Moederschap is een waanzinnige chaos

Het is maar goed dat de techniek anno 2015 nog geen geur-blogs biedt, want ik riek naar een mix van uitgekotste moedermelk, vermengt met (baby)maagsappen en rijstebloem. Natuurlijk had ik me na de eerste kotssessie kunnen omkleden, maar als de dag kotsend begint, reken ik erop dat dit zonde van de (groeiende stapel) was is om me in schone kleding te hijsen. Of ik blij moet zijn dat ik gelijk kreeg tijdens de volgende voeding? Euhm…

Moederschap is een waanzinnige chaos. Ik vind dat dit best besproken mag worden. Al die roze wolk mamaglossy’s en clichés à la ‘maar je krijgt er zoveel voor terug’ vind ik je reinste misleiding. Dat een baby kan janken, daar was ik op voorbereid. Dat je zelf soms ook dagelijks staat te grienen, daar wil ik het over hebben. 

Dit is geen genuanceerde blog. Als je daar niet tegen kan, bespaar je de moeite dit epistel te lezen. Ik vind het namelijk potverdomme zwaar, dat moeder zijn. Ik heb geleerd hoe ik zuurstofslangen moet verwisselen, een sonde kan controleren en (extra) hormonen kan toedienen als mijn baby stress ervaart. Ik heb wel eens op het punt gestaan om mezelf een portie van ditzelfde hormoon toe te dienen. Ik vind het niét zwaar omdat ik een baby met extra zorgen heb.
Ik vind het normale, reguliere moederschap gewoon heel erg intens.

Ik denk niet dat je je hierop kunt voorbereiden. Al die adviezen, boeken of ervaringen van vrienden dekken de lading gewoonweg niet. Niet dat ik veel gelezen heb, want het ging allemaal wat rapper dan verwacht. Maar natuurlijk heb je wel de nodige basiskennis en baby-know-how. Ik heb zelfs een tiental jaar opgepast bij verschillende gezinnen, van kleine baby’s tot tieners. Ik dacht: hoe moeilijk kan het zijn: een eigen baby’tje?

Fucking moeilijk. Het is net of je voor de meest hulpbehoevende, onzelfstandige, kwetsbare, afhankelijke, besluiteloze, onredelijke baas OOIT werkt. En denk maar niet dat je ooit een complimentje krijgt voor je werk. Lekkere melk mama, dankjewel voor al dat kolven. Ik beloon je door het – vermengd met mijn maagsappen – over je heen te kotsen. Mama, wat ben je lief dat je een liedje zingt voordat je mij naar bed brengt, maar ik kan veel harder en oorverdovender krijsen. Gekke mama, denk je nu werkelijk dat ik dicht bij jou wil zijn en met je wil knuffelen? Ik duw me van je af, krab je en doe alsof je een vieze zwerver met lepra bent. Mijn baby speelt soms zo hard to get dat ik me afvraag of ze überhaupt wel van mij is.

Iedere dag begin ik vol goede moed, maar soms ben ik om 09:00 uur ’s ochtends al helemaal stuk. Dan wil ik niets liever dan in bed gaan liggen met de dekens over mijn hoofd getrokken. Ik ben er niet! Doei! Het idee dat je compleet verantwoordelijk bent voor het leven en welzijn van zo’n klein en hulpeloos mensje. God, het grijpt me soms bij de strot. Ze is zo weerloos en overgelaten aan ons. Ik hap soms naar adem als ik me realiseer wat een verantwoordelijkheid dat is. Het zijn niet eens bijzondere voorbeelden die ik kan noemen, maar juist het simpele feit dat ik ineens een moeder ben. Dat je een baby krijgt, zo hop. Je doet het er maar mee.

Iedere dag ben ik nog steeds zoekende in mijn nieuwe rol als moeder. Inclusief stress, inclusief chaos, inclusief verdriet, inclusief onzekerheid. Ik denk eerlijk gezegd dat niemand je kan voorbereiden op de immense verandering die ouderschap lichamelijk en psychisch is. Ik vind mezelf niet zielig of stel me niet aan, ik wil gewoon eerlijk zeggen dat ik het best heel heftig vind allemaal, met de hoofdletter h en heel veel uitroeptekens! Het is net alsof je een functie op papier hebt gekregen, maar inwerkperiode? Ho maar.

Natuurlijk ben ik ontzettend blij en gelukkig dat ze er is. Ze heeft ons leven op een onbeschrijfelijke manier verrijkt met haar komst. Ik jank niet alleen maar, ik lach ook iedere dag om wat ze doet en ontdekt. Hoe ze groeit als klein mensje, hoe bijzonder ze is en hoe ik dagelijks explodeer van trots als ik simpelweg naar haar kijk. Als ze slaapt, als ze lacht, als ze brabbelt en als ze me liefdevol in de ogen kijkt. Ik wil haar nooit meer kwijt.

Maar dat betekent niet dat ik nooit denk: WAAR BEN IK AAN BEGONNEN?
OMG, ik wil al mijn spaargeld opnemen en een ticket boeken naar een ver, zonnig oord! Even Lindsay zijn, alleen maar Lindsay. Geen moeder, geen baby, gewoon lang leve de lol. Ontsnappen aan mijn verantwoordelijkheden en de boel de boel laten. Niemand die daar weet wie ik ben: ik drink een cocktail op het strand, terwijl ik rustig een boek uitlees. Geen horloge om te checken hoe laat de volgende voeding/verschoonbeurt is en geen huis waar een miniatuur Tasmaanse duivel zorgt dat je continu blijft wassen/poetsen/vouwen. Oh ja, nét als alles bijna opgeruimd is, komt er weer een wervelwind van kots/poep en andersoortige smerigheid voorbij.

Ik geloof dat het te maken heeft met de maakbaarheid die mijn generatie gewend is. Als je maar hard genoeg je best doet, lukt alles. Je mag alles worden wat je wil, als je maar gelukkig bent. Nou, ik doe mijn friggin‘ stinkende best, maar echt niet alles lukt. Verre van zelfs. Ik stel mijn verwachtingen per dag bij, maar faal toch bijna dagelijks in wat ik allemaal wil klaarspelen. En ik ben moeder, maar ik ben niet altijd gelukkig. Dat is moeilijk te accepteren, want dit druist compleet in tegen alles wat ik al mijn hele leven hoor (en met mij iedereen van de millenniumgeneratie/generatie Y).

Als er iéts is wat zich niet laat sturen of plannen, is het een baby. Die fuckt je schema’s, wensen en ideeën overhoop. Hoe klein ze ook zijn, ze laten je twijfelen aan ALLES wat je ooit bedacht of geleerd hebt. Je verandert van zelfverzekerd persoon in een onzeker stuk mens, want je (zelfbedachte, of geïnspireerd door mamaglossy’s/blogs of Pinterest ;-) hoge verwachtingen kun je niet waarmaken.

Het is een waanzinnige chaos, dat moederschap. Die roze wolk is soms door de donder en bliksem niet meer te zien. Maar weet je. Dat is okay. Het hoort erbij. En daarom schrijf ik er gewoon open en eerlijk over. En vrees niet, je hoeft de Kinderbescherming niet te bellen en ik herken me ook niet in de symptonen van een PND (postnatale-depressie). Ik ben ‘gewoon’ een moeder, zoals zovelen.

Om de zotte chaos compleet te maken, ben ik namelijk gelukkiger dan ooit. Niet alleen dat, de intensiteit van dit geluk is niet te vergelijken met iets wat ik ooit eerder heb ervaren. Beter dan de beste trip, gelukzaliger dan het halen van de krapste deadline en heerlijker dan je lekkerste orgasme ooit. Ondanks de totale absurditeit en chaos die het mijn leven heeft gemaakt, voelt het als een ontzettende compleetheid van mijn bestaan.

Als je zwanger bent en dit leest, denk je nu waarschijnlijk: yeah right. Het zal vast meevallen. En je hebt groot gelijk. Want dat dacht ik ook. Maar zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd hebt ;-).

Liefs,
Lindsay

34 reacties

  1. Ahh wat een geweldige blog! Ik vind jou dus echt zo leuk schrijven :-) T voelt gewoon bijna alsof je tegenover me zit! Deze zin vind ik prachtig "Mijn baby speelt soms zo hard to get dat ik me afvraag of ze überhaupt wel van mij is." Echt wauw gewoon! T lijkt wel poëzie!
    Ik ben blij dat jouw bestaan zo ontzettend compleet is! Daar word ik dan ook weer blij van :-)

  2. Als niet-moeder kan ik hier helemaal niet over oordelen maar 1) dikke knuffel en 2) wat een heerlijk eerlijke post die strookt met wat ik van diverse moeders uit mijn directe omgeving soms hoor en 3) nog een knuffel! <3

  3. Haha ik moest echt heel erg lachen. Dit is echt zo. Het moeder, of ouder, zijn is gewoon tering zwaar. Ik kan er wel een heel verhaal over schrijven, maar eigenlijk heb je alles al gezegd. Het is zo mooi, maar ook zo vermoeiend, frustrerend en ga zo maar door. Ik heb best vaak gedacht waar ik in hemelsnaam aan begonnen was, om me daar vervolgens zo schuldig over te voelen. Dat mag je toch niet denken? Ben ik zo’n slechte moeder? Maar ik denk dat elke moeder weleens op dat punt is. En sinds onze dochter er is, heb ik steeds meer respect voor mijn eigen ouders gekregen.

  4. Iemand heeft ooit voordat ik moeder werd het met het volgende omschreven. ‘Een kindje krijgen kun je vergelijken met het schudden van een sneeuwbol. Eerst is je leven één grote chaos. Langzaam wordt het rustiger…’ En ik kan je vertellen dat klopt. Ik vond het ontzettend zwaar in het begin (al is het niet te vergelijken met jullie situatie). Het wordt rustiger… Echt waar :).

    Wat een goed stuk.

  5. Je hebt helemaal gelijk. Het is enorm zwaar, veel zwaarder dan dat je als buitenstaander kunt begrijpen. En het wordt er gewoon niet makkelijker op, haha. Maar het is tegelijkertijd zo ontzettend leuk, mooi, grappig. Ik wil het voor geen goud missen, maar soms denk ik ook wel even 'geef mij dat ticket maar!'

  6. Tja het is allemaal waar. Ik ben nooit het roze wolk type geweest en ik heb er dan ook nog nooit opgezeten. Ik word kotsmisselijk van al die blij verhalen rondom moeder worden/moeder zijn. Absoluut ik hou zielsveel van mijn dochter en ik ben echt gelukkig met haar, maar het is soms best pittig. Al mag ik niet klagen.. geen spuger hier, weinig huilen, maar feit is dat zij nu ons leven bepaald. En soms mis ik het even dat ik gewoon de deur uit kan stappen en gewoon kan doen wat IK wil.
    Overigens lijkt het mij wel zwaarder voor jou/jullie juist omdat jullie dochter extra zorg nodig heeft. Je zegt zelf van niet, maar het is toch wel iets om extra alert te zijn? Of is dat te kort door de bocht gedacht door mij?

    Het is voor een goed doel ;-) om er nog maar even een dooddoener in te gooien haha.

    1. Hè Lonneke! Ja, natuurlijk hebben we wel extra zorgen ivm haar gezondheid, maar dat vind ik eigenlijk niet eens zo zwaar. Juist die 'gewone' dingen, vind ik inderdaad erg pittig. Precies wat je schrijft, doen wat IK wil is er niet echt meer bij ;-) En jij hebt er straks twee! Maar inderdaad, het is voor een goed doel ;-)

  7. Hoooi, nou het is misschien een beetje gek, maar ik herken me helemaal niet in je verhaal :'''')
    Het is mij juist heel erg meegevallen. Tot dusver. Ik had me op alles voorbereid wat je beschrijft, ik had me erop ingesteld dat ik af en toe gillend het huis zou uitrennen, dat ik de neiging zou krijgen met dingen te smijten en dat er momenten zouden komen dat ik jankend en schreeuwend boven het ledikantje zou staan en dat er nog veel, veel, VEEL meer zou zijn waarvan ik superemo zou worden en wat ik van tevoren nooit had kunnen voorzien.

    Maar het is allemaal niet gebeurd. Dus ik hou mijn hart vast voor de toekomst, want OOIT moet ik toch mijn portie krijgen.. :O

  8. Totaal herkenbaar je blog. Als moeder van 2 zoontjes van 2 en 8 maanden denk ik nog steeds regelmatig waar ben ik aan begonnen. Het moederschap is ook zwaar. Veel zwaarder dan ik ooit had gedacht! En oh wat zou ik af en toe hard weg willen rennen van alles. Maar wat moet ik soms om mijn zoontjes lachen en kan ze af en toe ook echt helemaal plat knuffelen. Heerlijk! Maar je bent in ieder geval niet de enige die zich soms zo voelt hoor.

  9. Pff moest even slikken hoor, zo toevallig want was net m’n leven aan het overdenken :) en zo hartgrondig voel ik wat jij beschrijft op dit moment. Lees je blog liggend naast een wieg met een oververmoeide baby erin die niet wil slapen dus waar ik af en toe een pink of een speen maar waarvan desondanks constant het drakenoog van open floept. Op een magische wijze voelt ze het als ik weg loop en begint ze te huilen. Me bekruipt zo regelmatig het gevoel dat ik denk alles goed te doen maar het altijd anders gaat, dus m’n kind toch blijkbaar niet goed genoeg begrijp. Maar goed ik lig hier dus af en aan al de hele dag, nog niet gedoucht, nog niemand gesproken, alle plannen maar weer omgegooid. Een doodnormale dag. Ik hou zielsveel van m’n dochtertje en wil haar nooit meer kwijt, maar hartstikke zwaar vind ik het. Er is geen ontsnappen aan he. Vertrouw er op dat het makkelijker wordt… Ooit :) :) hulde voor de eerlijke woorden!

  10. Lieve Linds…
    Alle moeders twijfelen over of ze het goed doen en of ze genoeg liefde geven.

    Ik kan je vertellen of ze nou baby zijn of 3, 7, 9 of 12 jaar.. altijd blijft het lastig…

    1 ding weet ik wel, en jij dus ook ;) , zolang je je liefde kunt uiten naar je kind(eren) en eigenlijk stiekem al die ellende doorstaat met heel veel liefde (’s avonds naast het ledikant of bed met tranen in je ogen zeggend hoeveel ze voor je betekenen) zit het wel goed met dat moederschap..

    Je kunt het!!!! Never, ever give up…x

  11. Hè hè, éindelijk een keer een eerlijk verhaal over het moederschap. Tof artikel om te lezen, grappig, eerlijk en vooral zó herkenbaar. Ben zelf net een maand mama van het aller liefste mannetje van de wereld maar pff soms denk ik ook waar ben ik aan begonnen?! En ik heb vaak het gevoel dat ik hierin alleen sta. Want andere nieuwe mama’s in mijn omgeving zitten allemaal te shinen op een roze wolk als ik ze mag geloven. Dus bedankt voor deze dosis eerlijkheid!

  12. Bedankt voor je openhartige blogpost! Mijn zus heeft twee maal een post partum depressie gehad, ik kan je vertellen dat dat niet in de koude kleren gaat zitten. Noch bij haar en het gezin, noch bij mijn ouders et moi. Nu ik zelf zwanger ben is mijn roze wolk tot dusverre vrij weinig vaak voorbij gewaaid. Ik ben ontzettend bang. Om een depressie te krijgen (toch wel gevoelig er voor) en dat het ook zo bij mij zal gaan. Maar dat is onzin want iedereen is anders (dit is mijn mantra) dus het kan ook anders. Ik geloof heilig in dat het aanpoten is, zwaar zal zijn en je op het punt staat dat ticket te boeken. Maar ik geloof dus ook dat je je intens gelukkig kan voelen met zo'n kleintje in je armen. Dat je je er niet op kan voorbereiden heb ik dus ook mee gemaakt, alleen nu ik nog.. *huilie*. Hoewel ik aan de andere kant niet kan wachten tot het december (mocht alles goed blijven gaan) en ik haar op deze wereld plemp. Want ik wil best wel eens kroelen met mijn eigen kleine meisje.

  13. Ik herken dit totaal niet, heus wel dat het soms chaos is en je zelf mee wilt janken. Maar zeker niet ‘waar ben ik aan begonnen’ . Dat vind ik nogal wat eigenlijk!

    Het beste is je gevoel te volgen, en vooral proberen relaxt mee te waaien met alles.
    Geen doelen stellen, geen verwachtingen hebben. Gewoon blanco, en dingen bekijken wanneer ze gebeuren. Jij stress= baby stress.

    En volgens mij he.. doe je het top!

  14. True that! Linds, Je hebt gelijk. Ik heb al een aantal keer op Facebook gemeld dat het lastig is. En dan krijg je via via de vraag of het wel goed met je gaat… Ja het gaat goed. Ik ben alleen stront onzeker. Over alles! Maar hey! Ze groeit, vreet, schijt, knuffelt, slaapt en glundert van herkenning als ze me ziet. Ik doe het dus ergens toch wel goed, dat moeder zijn! En weet je? Als ze een jaar of 32 zijn, op zichzelf wonen en misschien zelf een kindje hebben, dan zeggen ze echt wel een keer: mama, je had gelijk! ;)

    En nu hup! Even weer een voeding erin en een was wegwerken! Oh en een schone luier. Shit… Ze piest weer het aankleedkussen (incl haar romper en broek) onder… En die scheet? Dat was dus een heule natte…

  15. En als je op dit moment zwanger bent en dit leest… ga je ff hyperventileren! ;) Nee hoor, grapje, valt nog mee. Het gekke is dat ik het me juist zo voorstel als jij beschrijft, ben benieuwd!

  16. Zo waar! Maar ik denk wel dat het met een kindje die een moeilijke start heeft gehad, heftiger is. Sowieso moet je dat zelf ook allemaal maar een plekje zien te geven. Daarnaast ligt het kind continu onder een vergrootglas. Ik zit hier met mijn zoontje op schoot, hij is in april geboren, zeven weken te vroeg en maar 1000 gram. De focus ligt op groeien, dus hij mag geen energie verspillen aan huilen/zich oncomfortabel voelen… De focus bij mezelf ligt trouwens vooral op afvallen ;)

  17. Ik herkende mij best wel in je stukje, ondanks dat wij best wel een relaxt kind hebben. Een kind krijgen is zo ontzettend overdonderend en ik vergelijk het vaak met een langs denderende trein waar je (voorlopig) niet uit kunt stappen. Het moeder zijn is heerlijk en ik geniet echt! Maar alles wat erbij komt kijken, de verantwoordelijkheid en het dragen van de verschillende petten (jezelf, moeder, vrouw van..) is soms best wel lastig. Mooi verwoord!

  18. Zo heavy als je beschrijft herken ik het niet. Wel alles er om heen: huishouden, werken, sociale contacten. Daar ben ik niet zo goed in. Het voorbeeld van de sneeuwbol is een goede! En waar ik nog onzeker kon zijn bij de eerste, ben ik dat totaaaaal niet bij de tweede. De oudste is nu 3,5 en ik word nu oas wat handiger in plannen. Maar mijn kinderen heb ik vanaf dag 1 niet zo heavy ervaren. Wel de immense vermoeidheid die je als moeder kan ervaren. Maar zolang je alles een stapje terug doet qua temp, ook als ze de boel bij elkaar schreeuwt, ga je vanzelf al wat relaxter in het moederschap staan. Tis veel harder werken dan een baan vind ik.

  19. Zo waar!!! Iedere letter! Het is prachtig en als ze lacht wil ik de hele wereld bellen om te vertellen dat ze de mooiste is. Maar onze dochter is een slechte slaper en ik heb al zoooo veel geprobeerd. Net als je denkt, hey dit helpt! Gooit ze bij het eerstvolgende slaapje weer alles om en zet het op een krijsen. Met regelmaat huil ik even flink mee. Om ’s avonds weer zo trots te zijn op mijn kleine meid.

  20. Mijn god, wat herkenbaar!!! AMEN! Dan is het 7 uur in de avond en vraag ik me serieus af wat ik die dag gedaan heb. Om 21u is mijn lampje gewoon uit en wil ik slaaaaapen… Om vervolgens de dag erna weer helemaal opnieuw te beginnen

  21. Oh god, ik ben zwanger en ik geloof je volledig en denk "dit is precies waarom ik het zo gruwelijk eng vind allemaal".
    Maar toch ook wel fijn hoor, zo'n reality check. Dus oprecht: dankjewel.

  22. Waahw Lindsay! Dit is de eerste blog die ik van je lees.. (Ik volg je al wel een tijdje via Instagram ☺️) Wat een ontzettende leuke, oprechte en eerlijke blog! Blij dat iemand zijn mond eens open trekt en gewoon lekker het leven met kindje beschrijft zoals het is.. Ik heb zelf (nog) geen kinderen.. Maar zal deze blog zeker in gedachten houden! Super leuk! Ik hou ervan!

  23. Hihi ik word eind nov mama van n meisje en ik hoor wat jij zegt ook van andere moeders (maar dan wat genuanceerder maar vind t heerlijk om te lezen hoe eerlijk je bent!) maar dan denk ik: zo word mijn baby niet hooorr. Ach we zullen zien:) denk dat je t moederschap echt meemoet maken en niet echt op kan voorbereiden. Hoe dan ook.. Waar heb je dat leuke rokje vandaag wat tara draagt op die foto? Moet. Ik. Ook. Hebben. :D

  24. Geweldige blogpost! Ik ben er van overtuigd dat de handleiding van je kind tegelijk met de placenta wordt weggegooid. Heel onhandig, want de eerste tijd snapte ik echt NIKS van mijn baby. Moeders die zeiden dat ze verschillende soorten huiltjes (eten/poep/aandacht/overig) herkenden? Voor mij klonk alles als een sirene. Overigens wordt kind inmiddels bijna 2 en heb ik nog steeds momenten dat ik denk: euhm…????!?!?! Maar naast die weggegooide handleiding ben ik er ook van overtuigd dat kindjes heel goed groeien op moederliefde. En moeders zijn net mensen; ze zijn ook wel eens gefrustreerd/moe/kotsmoe van de troep en de uitpuilende wasmand. Maar als dat gevoel dan weer een beetje weggetrokken is en je baby kijkt jou net zo stralend verliefd aan als jij hem (/haar), dan weet je weer dat het allemaal heus goed komt.

  25. Tja… dat lijkt me ook wat jij beschrijft… vraag me af of ik echt gelukkig kan zijn terwijl je zoveel moet regelen en doen en laten…. Wat een investering…. Maar ook een gemis geen kinderen te hebben…. Ben je bewust van waarom jij dit pad koos en ga ervoor…

  26. Vroeger kreeg ik nog wel eens dingen áf. Nu al jaren niet meer, ik heb geleerd me daar bij neer te leggen. Alles went :) En ik ben supertrots op en gelukkig met mijn drie drolletjes :P

  27. Moeder zijn is pittig en mooi tegelijk. Zonder je kind de deur uitgaan is er bijna niet meer bij, maar met en de wereld ontdekken is weer ontzettend mooi. Het is een harde baan waar je niet voor betaald krijgt inderdaad en geen ontslag kan nemen. Voor mij lijkt het voor jullie ook net nog een tandje harder aanpoten, nog meer afhankelijkheid.

  28. Dit precies. Maar ik bedenk me steeds, het kan nooit altijd slechter gaan:) En het werd beter, na een paar maanden. Je went, je leert, je relativeert. Totdat er weer iets voorvalt (tandjesterreur of zo) en dan begin je lekker opnieuw. Het verveelt in ieder geval nooit:'). Goed geschreven stuk!

  29. Wat een fantastische bewoording van het moederschap! Mooi geschreven!

    Mijn dochtertje nu bijna 15 weken en ondanks dat ze het geweldigste is dat me ooit is overkomen, denk ik ook regelmatig zoals jij; weg planning, weg tijd voor jezelf.. Wat fijn dat er zoveel meer mensen zijn die dit ook zo ervaren. :-)

  30. Geweldige post! En herkenbaar, nu durf ik dit zelf niet allemaal toe te geven want ik ben nog een beetje bang voor de ''ik zei het je toch / je hebt de verkeerde keuze gemaakt'' reacties. Maar ondanks alles, het is het helemaal waard. Super leuk geschreven!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *