paste.

Luisteren deed ik altijd braaf.

Net als huiswerk maken dus.

Hoe vaak heb ik niet verzucht tijdens het schrijven van mijn afstudeerscriptie naar mijn huiswerklust – waar was ze toch gebleven? Waarom werkte ik vroeger vooruit en hobbelde ik nu achter de deadlines aan?

Waarom werd ik vroeger intens gelukkig van een bakje Cheetos Chipitos op zaterdagavond bij mijn ouders op de bank naar “Geef Nooit Op!” (“geef ons nu twee toneelpakken, laat het doek maar zakken!”) kijken, terwijl ik nu zelden thuis te vinden ben op zaterdagavond. En oh ja, waarom moet nu de héle zak chips op – in plaats van dat kleine bakje?

Ik verlang er vaak naar terug, dagdroom over buitenspelen en discofeestjes op slaapkamers bij vriendjes en vriendinnetjes waarbij ik me ooit bedacht dat ik mijn slaapkamerlamp wel blauw kon maken door er een vouwpapiertje in die tint overheen te vouwen. Dat was niet zo een goed idee. Later kocht ik daarom van mijn zelfverdiende tijdschriftenwijk-centen een heuse disco-toren met rood, blauw en geel als hippe flitslampjes. En daarna kocht ik zelfs een stroboscoop! Discofeestjes bij mij waren nét echt, hoewel ik destijds geen idee had hoe een disco eruitzag.

Nu word ik vandaag over precies een maand 25 jaar, en het nostalgische gevoel bekruipt me de laatste tijd steeds vaker.

Eigenlijk is nostalgie gewoon achteruitdromen.

Dat je huiswerk je enige ‘vaste lasten’ zijn, en je iedere dag enkel moest kiezen of je wilde schommelen of buskruiten (“verder van de pot af, verder van de pot af!”).

Bomenklimmen en de beste van de buurt zijn, waardoor je – zonder ook maar het woord carrière te kennen – gewoon de manager boomklimmen was.

Je kon uitkijken naar een CD-single’tje te kopen op zaterdag – en mij het nieuws laatst bereikte dat CD-single’s uit de handel gaan omdat ze totaal niet meer verkocht worden. Ik denk dat ik en mijn vriendjes en vriendinnetjes 10 jaar geleden de grootste afnemers waren van deze singletje’s!

Ik wachtte op vrijdag altijd op de Tina, en daarna de Popfoto (die weer daarna de Fancy werd), waar ik absoluut niet geïnteresseerd was in het ‘Lieve Goedele’ gedeelte – maar meteen de nietjes met nauwkeurige precisie uit het midden verwijderde om de Backstreet Boys of Spice Girls posters op mijn muren te plakken.

Zucht. Nog één maand. 25 jaar.

Maar, mag ik – in plaats van een hip en stylish verantwoorde happy twenty-five birthday bash met de beste DJ’s en extravagante hapjes –

gewoon een discofeestje op mijn kamer? Dan krijg je een zakje snoep mee op het einde en brengt mijn moeder je thuis. Ik zou graag de nieuwe single van de Party Animals willen of een poster van Nick van de Backstreet Boys.

Laat je even weten of je komt? Tot dan!

4 reacties

  1. Gezellig! Toch de uitnodiging nog in de brievenbus gevonden dus :-) Zei
    toch dat ik hem aan je verstuurd had :-) Dus nu weet je ook de
    specifieke data, locatie en tijd, en dat je de uitnodiging nodig hebt om binnen
    te komen hè ;-) Zie jullie sowieso met het klussen, byebye!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *