Maandagmorgenblues

Ich bin wieder zu hause.

Na een weekje vertoeven in het huis van de brüders Uilenbroek, ben ik weer in mijn eigen kamertje teruggekeerd.

En dat is wel weer wennen. Ook wel gezellig, maar ook weer wennen.

De afgelopen week is er behoorlijk veel gefeest. Iets teveel misschien.
Ja, klem je maar vast op je stoel, want op een soortgelijke uitspraak zul je mij niet snel betrappen, maar ik ben moe. Feestmoe.

Uitgaan is superleuk, ik sta (bijna) altijd op de dansvloer, mits de nummers die de DJ onder zijn vingersvlugge draaitafeltengeltjes turnt, dansbaar genoeg zijn voor mijzelf & consorten, ik vermaak me prima, met een drankje in de handjes, ik vermaak me uitstekend, met mijn immer vrolijke consorten, maar toch.
Ik ben er een beetje klaar mee.

Het is tijd om de leukste feestjes te kiezen & daar helemaal los te gaan, anders bega ik eerdaags een murder on the dancefloor. En dan niet zozeer jegens anderen, meer suicidaal.

Nee, even zonder grappen & grollen: ik ben echt partymoe.

Vanaf nu kies ik de leukere feestjes, ga ik hevig minderen met drankgebruik (niet dat ik een extreem zuipend schuitje ben, maar less is more) & vooral: niet iedere maandag-donderdag-vrijdag-zaterdag-zondag meer. Kiezen.
Iets wat voor een Weegschaal als ik ontzettend moeilijk is, want ik wil ook niets missen.
Maar schitteren in afwezigheid is ook een kunst.
En zoals ik gisteren in mijn oren gefluisterd kreeg van een partyvriendje: ‘Lindsay, als jij er niet bent, is er geen feestje’.
Dus wat mis ik dan, als ik er zelf nieteens bij ben! ;-)

Vandaag is mijn laatste vrije dag, morgen begin ik heus als fulltime medewerker P&O, 36 uur per week, voor de komende 6 maanden.

Oeh.

Dat vind ik best spannend.
Zou ik wel in het stramien van de werkende mensheid passen?
De tijd die niet bestaat zal het leren ;-)
En natuurlijk draagt het loon van een werkend dametje daar haar steentje aan bij :-D Zaterdagmiddag, in de Hennes & Mauritz, had ik de sprankelende ervaring hoe het is om kleding te kiezen die je bijzonder fijn vind, en zonder naar het prijskaartje te koekeloeren, af te rekenen.

En aber natuhrlich: hoewel ik Madonna de bombdiggy vind, is a material girl zijn is niet het belangrijkst.

Het wel & wee op het thuisfront verloopt nl. ook allemaal voorspoedig, naar omstandigheden.

En dat soort dingen zijn nu weer net onbetaalbaar, hoe ver je gold card ook reikt.

Is geschreven,

Lindsay

En schrik niet van de wilde verwarring die mij veel beter staat,
Dan ik ooit had durven hopen

Dit artikel is geplaatst in PERSOONLIJK en getagged , , , . Bookmark hier de permalink.

6 Responses to Maandagmorgenblues

  1. Zo iedere dag festen zou ik echt niet trekken..ha ha!Kost een hoop geld ook!

  2. jeroen zegt:

    2 jaar geleden ook gehad. Volgens mij een normale fase in je leven… Over 1/2 jaar ga je alleen op vrijdagavond naar de kroeg en echt uitgaan doe je dan nog maar 1 x per maand. Let op mijn woorden… Je wordt oud!!

  3. joycerdt* zegt:

    heerlijk meid , ik zoek al maanden een stapmaatje die niet te stoppen is ;p dusseuh … ;p hahaha.
    liefss

  4. joycerdt* zegt:

    heb je trouwens nog wat over t artikel gehoord meid?
    kusjee

  5. Delasol zegt:

    Mmm .. jawh keuzes keuzes keuzes. Deze weegschaal voelt je! It's a hard life!
    xxxKusjexxx

  6. afrowoman zegt:

    leuke naam ! mijn dochtert heet Lindsey dus met een e ipv a. :)
    greetz !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *