MODE Het leed dat labels heet

Maten lindsayvallen.nl label kleding labelleed

Vroeger, toen ik nog (veel) onzekerder was over mijn lijf, knipte ik alle labels uit mijn kleding. Correctie: knipte ik de labels groter dan confectiemaat > 38 uit mijn kleding. Labels met een kleinere maataanduiding, liet ik trots zitten. Wat totale bullshit is, want van dezelfde merken heb ik soms 3 kledingmaten verschil. Niks zo verraderlijk als confectiematen en hun totaal random aanduiding. Maar het is kenmerkend voor hoe we (want ik weet dat ik niet de enige ben) ons laten opfokken door zo’n stom, klein labeltje in je kleding. 

Labels uit kleding knippen doe ik allang niet meer. Alleen als het een kriebelend label is, dan moet ‘ie eruit en wel meteen! Toch kan ik bij vlagen nog gefrustreerd raken als ik een maatje groter moet pakken, terwijl ik me in het pashokje in maat 40 probeer te wurmen. Eigenlijk vind ik dat superstom van mezelf. Het is maar een label, zo’n pietluttig klein ding van enkele centimeters. Maar toch.

Het lijkt een soortbewijsdrang, alsof ik gewonnen heb in een loterij. Hoera, vandaag pas ik in een maat 38 bij H&M. Een loterij ja, want de winkans is net zo onvoorspelbaar. Op een ander moment heb ik namelijk geen prijs. Kut, zelfs die maat 42 bij H&M past me niet.

De worsteling in m’n kop die hierop volgt is verschrikkelijk ijdel en ik ben er niet trots op. Ik twijfel dan écht of ik een maat 44 wil kopen, of het kledingstuk niét koop omdat ik dat geestelijk niet aankan: maat 44 in mijn kast. Absurd. Van de zotte, werkelijk! Maar het is wél de waarheid.

Stom eigenlijk, dat ik mijn aankoop laat afhangen van een label dat ik zelf afkeur of goedkeur. Bij anderen boeit het me namelijk geen kont welke maat ze dragen. Ik betrek het alleen op mezelf. Als mijn vriendin een maatje M draagt en ik datzelfde artikel in maat L nodig heb, vind ik haar niet stom en voel geen afgunst. Ik denk alleen: klote Lins, je past niet in een maatje M. Die gedachten gaan gepaard met niet zulke mooie woorden die ik over mezelf denk.

Maten lindsayvallen.nl label kleding labelleed 2

Gelukkig gaat het de laatste jaren stukken beter, want ik realiseer me dat het niet te doen is om zo te leven. Bovendien heb ik inmiddels jaaaaaren ervaring met shoppen ;-), waardoor ik weet dat labels per moment kunnen verschillen. Ik heb nota bene in de H&M gewerkt en wéét dat sommige collecties kleiner of juist groter vallen. Of dat DEZELFDE maat soms centimeters verschilt, dus dat je de ene maat 40 past en de andere niet. Van dezelfde broek, ja.

Ik heb maat 36 tot maat 44 in mijn kast hangen, maat S tot maat XL en alles ertussen in. Natuurlijk is een gedeelte te verklaren door mijn fluctuerende gewicht, maar alle kledingstukken op deze foto pas ik NU op dit moment. En met passen, bedoel ik dat het GOED past en zit, zonder rollen en uitstulpingen. Dus tot zover mijn ‘label’.

Maten lindsayvallen.nl label kleding labelleed 1

Ik koop kleding niet langer te krap in de hoop dat ik hier nog genoeg voor afval. Dat heb ik mezelf wel afgeleerd, want wat ziet dat er verschrikkelijk treurig uit. Als ik foto’s van mezelf terugzie met trekkende en knellende kleding die me een paar kilo minder beter zou staan, accentueert het alleen maar dat ik te kleine kleding draag. Daardoor lijk ik alleen maar dikker, ironisch genoeg.

Dat je jezelf erin gewurmd krijgt, betekent niet dat het je PAST. Sta ik daar als een blij ei in een broek in maatje 36, maar rollen de lovehandles over mijn broekrand en worden mijn billen geplet tot een platte pannekoek. Niet zo charmant. Ik heb nu eenmaal een flinke derrière en die past beter in een maat 40 (of 42, of 44, whatever), dan zie je tenminste dat ‘ie lekker bootylicious is ;-).

Ik weet eigenlijk niet of ik een moraal van dit verhaal blog heb, maar ik wil iedereen die hier (soms) ook mee worstelt een hart onder de riem steken. Of die riem nu een tandje strakker of losser staat, boeit eigenlijk niet. Daarnaast lucht het me altijd op om dit soort issues van me af te schrijven. Wie weet lucht het wel zo op dat ik straks een maatje kleiner pas ;-) #justkidding.

Een label is niets meer dan een richtlijn, zodat je een beetje een idee hebt waar te beginnen. Misschien eindig je hoger, misschien eindig je lager. Maar het is geen competitie met jezelf. Welk labeltje ook in je kleding zit, het gaat erom dat het mooi staat en jij je er lekker in voelt.

Dus ik pleit voor minder label-leed! Gun je kast wat diversiteit! Laat het wiel van de label-loterij draaien en wat de wijzer ook aangeeft: koop dat kledingstuk als het leuk staat! En als je een moeilijk moment hebt, waarbij je toch liever dat label uit je kleding knipt, gewoon doen! Zeg je gewoon dat ‘ie kriebelde ;-).

Liefs,
Lindsay

12 reacties

  1. Heel herkenbaar dit. Al knip ik mij labels er niet uit vanwege de maat die je ziet maar omdat ik ze vind irriteren.
    Maar dat gevecht met jezelf in pashokjes, blegh. Daar ben ik ook helemaal zat van.

  2. oja en ik knip ze er ook altijd uit omdat ik het geen gezicht vind als je ze door je kleding heen ziet.( denk aan grote witte labels bij bijv een doorzichtige zwarte blouse of vest)

  3. Oh, zo herkenbaar dit! Complete drama’s in het pashokje met als klap op de vuurpijl thuis in tranen zijn mij niet onbekend. Ik moet nog steeds slikken als ik grote(re) maten koop, maar ben het volledig met je eens dat dit wel veel mooier staat (en lekkerder zit) :-D

  4. Ik heb dit probleem ook, alleen de andere kant op… Paste ik toen ik 14 was nog altijd maat XS of S, is tegenwoordig maat XS vaak te groot, terwijl ik niet ben afgevallen. Ik heb al jaren (ben ondertussen 25) een stabiel gewicht. Ondertussen gebeurt het zo vaak dat ik aan een flink aantal mensen heb gevraagd of ik echt niet dunner ben geworden, omdat ik de weegschaal niet meer geloofde. Op het moment dat jij in een maat 36 past, betekent dit dus dat ik (een normale jonge vrouw met een tenger maar niet dun postuur) de kleding niet eens past ;-)

    Maar ook kom tot dezelfde conclusie, als ik de labels moet geloven word ik niet vrolijk!

    1. De fabrikanten passen tegenwoordig de maten ook aan. Op die manier kunnen mensen nu nog steeds zeggen dat ze een maatje M hebben, ook al zijn ze in die tijd aangekomen. Dit fenomeen komt door de steeds grotere groep mensen met meer gewicht. Het is alleen niet zo handig voor de kleine maten! ;)

  5. Dit is herkenbaar voor mij, maar uit een ver verleden gelukkig.

    Voor mij heeft de volgende gedachte mij genezen van mij druk maken over maten:
    Het getal op de label is willekeurig, zoals je zelf schrijft een richtlijn. Het is niks meer dan relatief getal dat voor dat specifieke item, die collectie, of dat merk geldt. En doordát het getal van de maat willekeurig is, kan dat getal toch helemaal niks zeggen over jouw lichaam?! Jouw lichaam wordt niet groter of kleiner door een groter of kleiner getal!

  6. Ik heb er zelf geen last van, maar ik herken het wel. Ooit een keer met een vriendin wezen winkelen en die vond een truitje echt super leuk. Ze paste een M, maar hij was echt te klein. De L die ze daarna aan had, stond haar echt heel goed en ik zag dat ze dat zelf ook zag. En toch wilde ze hem niet kopen. Puur doordat die L er in stond.

  7. Herkenbaar…
    Het ene moment gaat hier goed het anders koop ik iets niet omdat het getal op het 40+ is en het andere moment koop ik iets dat minder leuk is wel omdat er 36 op staat.
    Zo idioot maar helaas overblijfsel uit mijn verleden. Probeer het nu los te laten word mama van een meisje en zou het heel erg vinden als zij deze gewoonte van mij zou overnemen

  8. Age is just a number, than why your size isn’t that too.

    Ik heb bij h&m, dezelfde lijn broeken (de shaping jeans), in een 31, 32 en 33. Zegt genoeg toch? ;-)

  9. JA! Dit! Zo herkenbaar! Gelukkig ook het gedeelte waar je beschrijft dat je het nu niet meer nodig vindt. Ik koop nu met net zoveel liefde een L, terwijl ik het vroeger dan gewoon had laten hangen. Ook als het me super fabulous stond. Ik meet nu alleen de fabulous-maat (is ie fabulous, zie ik er fabulous uit? dan: KOPEHHH) :D

  10. Oh ja, hier nog eentje hoor… Ik haat die labels. Ik heb van spijkerbroeken maat 28 t/m 31 in de kast liggen, die allemaal even groot zijn, maar ik voel me in 28 geweldig en in 31 dik. STOM! Ik vind ook dat ik me daar minder van moet aantrekken, maar helaas gaat dat niet altijd even makkelijk.

  11. Oh dit is zo herkenbaar. Ik ben helemaal blij als ik een keer in een maat M pas, wat eigenlijk echt zo'n bullshit is. En als ik dan een keer niet in een L pas, en XL is nog steeds krap kan ik echt van frustratie in een pashokje gaan zitten janken. Maar de laatste tijd begin ik ook te begrijpen dat het allemaal niet uitmaakt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *