Lang leve de lol!

Oh, hoe ik iedereen eens een dag lang zou willen laten zijn, met alle voor- maar ook nadelen. Lang zijn is meer dan een fysiek kenmerk van buiten, het wordt vanzelf ook iets van binnen. Net als klein, dik of dun zijn.

Als lang meisje steek je overal boven uit, of je wil of niet. Hoe vaak ik als kind gewenst heb op te gaan in de menigte. Niet boven een groep uit te torenen. Hoe kwalijk ik de opmerkingen vind, goed- of minder goed bedoeld. Je kunt je lengte vervloeken en schuld leggen bij je grote(re) genen. Of denken: ja, ik ben lang so what? Acceptatie is geen toverwoord, maar inmiddels ben ik trots op mijn volle 183 centimeters.

Ik ben altijd lang geweest. Mijn moeder moest mijn leeftijd aan de conducteur bewijzen wanneer ze een Railrunner kinderkaartje kocht en van jongs af aan werden mijn botten nauwkeurig gemeten. Dit om een schatting te maken hoe lang ik uiteindelijk zou worden en, afhankelijk daarvan, er gestart zou worden met een hormoonbehandeling. Het ziekenhuis gaf als maximale lengte 1.88. Daarop besloten mijn ouders en ik geen hormonen te slikken. Ik heb de 1.83 gehaald. Tot kortgeleden wenste ik nog altijd dat ik kleiner was. Nu niet meer. Maar dat was een lang (hehe) proces.

Op klassenfoto’s sta ik altijd achteraan, bij de meester en de jongens, die vaak alsnog korter dan ik waren. Als je altijd achteraan moet staan, weggemoffeld met andere kinderen die voor je staan, doet dat iets met je. Als kind wil je niet opvallen. Je wil erbij horen, zijn als de rest. Je lengte, lang zijn, staat gelijk aan groot zijn in kinderwoorden. En groot klinkt niet bepaald positief. Een reus is groot. De grote boze wolf. Oh, de GVR was dan wel vriendelijk, eerlijk is eerlijk.

Dankzij mijn lengte was ik anders. Het erge is dat dit een onveranderbaar feit is. Kwam ik een klaslokaal of huiskamer in, kijken mensen letterlijk tegen je op. Tantes die je iedere verjaardag opnieuw begroeten met: wat ben jij lang geworden! Of compleet vreemden die je vragen: jij doet vast aan basketball? Erger nog, compleet vreemden die naast je gaan staan om te benadrukken hoe lang jij wel niet bent.

Je zegt dikke mensen niet (in hun gezicht): wauw, jij bent dik! Of je vraagt donkere mensen niet: speel jij soms basketball?, omdat meer dan de helft van de NBA-players een kleurtje heeft. Dat is ongepast. Voor lengte echter, hebben stereotyperingen geen grenzen. Ik antwoord de vragen beleefd, ondanks dat de vraagstelling dit vaak allesbehalve is.

Antwoorden die ik altijd al heb willen gebruiken, maar waar ik té netjes voor ben opgevoed (thanks mom). Kleiner persoon: jij doet zeker aan basketball? Ik: nee, jij aan midget-golf? Random vreemde: hoe is het weer daarboven? Ik: regen – terwijl ik op zijn/haar kop tuf. Waarschijnlijk kom ik er niet eens door in de problemen, lange mensen schijnen nogal intimiderend te zijn. Ik sla echter nog geen deuk in een pakje boter. Toch die GVR, hè?


Op de middelbare school haatte ik het altijd langer te zijn dan de meisjes, en erger nog, ook dan de jongens in mijn klas. Of zelfs langer dan de jongens in de eindexamenklassen. Achteraf zie ik voordelen. Niemand heeft me ooit uitgescholden voor brugpieper. Mijn rugzak was voor mij niet zo gigantisch. In de brugklas werd me gevraagd van welke school ik kwam, als herplaatser. Ik zat toch minstens in de 2e of 3e klas, niet?

Ik date geen mannen die kleiner zijn dan ik. Niet omdat zij dat niet willen, hell no. Je wil niet weten hoeveel kleine mannen avances hebben gemaakt. Ik wil deze mannen een hart onder de riem steken. Jullie zijn echte waaghalzen! De Tom Cruises en Sarkozy’s, die niet geïntimideerd zijn maar de klimtocht aandurven! Ik voel mezelf echter prettiger wanneer ik iemand in de ogen kan kijken terwijl ik rechtop sta. Dat is ook beter voor mijn rug.


Over mijn rug gesproken. Ja  ik draag hakken. Als tiener niet. Ik versleet mijn puberteit op Nike Air Max. Gelukkig was dit in de 90’s hartstikke hip. Als een mantra vertelde ik iedere schoenenverkoopster: geen hakken! Zelfs op mijn eindexamengala draag ik platte sandaaltjes onder mijn jurk. Maar hoe lang moet je jezelf ontzien van prachtige pumps, hooggehakte laarzen en killer heels? Die staan naast mijn Vans en Converse gympen in mijn kast, zodat ik kan afwisselen.

Ik ben blij dat ik mijn lengte inmiddels geaccepteerd heb. Ik omarm mijn lange lijf. Sure, soms is het vervelend dat broeken, truitjes en mouwen te kort zijn. Daar staat tegenover dat ik altijd goed zicht hebt tijdens concerten, me niet benauwd voel in overvolle discotheken en niemand mij ooit kwijtraakt op een festival. Je kunt het vooroordeel bevestigen en gaan basketballen. Of tennissen. Of model worden, als je naast lang ook slank bent. Eigenlijk kun je alles worden wat je wil. Behalve klein ;-P

Het maakt je uniek, net als iedereen die anders is en ergens boven uit steekt, letterlijk of figuurlijk. Omarm wat jou bijzonder maakt.


PS: tóch een opsteker (hehe) nodig? Neem een voorbeeld aan deze lange heldinnen:

Famke Janssen 1.80
Brooke Shields 1.83
Uma Thurman 1.83
Irene Moors 1.83
Kim Feenstra 1.80
Sophie Dahl 1.80
Maria Sharapova 1.88
Venus Williams 1.85
Taylor Swift 1.80
Nicole Kidman 1.80
Macy Gray 1.83
Kimora Lee Simmons 1.83
Jane Lynch 1.83
Sophie Hilbrand 1.80
Nicolette Kluijver 1.80

11 reacties

  1. Mooi geschreven meisje en ik ben er trots op dat je mijn dochter bent en dat je er zo goed mee omgaat nu.Want inderdaad herken ik alles wat je geschreven hebt en dat het inderdaad niet altijd even leuk was toen je jonger was en altijd de grootste was.

  2. Hi, ik lees al enige tijd met veel plezier je blog! Hier moest ik op reageren. Ik ben zelf ook 1.83 en herken zoveel in je post! Altijd de langste zijn en nooit hoge hakken durven dragen. Maar those days are over! Ik draag nu hakken van 10 cm! Misschien scheelt het dat mijn vriend 2.05 is, hoe vaak ze hem niet aankijken of idd vragen of hij aan basketbal doet;-).

  3. Zo herkenbaar! Ik ben ook 1.83, heb nog steeds moeite met het kopen van jurkjes (worden vaak t-shirts qua lengte) en mouwen zijn ook standaard te kort. Qua schoenen wordt het tegenwoordig steeds beter, gelukkig hebben de meeste schoenenwinkels tegenwoordig ook een (kleine) selectie maat 42 in de winkel staan, zodat je niet je hele leven op sneakers hoeft te lopen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *