Moederschap van een prematuur kindje #1: mijn dagindeling

Motherhood not how

En zo zie je jezelf van boven terwijl je slaperig wordt van de oxytocine, het hormoon dat bij iedere kolfsessie (bij borstvoeding natuurlijk ook) vrijkomt en ontspannend werkt. Ineens staan de tranen in je ogen. Op deze luttele vierkante meters, afgescheiden van de rest van de afdeling door gele, verwassen gordijntjes. Links van je ligt de vader van je kind in een soort tuinstoel te buidelen met je prachtige, maar veel te kleine baby. Jij zit zelf op een soort vergaderstoel rechts van de couveuse te kolven, terwijl je omringt wordt door het geluid van andere ouders, de verpleging, piepjes van alle apparatuur (die je ’s nachts thuis ook nog hoort) en gesnorkel van de CPAP. Dit is niet hoe je je het moederschap had voorgesteld. 

Natuurlijk had ik dromen en wensen toen ik nadacht over het maken en krijgen van een kindje. Dat deze mijlenver verwijderd zijn van de situatie waarin we ons nu bevinden, lijkt me geen verrassing. Had ik tijdens de laatste weken van mijn zwangerschap nog het gevoel dat mijn leven bevroren was omdat ik al 5 weken plat op een ziekenhuisbed bivakkeerde, nu onze preemie er is, voelt het alsof we in een achtbaan zijn gestapt waar we zelf geen controle over hebben. Mijn leven is verder gegaan, in een rotvaart, en ik hobbel er achter aan. Mijn dagen zijn zo hetzelfde dat ze allemaal op elkaar lijken (en toch ook weer niet). Ik bekijk mezelf van boven en denk: hoe de fuck is dit allemaal zo gebeurd?

Maar niemand gaat daar antwoord op geven. We genieten van de overwinningen per dag en slaan ons door de uitdagingen heen. De eerste zijn er gelukkig veel meer dan het laatste. Veel tijd om na te denken is er eigenlijk ook niet. Mijn dagen zijn als een streng regime ingedeeld, wat ook weer een bepaalde rust geeft, want zo hoef ik mijn kostbare tijd niet te verspillen aan twijfel of nutteloos gehannes. Mijn dagen zien er als volgt uit:

Ochtend
– 06:00 uur: De eerste wekker gaat, kolfsessie 1 start. Ik kolf 15 à 20 minuten per keer en weet daar tussen de 80 – 130 cc mee te vullen. Na het kolven gaat het flesje melk in de koelkast en moet het kolf-gerei hygiënisch gereinigd worden. Zo duurt een kolfsessie inclusief dit alles ongeveer 30 minuten.
– 06:30 uur: De tweede wekker gaat, René staat ook op. Meestal wast hij de kolfset in de nacht en ochtend uit, ik sta op en was mezelf in de badkamer. Controleren hoe mijn wond van de keizersnede is, ik smeer deze in met PCLE crème van Biodermal en ondertussen is René in de badkamer en springt onder de douche.
– 06:30 – 07:00 uur: Aankleden, gezicht een likje dagcrème, brood voor het ontbijt uit de vriezer en even kijken naar ons kleine gebakkie op de webcam van haar couveuse. Dat is super fijn, we kunnen haar met een speciale inlogcode altijd bekijken.
– 07:00 uur: Terwijl we samen aangekleed en wel aan de ontbijttafel zitten, bel ik met de afdeling om te vragen hoe de nacht is geweest. Soms heb ik direct de juiste verpleegster aan de lijn, soms kan ik een boterham met hagelslag oppeuzelen in de wachttijd. De nachtverpleegster vertelt hoe ons meisje het heeft gedaan de afgelopen nacht, wat haar waardes (o.a. zuurstofgehalte en retentie van haar voeding) zijn en of er nog bijzonderheden zijn. We bedanken altijd vriendelijk voor de updates en ik schrijf driftig alle informatie in het dagboek dat ik per dag bijhoud.
– 07:15 uur: Op weekdagen geef ik René een dikke smakkerd en stapt hij in de auto naar zijn werk. Hij werkt vroeg, zodat hij ook op tijd weer naar huis kan. Zijn vakantiedagen sparen we liever voor als Tara thuis is, dat vinden we prettiger.
– 07:30 uur: Ik ruim de tafel af en als ik mijn thee nog niet op heb, pak ik dit kleine moment om de thee op te drinken terwijl ik mijn e-mail, blog en social media check. Dit lukt niet altijd, maar even zitten en thee drinken is wel een ontspannen moment dus als het even kan, probeer ik het ervan te nemen ;-).
– 07:45 – 08:30 uur: Ik smeer soms wat make-up op mijn harses (eerlijk gezegd is me dit maar 2x gelukt de afgelopen 10 dagen), hang een was aan de lijn en doe er een nieuwe was in. Het wassen is prima te doen met mijn keizersnede, ik til geen kilo’s wasgoed en het voelt fijn toch iets te kunnen doen aan mijn eigen huishouden.
– 08:30 – 09:00 uur: Kolfsessie 2, deze melk bewaar ik niet in de vriezer of koelkast, maar gaat zo direct mee naar het WKZ om dagvers te kunnen geven.
– 09:00 uur: Plassen, handen wassen, jas aan, appel in mijn zak en klaar om naar het WKZ te gaan.
– 09: 15 uur: Mijn schoonmoeder staat voor de deur, die taxi’t me op doordeweekse dagen naar het WKZ omdat ik zelf nog niet mag autorijden met de keizersnede. Heel erg dankbaar dat ze dit iedere dag zonder morren doet voor ons. Ik ben één keer met het OV gegaan, dit is te doen maar duurt langer en daarna was ik kapot van het reizen. Gebracht en gehaald worden voelt enigszins verwend, maar het is een heerlijke luxe.
– 09:30 uur: Omstreeks half 10 arriveer ik bij het WKZ (mits er geen file of verkeershinder is) en ik ga naar de 2e verdieping. Mouwen opstropen tot over je ellebogen, handen en onderarmen wassen/afdrogen, handen en onderarmen desinfecteren en dan mag je de afdeling op.
– 09:40 – 11:30 uur: Ik krijg een nieuwe update van de dagverpleging en mag daarna Tara verzorgen. Oogjes wassen, mondje wassen, oksels en andere huidplooien controleren, temperatuur meten en een schone luier geven. Het is fijn dat je zelf zo betrokken mag zijn bij de verzorging van je kindje. Dat wordt ook gestimuleerd vanuit het beleid en ik geniet echt van dit soort momentjes. Je merkt direct dat ze onze stemmen en aanrakingen als haar ouders herkent en daar heerlijk rustig van wordt. Na het verzorgen buidel ik minimaal een uur met haar, waarbij je op een soort ligstoel topless met je kindje op de borst ligt. Hier krijg ik zoveel energie van! Je kleine baby zo dicht op je huid hebben, haar voelen, ruiken en haar ademhaling en hikjes. Ik heb vaak twee hydrofiel luiers rond mijn ribben gevouwen, zo fijn vind ik het (en mijn lijf ook, wat gezellig reageert door flink te gaan lekken, als je begrijpt wat ik bedoel ;-). Mooi hoor, de natuur ;-).
11:30 – 12:00 uur: Afhankelijk van de verpleging, word ik geholpen om Tara weer in haar couveuse te leggen. Ik kleed me aan, zing een liedje voor haar en vertel dat we er vanavond weer zijn. Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat ik het liefst 24 uur per dag naast haar couveuse zou staan, zitten of liggen, maar dat is simpelweg niet haalbaar. Één van de momenten waarop pijnlijk duidelijk wordt dat we niet zoals ouders met een à terme kindje (geboren na een voldragen zwangerschap) de hele dag kunnen knuffelen, genieten en eindeloos naar haar kunnen kijken.
– 12:00 – 12:15 uur: Mijn schoonmoeder is weer voorgereden en brengt me naar huis, ik eet onderweg de appel uit mijn zak. Moe maar voldaan zet ze me thuis af. Super bedankt weer!

Middag
12:15 uur: Ik haal wat brood uit de vriezer (of eet snel een pak granenbiscuits als ik tijdnood heb) en begin daarna aan kolfsessie 3.
12:30 – 13:00 uur: Kolfsessie 3.
13:00 – 15:00 uur: Als ik niet teveel uitloop heb van eventueel verkeer of verpleging/NICU die niet direct tijd heeft voor ons (kan gebeuren, we zijn immers niet de enige ouders op de afdeling), kan ik deze uurtjes slapen of rusten. De volledige 2 uur heb ik een enkele keer gehaald. Meestal lukt het 3 kwartier, soms lukt het helemaal niet.
15:00 – 15:30 uur: Kolfsessie 4. Overigens bewaren we alle melk zelf thuis, dus het wordt tijd een extra vriezer bij te kopen ;-). Mijn productie is ongeveer 700 cc per dag, dus dat gaat rap in het vriesvak.
15:30 – 17:00 uur: Was ophangen, nieuwe was erin doen, mijn sociale contacten onderhouden (familie en vrienden die vragen naar updates), het lukt me steeds beter om binnen één of twee dagen te reageren, maar soms val ik toch in slaap tussen half 4 en 5. Oeps. Ook probeer ik hier nog wat fruit te eten en thee te drinken. Soms is het fruit een reep chocolade, maar dat is ook van de cacaoplant toch?
17:00 uur: René is thuis en gaat koken, ik heb kolfsessie 5 tot 17:30 uur!

Rust ziekenhuis
Avond
17:30 uur: Aan tafel! Avondeten, nassen!
18:00 – 18:30 uur: Tafel afruimen, afwassen.
18:30 – 19:00 uur: Kolfset inpakken voor mee naar het ziekenhuis, fotocamera in de tas, muziekdoosje met een slaapliedje mee, schoon beddengoed voor in haar couveuse mee, een vers geurdoekje mee en dan bepakt en bezakt op naar het WKZ.
19:00 – 19:15 uur: René rijdt ons naar het WKZ, parkeerplek zoeken en weer naar de 2e verdieping voor het wassen en desinfecteren ritueel. Ik denk dat je ouders van premature kindjes kan herkennen aan hun droge handen en armen, want mijn hemel je droogt uit van dat spul. Daar is niet tegenop te smeren!

Rene buidelen

19:15 – 21:30 à 22:00 uur: René verzorgt Tara en buidelt met haar, ik heb kolfsessie 6 in onze mini-huiskamer van 6m2 zoals beschreven in de eerste alinea en ergens tussendoor vertelt de avondverpleging ons hoe de middag is geweest. Als vast ritueel luisteren we met z’n drieën naar een slaapliedje uit het muziekmuisje dat Tara van auntie E. heeft gekregen, ik zing een slaapliedje voor haar en dan moeten we ons lieverdje toch verlaten om richting huis te gaan. Soms met tranen in onze ogen, soms lukt het om sterk te blijven en zitten we pas in de auto te grienen.
22:15 uur: Eenmaal thuis wast één van ons de kolfset weer uit, ruimen we de spullen een beetje op en dan richting boven.
22:15 – 22:45 uur: Ik douche ’s avonds, dat vind ik relaxter. Inmiddels kan ik alleen douchen, zelfs zonder zitje. Go spierkracht! Na 5 weken plat liggen en een keizersnede ben ik echt nog een watje met flubber-spierkracht, maar we komen er wel. Ik hoef al niet meer te hijgen na het traplopen!
22:45 – 00:00 uur: Als het lukt een powernap voor de volgende kolfsessie! Of je schrijft een blog omdat je ineens de behoefte hebt om van je af te pennen :-).
00:00 uur – 00:30 uur: De wekker gaat, de laatste kolfsessie, nummer 7 van deze dag van 00:00 tot 00:30 uur. René wast na afloop de kolfset af en zet de melk in de koelkast. Ik beveilig mezelf met een molton, handdoek en afdoende absorberend materiaal om zonder teveel borst-lek-incidenten de nacht droog door te komen (echt verschrikkelijk, dat heeft niemand me ooit verteld!). Een kus voor het slapen gaan en dan de nacht in. Soms word ik tussendoor wakker en kijk dan even op de webcam of alles goed gaat. Soms pieker ik over allerlei dingen en soms droom ik gelukkig ook nog mooie dingen. Of sexy dingen, blijkbaar toch nog steeds die hormonen ;-).
06:00 uur: Het hele riedeltje begint weer opnieuw!

In het weekend is het eigenlijk niet anders, maar dan gaan René en ik ’s ochtends samen naar het WKZ en doen we op zaterdag snel nog ergens boodschappen tussendoor, waardoor mijn middagslaapje er vaak bij inschiet. We hopen komend weekend een gaatje te vinden voor geboortekaartjes, want die willen we graag snel versturen. Ook al is Tara voorlopig nog niet thuis, we willen graag laten weten dat ze er is! Ondanks deze hectiek en het geleefd worden door de situatie, zijn we ontzettend trots op haar en willen haar niet meer missen. Ze is onze dochter en hoort er helemaal bij. Tara maakte van ‘René & ik’ een ‘familie’. Ik glim dan ook van trots als er kaartjes op de mat vallen met ‘Familie (…)’.

Everything

Dus nee, het moederschap is niet zoals ik me voorgesteld en gehoopt had. Maar het is het helemaal waard, als ik hoor en voel hoe mijn kleine meid steeds beter leert ademen, als ze reageert op onze aanwezigheid en de laatste paar dagen haar kleine kraaloogjes opent omdat ze steeds actiever wordt.

Wat is nu eigenlijk wel zoals je het verwacht en hoopt in het leven? Geniet van wat je krijgt en focus je op de rijkdom die je hebt, niet op wat je mist terwijl je wacht tot het zo wordt zoals je had gedroomd. Wees wakker en leef je leven zoals het komt.

Liefs,
Lindsay

im-a-preemie-mom

35 reacties

  1. Heftige blog maar heel mooi geschreven! Wat moet het dubbel zijn om aan de ene kant zo te genieten en haar dan weer achter te moeten laten… Ik hoop dat jullie babyTaartje heel veel gaat groeien in de komende periode zodat jullie over een tijdje heerlijk thuis kunnen genieten!

    Liefs!

  2. Lieve Linds, wat een programma draai jij dagelijks, hemeltjelief. Wat is dat snel veranderd, van platliggen en broeden naar lekker lekken tijdens het knuffelen en wat doe je het goed!

  3. Wat fijn om wat van je te lezen. Jeetje wat moet dit veel energie kosten, zowel fysiek als psychisch. Ik kan me zo voorstellen dat je je af en toe enorm verdrietig voelt dat het nu gaat zoals het gaat. Nog steeds diepe bewondering voor jullie en ik geniet van de foto’s op instagram! Je doet het super Lindsey!

  4. Wat een kanjers zijn jullie! Alle drie! Ik lees dit verhaal met tranen over m’n wangen, ik had jullie zooooo het “normale” gegund… Wat lijkt het me pijnlijk om je kleine meisje elke keer weer achter te moeten laten :( Maar jullie doen het, iedere keer weer opnieuw… Er komt een dag dat jullie dat ziekenhuis met z’n drietjes gaan verlaten! Petje af voor jullie!

  5. Ik heb respect voor je! Ik hoop dat alles zo voortvarend mag blijven gaan en dat jullie over een paar maandjes Tara lekker mee naar huis kunnen en mogen nemen X

  6. Lieve Lindsay,
    Ondanks dat wij elkaar niet kennen en ik je video s pas tijdens je zwangerschap leerde kennen, wil ik je laten weten hoeveel bewondering ik voor jullie heb.
    Die kleine meid kan zich geen betere ouders wensen.
    Lieve groet
    Raphaella

  7. Ook hier een traantkenweggepinkt. Wat schrijf je mooi en wat zijn jullie toppers! Structuur helpt je door deze zware dagen heen! En die lekkende dames…fijn he! :(
    Heel veel sterkte en Go Taartje!

  8. Natuurlijk wist ik wel dat het zwaar voor jullie is, maar als je zo je dag van uur tot uur beschrijft, besef ik pas echt wat een impact Tara’s vroeggeboorte op jullie levens heeft.

    Ik hoop zo dat jullie haar zo snel mogelijk mee naar huis kunnen nemen en dan een echte kraamtijd kunnen hebben samen. Jullie hebben het verdiend!

  9. Hier ook kippenvel en tranen.. Onwijs veel respect voor jullie. Volgens mij doen jullie het fantastisch en kon Tara zich geen betere ouders wensen. Lekkende tetten, herkenbaar! Zelfs nog weken na de bevalling, terwijl ik toen al geen BV meer gaf haha.

  10. Pff wat heftig om te lezen! Ik had jullie zo ontzettend een ‘gewone’ kraamperiode gegund. Hopelijk kunnen jullie die nog enigszins inhalen als Tara mee naar huis mag!
    Toch wel erg fijn om te lezen dat je borstvoeding zo goed gaat! Het is een hoop werk he, al dat kolven! Maar het is het gelukkig wel waard :-)
    Hoe is het met Tara verder?

  11. Oh Lindsay wat ben je toch een onwijs sterke vrouw! Ik heb dit met een brok in mijn keel gelezen, zelf 20 weken zwanger en ik kan me gewoon niet voorstellen hoe het voor jullie moet zijn om je kindje iedere dag achter te moeten laten. Ook al weet je dat ze in goede handen is. Wat gaat het kolven goed zeg, echt heel knap dat je het toch maar even doet. Ik kan niet veel zeggen dan heel veel succes en sterkte en hopelijk kunnen jullie Tara over een tijdje lekker mee nemen naar huis! Dikke knuffel!

  12. Wat doen jullie en Tara het goed! Ik herken heel veel, wij hebben een preemie van 26 weken. Het lijkt nu nog heel ver weg, maar zodra ze thuis is, ben je al die weken ziekenhuis zo vergeten. Veel sterkte en geluk voor jullie drietjes!

  13. Ik vind het zo knap dat jij alles zo nuchter op kunt schrijven terwijl je tussen de regels door wel de emotie voelt, heel mooi! Wat een dagindeling zeg, knap dat jullie het zo kunnen volhouden (en natuurlijk kun je het volhouden, want je doet het voor je kind, maar jullie doen het toch maar). Het lijkt mij inderdaad heel moeilijk dat jullie Tara steeds weer achter moeten laten, maar gelukkig hebben jullie die webcam en krijgt ze daar wel de beste zorg. Hopelijk wordt ze gauw een lekker dik taartje en mogen jullie haar over niet al te lange tijd fijn mee naar huis nemen om wel de hele dag te knuffelen en naar haar te kijken! Volgens mij zijn jullie fantastische ouders, hang in there!

  14. Lindsay, ik heb zoveel bewondering voor je! Natuurlijk 'moet' je wel door gaan, maar de kracht en positiviteit die je uitstraalt (in je blogjes, op je social media, in het echt zal het je best wel eens teveel worden) is zo enorm inspirerend! Heel veel sterkte, ik duim voor jullie dat jullie Taartje goed groeit.

  15. Heftig om te lezen, maar jullie doen het zo goed. Hopelijk groeit ze tot een lekker chubby taartje, en kan ze heerlijk mee naar huis.

  16. Wat doen jullie het ongelooflijk goed. Het is heftig om te lezen *veegt tranen weg* maar als ik het zo lees doen jullie het fantastisch. Het lijkt me verschrikkelijk moeilijk om steeds zonder haar weer naar huis te gaan. Fijn dat er in elk geval een webcam is zodat je tussendoor naar haar kunt kijken. Hou vol lieve mensen!

  17. Ontzettend knap hoe jullie het doen! En lichamelijk moet het voor jou ook ontzettend zwaar zijn, een keizersnee is natuurlijk niet niks, maar doordat je 5 weken plat hebt gelegen, is het volgens mij nog véél zwaarder. Begrijpelijk dat je vaak met tranen in je ogen weggaat, het lijkt me verschrikkelijk om je meisje daar achter te moeten laten. Maar het is natuurlijk het beste voor haar, zo kan ze hard groeien en zo snel mogelijk met jullie mee naar huis.

    Dat van die lekkende borsten had ook niemand mij verteld. In het begin was het hele bed nat, de molton die ik aan het einde van de zwangerschap over het matras had gedaan (voor het geval mijn vliezen zouden breken), heeft er nog een hele tijd gelegen. Plus een handdoek en een hydrofiele luier. Maar geloof me, het wordt beter. Inmiddels is mijn hemdje 's ochtends regelmatig nog droog. Knap hoe je dat doet trouwens, dat kolven :)

  18. Oef wat herkenbaar. Ik heb wekenlang in diezelfde bubbel geleefd afgezien van het feit dat hier voor Jim niet gekolfd mocht worden omdat ik geen borstvoeding mocht geven maar dat ik wel Sam om me heen had en dat dat heel erg raar was. Gek om te beseffen dat de rest van de wereld gewoon door draait terwijl je eigen leven op zn kop staat. Jullie doen het zo goed lieve schatten. Zoals ik al zei zit je idd in die achtbaan en heb je geen andere keuze dan erin stappen. Zing maar veel voor haar en buidel zoveel mogelijk. Wat een powermama ben je. Tara is prachtig <3 You go girls!

  19. Even snel de blog van Lindsay lezen. Drup drup dikke tranen. Het komt weer helemaal bij me terug deze tijd. Herkenbaar ook hoe je probeert rustig te blijven en niet te huilen als je savonds weggaat. Hang in there, er is een dag dat ze mee mag naar huis! Dikke kus

  20. Wauw heel veel respect! Wat doen jullie het goed, alle 3! Jullie doen het goed als ouders, als gezinnetje en met jullie kleine meid komt het ook helemaal goed! Ik wist niet dat je je kindje dan kon zien door een soort webcam, vind het echt heel goed dat het ziekenhuis in zoiets investeert! Dikke knuffel!

  21. Wat fijn hoe ziekenhuizen tegenwoordig met ouders om gaan.
    Ik krijg wat tranen in mijn ogen van je dagen zo, wat zwaar. Hoe graag ik jullie deze periode thuis zou gunnen.

    Maar die tijd komt nog. En dan komen jouw slapeloze nachten aan een bedje, gewoon om te kijken.

  22. Mooi geschreven en zo herkenbaar (vandaag precies 6 maanden geleden zaten wij met onze preemie in het wkz). Die lekkage tijdens het buidelen en in de nacht…

    Heel veel sterkte en kracht de komende tijd!

  23. Wauw, wat een dag zo, zeg! Natuurlijk ontzettend zwaar, maar wat heerlijk dat ze het zo goed doet <3 Jullie zijn toppers! Voor je het weet houdt ze jullie gewoon thuis uit jullie slaap :)

  24. Wat een heftige en emotionele tijd nu en ook straks, maar wat fijn dat het goed gaat met Tara. Ik hoop dat het alleen maar beter zal gaan en ze snel naar huis mag komen. Pas goed op jezelf en je energie, als ze straks thuis mag komen hebben jullie er al een hele rit opzitten. Heel veel sterkte de komende weken, superteam!

  25. Hey Lindsay en René, zet hem op! Jullie hebben het schema van twee topsporters met al die taken en opdrachten. Dat vind ik echt heel erg knap. En ik gun jullie het allerbeste met Tara. Geniet van elk moment als familie. <3

  26. Lieve lindsay,

    Zo herkenbaar wat je schrijft, 8 weken lang heb ik ook heen en weer gependeld met als verschil dat ik mezelf ook nog op moest splitsen tussen de 2e en 3e etage. Dat afscheid nemen 2x was voor mij niet te doen. Ik was dus vaak van 09.30 tot 16.00 in het ziekenhuis. Weet dat ze op de mediumcare een box hebben waar je eventueel een powernap kan doen ook.

    En kleine tip als je s avonds gaat kan je vaak gratis parkeren. Je gaat dan niet linksaf naar het ziekenhuis maar rechts en dan in de zijstraat achter het ronald mc donald huis. Bewaar ook kwitanties van je parkeerkosten er schijnt namelijk iets mogelijk te zijn als je boven een bepaald bedrag zit.

    Maak het je eigen daar en kom op voor je kindje als je er langer loopt zal je merken dat je tegen dingen aanloopt. Ik ben er regelmatig met Qwin en als je eens zin hebt om van je af te kletsen met iemand die net hetzelfde traject heeft afgelegd gil maar. Zoals ik het lees doen jullie het super

    X romy

  27. Lieve Lindsay een heftig verhaal. Heel veel respect voor jou echt waar. Ik weet dat het moeilijk maar je moet echt slapen overdag. Doe dit alsjeblieft.

    Ik hoop dat Tara een heel sterk meisje aan het worden is, elke minuut groeit en jullie snel samen thuis zijn.

  28. Wat heb je dit weer goed beschreven. Heel mooi en ook verdrietig om te lezen. Gefeliciteerd in elk geval met jullie mooie minimeisje met een hele leuke naam. Geniet dubbel en dwars van het buidelen he?

  29. Wauw, ik ben echt onder de indruk van jouw prachtig geschreven stuk. Hier kan ik echt uit opmaken dat je een ongelooflijke sterke vrouw bent die zo positief in het leven probeert te staan. Ik heb je artikel dan ook met een brok in mijn keel, maar met ongelooflijk veel bewondering gelezen. Ik hoop dat de dag snel komt dat jullie het kleine wonder naar huis mogen nemen, het is je namelijk zo gegund. X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *