Koningin

In 2005 danste ik feestend in de menigte op het Museumplein Amsterdam met Liselotte en Maja, en liet ik een traan omdat BLOF hun nummers zo prachtig ten gehore bracht.

In 2006 waren Merel en ik meer dan aangeschoten op de Boothstraat en eindigden we uiteindelijk met Wouter en company in de Storm na zelfs gebreakdanced te hebben in Heerenplein.

In 2007 zat ik mainly op mijn dakterras en keek ik ’s avonds naar het vuurwerk in Houten, samen met René.

En nu, op 30 april 2008, zit ik op mijn oude/nieuw heroverde kamer op zolder van mijn ouderlijk huis, druk typend aan mijn afstudeerscriptie.

Gefeliciteerd Beatrix.

*Oh ja, vannacht bevond ik me echter wel hossend op het Domplein en Vreeburg met Cindy, Sabine en Wendy. Eerlijk is eerlijk ;-)

Wat sommige mensen misschien met Oud & Nieuw hebben, ervaar ik nu met Koninginnedag.
Vannacht kon ik niet slapen en er speelde vanalles door mijn bovenkamertje (niet de zolder, mijn hoofd, red.)

Eigenlijk is het precies zoals ik de afgelopen vier jaren (inclusief heute) Koninginnedag gevierd heb.

Op 30 april 2005 had ik nog geen care in the world.
Ik was bezig met mijn afstudeervoorstelling- en project, had de avond ervoor flink wat rosé op in de Filemon en had het geweldig naar mijn zin daar op het Museumplein.
Liselotte en Maja present, radio 538 present, een hoop aandacht van mannelijk schoon present, zelfs huwelijksaanzoeken van garçons Français present.
Simpel en helder, fun with not a care in the world.

30 april 2006.
Net 26 dagen geleden mijn vader verloren aan kanker en net een dag ervoor op date geweest met een voormalig one-night-stand (*eigenlijk hopeloos, daten nà de one-night. Die term is niet voor niets).
Het woord "flink" uit de context rosé van vorig jaar is werkelijk minimaal vergeleken bij de niet zo anonieme hoeveelheden die dit jaar genuttigd worden.
Merel en ik, in wisselende samenstellingen met Pieter en Ted, Esther, en uiteindelijk met Wouter en company, zijn echt schandalig bezopen.

Nu kon me dit alles vrij weinig schelen want het bracht me in de aangename roes niet te hoeven voelen en denken wat ik zo kort geleden verloren had.
Neen, doe mij nog maar gewoon een drankje, ook al ga ik later op mijn bek middenin Heerenplein.
Gelukkig hebben we de foto’s nog.

30 april 2007.
Net een nieuwe relatie, die nog geheim moest blijven ook, het betrof namelijk een collega.
Inmiddels terugverhuisd naar casa di mama, en het enige dat consistent was met de voorgaande jaren was de zon die immer stralend scheen voor onze Trix.
Echter, ik lag op mijn dakterras boven op zolder, minder stralend, minder drank, en meer somber bedenkend wat ik nu wilde met mijn leven.
Ik kon me er weinig bij voorstellen en fietste ’s avonds voor het eerst van mijn leven naar Houten om mijn schoonouders te hand te schudden onder het genot van de muzikale intermezzo’s van de fanfare en later op de avond samen met mijn liwf vuurwerk te kijken.

Nu is het woensdag 30 april 2008 en inmiddels ben ik op het derde A4-tje (want zoals altijd met schrijven krijg ik ’s nachts vaak de meeste inspiratie en heb dan ook steevast een memoblok met pen naast me in bed waar ik in krabbel).
Als ik de afgelopen drie Koninginnedagen zo teruglees zijn ze evengoed tekenend voor het jaar dat ik ze vierde.

2005. 2006. 2007.

2008.
Over 13 dagen lever ik mijn afstudeerscriptie in.

Hoewel het gisteren ontzettend gezellig was, uit eten en vertier met de meiden, was ik netjes tipsy als in 2005, en geen abusive alcoholic als in 2006 of geheelonthoudend als in 2007.

Het hoefde ook niet.

Sommige dingen hebben hun plek gekregen.

Hoewel de pijn blijft weet ik ook wat ik vorig jaar nog niet wist.

Ja, ik heb mijn bagage en ben niet meer zo careless en vrij als in 2005.
Ja, ik heb mijn fouten gemaakt en toch was 2006, ondanks dat velen misschien denken dat het een zwart jaar voor mij was, ook een mooi jaar. De vakantie met mijn beste vriendin Merel, het Spoorwegmuseum waar ik René ontmoette en mijn 23e verjaardag op de Croeselaan met zoveel plezier en evenveel vrienden en vriendinnen.
Ja, in 2007 wist ik het toch allemaal niet, vond ik mijn rust niet en verhuisde terug naar mijn ouderlijk huis. Een prille relatie en mijn eigen leven onder de loep.

Maar nu weet ik.

Angst is maar heel even, spijt is voor altijd.
Fouten heb ik niet gemaakt.
Wel heb ik veel geleerd.
En dat komt denk ik met jaren.
Ongeacht de bagage die je meedraagt.

Nu ben ik er klaar voor.

Ik ben de koningin van mijn eigen leven.

Hoera, hoera, hoera.

Gefeliciteerd Lins.
 

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *