lindsayvallen.nl

Knocked up! Van eerste test tot tweede trimester

Allereerst heel erg bedankt voor de lieve en toffe comments op de bekendmaking van ons kleine nieuwtje. Zo ontzettend leuk om te lezen! De tournee langs onze familie en vrienden waar we ons nieuws vertelden was prachtig en ontroerend, maar jullie reacties als lezers en followers zijn ook awesome. Zeker om namen voorbij te zien komen die al meelezen vanaf het moment dat ik met René aan het daten was (en daar destijds over blogde als een echte Carrie met Mr. Big ;-). Na de dates, de bruiloft, het huis en het trouwen is er straks de baby! Trouwens, dit lijkt nogal perfectionistisch gepland, maar toevallig verloopt het nu op deze volgorde zo. Maar daarover later meer. Op 3 september had ik de eerste positieve test in handen en deze week ben ik mijn 14e week ingegaan: het tweede trimester van de zwangerschap. In deze blog blik ik terug op de afgelopen periode: van eerste test tot nu (en ik raad je aan er een kopje koffie bij pakken, dit is één van mijn langste blogs ooit ;-)

Family planning
Betreft die planning, ik geloof niet zo in maakbaarheid van een leven. Zul je net zien dat je alles op orde hebt, gebeurt er iets verschrikkelijks. Ik heb zelf vaker meegemaakt dat het leven op rolletjes lijkt te lopen, om vervolgens iets onbegrijpelijks klote mee te maken. In het afstudeerjaar van mijn eerste studie (ik was een uitmuntende studente en alles liep volgens planning) werd mijn vader ongeneeslijk ziek en stierf aan kanker. Dan is zo’n perfecte planning niet zoveel meer waard. Deze zomer maakte ik promotie, maar kreeg een burn-out en had opnieuw last van stemmingsstoornissen. Dus het leven is geen optelsom waarin je een lijstje perfect kunt afwerken.

Zo ook gezinsuitbreiding. Een jaar geleden schreef ik hier een open artikel over. Neen, we bouwden toen nog geen baby’s en waren hier ook niet mee bezig. Ik kan me voorstellen dat wanneer dit wél zo was, dit soort vragen behoorlijk confronterend zijn. Omdat het bijvoorbeeld niet lukt. Of omdat slechts één van de twee partners dit dolgraag zou willen. Ik was er gewoon nog niet zo mee bezig. Zo rond Kerstmis 2013 veranderde dit. Niet door maatschappelijke druk of de angst (te) oud te worden, maar omdat ik het zo voelde. Ineens voelde ik iets waardoor ik dacht: het lijkt me zo leuk om samen met René ouders te worden van een kind :-).

René, die overigens al meer into baby’s was dan ikzelf (dus ja, het omgekeerde komt ook voor ;-), liet me rustig zelf nadenken over mijn sterker wordende kinderwens. We spraken er samen over, bespraken hoe we het ouderschap voor ons zagen en langzaam kreeg ik steeds meer (positieve :-) kriebels. Dat betekent niet dat we er direct voor gingen, wel besloot ik in januari te stoppen met de pil en alleen nog condooms te gebruiken.

Februari en maart gingen voorbij. In april 2014 waren we drie weken samen op Thailandtrip en onder het genot van vele Chang-biertjes in de zon spraken we openlijk over onze kinderwens. Mijn gevoel werd steeds sterker en in Thailand hebben we veel gepraat over onze eigen jeugd, opvoeding en het krijgen van een kind. Er was niet één bepaald moment waarop we tegelijk zeiden: let’s do this (gelukkig niet zeg, wat een fout filmcliché zou dat zijn ;-), maar we realiseerden ons dat je ergens nooit 100% klaar voor kunt zijn, juist omdat het leven niet maakbaar is. Wel realiseerden we dat we dit samen erg graag zouden willen en hoopten dat dit ons gegeven was. Terug in Nederland zouden we stoppen met alle anticonceptie en vanaf mei 2014 voor het echie gaan.

Seksen voor het echie
Dit klinkt misschien raar, maar ik heb het altijd veilig gedaan. Pil en condoom, of condoom alleen, of pil alleen. Altijd anticonceptie. Het is ontzettend gek om onbeveiligde seks te hebben. Ik zal niet in detail treden, maar je bent zo ongeveer je halve leven (ik was 16 ;-) bezig om niét zwanger te worden, en nu mag het ineens! Na de eerste, onbeveiligde ;-) keer dacht ik: en nu? Moet ik dan nu blijven liggen met m’n benen in de lucht? Dat heb ik uiteindelijk niet gedaan ;-). Het gaf wel een extra, bijzondere dimensie aan het hebben van seks. De liefde bedrijven kan ineens resulteren in een kind!

En, is het al gelukt?
We hebben overigens niet gedeeld dat we onze firewall gedeactiveerd hadden. Juist om vragen te voorkomen. Dat je iedere maand dezelfde vraag krijgt, voor wie weet hoelang, lijkt me niet alleen frustrerend maar ook pijnlijk als het niet zou lukken. Ik begrijp dat men het vraagt uit enthousiasme, interesse en omdat het gegund wordt, maar wij wilden het graag voor ons houden. Bovendien is het leuk om samen zo’n geheimpje te dragen :-).

1, 2, 3, test
De eerste drie maanden werd ik gewoon ongesteld. Dat weerhield me niet van testen na de eerste poging hoor ;-). Iedere maand hielden we mijn cyclus in de gaten, je bent toch benieuwd! We hadden zelf bedacht dat we er misschien een halfjaar tot een jaar over zouden ‘doen’. Volgens de statistieken een realistische gedachte. Daarnaast was ik ook een tikkeltje bang of ik überhaupt zwanger zou raken. Niet omdat ik iets mankeer, maar het is een mogelijkheid. Helaas is een kind krijgen niet voor iedereen weggelegd en dat maakte me op een bepaalde manier onzeker. Want als je samen weet dat je iets graag wilt, heb je ook angst om iets niet te mogen of kunnen krijgen.

Vier keer is scheepsrecht
Op 3 september voelde ik me ineens vreemd. Niet misselijk, geen zwangerschapskwalen, maar ik voelde iets. Ik werd regelmatig ongesteld, maar wel met enkele dagen speling. Op 3 september was dag 28 van mijn 4e cyclus sinds mei, die varieerde tussen 28-34 dagen. Op maandag 8 september zou ik ongesteld moeten worden. Toch liet het gevoel me niet los, dus ik pakte een test uit de la (reserves ;-) en ging naar het toilet. Het zal wel niks zijn, dacht ik. Veel te vroeg bovendien, terwijl ik over het staafje plaste. En toen verscheen er naast het controlestreepje een heel dun, lichtroze teststreepje. Meer streepje dan ik de afgelopen drie maanden gezien had.

Ook dit was geen cliché filmmoment. Ik sprong niet met mijn broek op m’n enkels van de pot om René te bellen. Ik legde de test op tafel, maakte er een foto van en Google’de op ‘licht streepje zwangerschapstest’. Honderden afbeeldingen met net zo’n licht streepje als het mijne, op fora met namen als brabbels.com en mamaenzo.nl. Alle antwoorden waren hetzelfde: ‘Je bent zwanger, maar je hebt waarschijnlijk nog erg vroeg in de cyclus getest’. Okay. Ik appte René om te vragen of hij even een momentje had, misschien een kantoorhokje alleen. Dat had ‘ie, appte hij even later terug. Ik stuurde de foto van de test met de begeleidende tekst: ‘Het is een erg licht streepje, maar het zou kunnen dat ik zwanger ben!’.

Misschien niet romantisch of ondersteund door viooltjesmuziek, maar ik was gewoon nog niet helemaal overtuigd. Het lichte streepje, de vierde maand, wie weet was dit nog vals alarm. René reageerde blij en ik appte terug dat ik het ook super zou vinden, maar nog niet te enthousiast durfde te zijn. Dat snapte hij ook. Misschien waren we wel gewoon nuchter, als ik erop terugkijk. Ik ging naar een afspraak op mijn werk en toen ik naar huis ging, besloot ik nog twee tests te kopen. Voor de komende dagen. We besloten ’s avonds dat we pas vrijdag weer zouden testen. Twee dagen verder.

En zo geschiedde. Vrijdag 5 september test ik met een Predictor Early en het streepje is donkerder en meer zichtbaar.

Net als zondag 7 september.

Maandag 8 september word ik niet ongesteld en woensdag 10 september (dag 35) doe ik eenzelfde test als een week geleden. Het streepje is duidelijker en Kruidvat heeft lekker aan ons verdiend de afgelopen week ;-). Na vijf testen en de afgelopen dagen waarin we bij ieder streepje zekerder worden, durven René en ik blij te zijn: ik ben zwanger!

Omdat ik nog één ClearBlue digital heb liggen, besluit ik deze op donderdag 11 september te gebruiken. Deze geeft ook de duur van de zwangerschap aan.

De test geeft aan dat er 2-3 weken verstreken zijn sinds de bevruchting en ik waarschijnlijk 4 tot 5 weken zwanger ben. Je zwangerschap telt namelijk vanaf de eerste dag van je menstruatie in de cyclus dat je zwanger wordt. Een beetje vreemd als je het mij vraagt (want hoe kan het begin van je ongesteldheid nu je zwangerschap definiëren?), maar zo wordt het nu eenmaal berekend.

Ons geheimpje en valse voorwendselen
We besluiten eigenlijk direct samen dat we dit nieuws nog niet willen delen. Geen oordeel als iemand wel direct na een positief streepje de hele familie- en vriendenkring inlicht, maar wij besluiten het voor onszelf te houden tot we een echo krijgen. Dat lijkt ons stiekem veel leuker. Zo fop ik jullie tijdens ons 1-jarig huwelijksjubileum op 13 september met een alcoholvrije cocktail op Instgram ^^ en laat op mijn 31e verjaardag René’s biertje vooral in beeld komen.

We genieten echt van onze pretty little lie, samen gniffelen we in de auto onderweg naar een feestje waar ik de BOB ben en op een bruiloft laat ik de barman appelsap in een wijnglas doen. Tijdens events waar ik met collega-bloggers borrel, weet ik zorgvuldig mijn glas alcoholvrij te houden zonder dat dit opvalt en René zegt op een terrasje met vrienden dat ik muntthee wil, omdat ik nog brak ben van de nacht ervoor.

Kwaaltjes
Dat brengt me bij de kwaaltjes. Vanaf week 6 ben ik flink misselijk, de hele dag door. Gelukkig breng ik slechts één dag totaal kotsend door. Dat begint in de Lidl, of all places. Snel sprint ik naar buiten om afgezonderd op een triest bankje mijn ontbijt eruit te gooien. Bij mijn derde oprisping hoor ik iemand mijn naam roepen. Just my luck. Een vriend van René komt langsgefietst. Terwijl ik mijn mond afveeg, ziet hij mijn benarde positie. Het is zaterdagochtend dus ik had makkelijk kunnen roepen dat ik een kater heb van vrijdag, maar wat zeg ik?

Dat ik een nieuwe groene smoothie heb geprobeerd die slecht gevallen is. Really Lindsay? Wie trapt daarin? Nou, hij dus. Als echte vent antwoordt hij: ‘Ja joh, die superfoods zijn helemaal niet goed voor je. Je moet gewoon ontbijten met brood hoor. Doeg!’. Wie weet meent hij dit echt, of hij accepteert mijn smoes. Hij is zelf vader van twee zoons, dus zal vast ervaring hebben met een kotsende vrouw. Hij zal zich wel rot lachen als hij dit leest ;-).

Ik ben zo blij met Miranda in SATC. Hoewel de serie absoluut niet realistisch is (please geef mij Carrie’s baan, waar ik met het schrijven van één column per week mijn Manhattan appartement en fabulous lifestyle kan onderhouden), maar Miranda’s zwangerschap is behoorlijk adequaat neergezet. Tijdens haar eerste zwangerschap laat ze voortdurend boeren en scheten. Ik ga niet liegen voor je. Het is realiteit.

Ik ben ook kapot moe en slaap vaak een extra uurtje uit mijn werk voordat ik aan tafel ga. Aan tafel, waar ik veel meer honger heb dan normaal. Ik snoep niet buitenproportioneel en eet hooguit twee boterhammen of een bak yoghurt meer dan normaal, maar ik kom in het eerste trimester 5 kilo aan op de weegschaal. Waar ze zitten weet ik niet, want mijn buik is nog niets gegroeid en ik pas mijn kleding ook nog steeds. Ook heb ik dankzij de hormonen behoorlijk last van acné. Behalve dik, puisterig, moe en gassig voel ik me overigens verder prima hoor. Ik vind het kleine kwaaltjes en ben allang blij dat ik niet uren boven de pot hang of ernstigere problemen heb.

Baby’s eerste fotoshoot
Vanaf week 10 gaat het uphill met de kwaaltjes en verdwijnt op miraculeuze wijze mijn misselijkheid. Heerlijk om niet de hele dag een rommelende maag en slikreflex te hebben. Ook de moeheid verdwijnt. Op 13 oktober hebben we een eerste echo, wat ik heel spannend vind. René is wat relaxter en vertrouwt erop dat alles goed is, ik hoop maar dat we straks een levend kindje met kloppend hartje zien. En dat zien we, helemaal duidelijk en alles in orde.

Ik ben – zoals in de brief gevraagd werd – met een volle blaas naar de praktijk gekomen en aangezien mijn blaas de afgelopen weken overuren maakt, ben ik blij dat we eerst de echo maken. We hebben een prima verloskundige en vullen daarna allerlei vragenlijsten in over onze gezondheid. Later die week prik ik bloed, zodat mijn waardes gecontroleerd kunnen worden. Dit bespreken we bij de volgende afspraak op 27 oktober.

H&M: Heel slank & Moeder?
Hoewel ik nog geen buik heb, heb ik dankzij mijn rommelende darmen soms behoefte aan wat extra ruimte in mijn skinny jeans. Ik los dit op door een elastiekje in het knoopsgat om de knoop te doen, maar charmant is het niet. Vol goede moed ga ik naar de H&M om een zwangerschapsbroek te kopen. Ik neem een grijze skinny jeans uit de Mama-collectie in maat 40 mee naar de paskamer. Ik krijg mijn kuit niet eens in de pijp en besluit een maatje groter te nemen. Wie weet zit die 5 kilo in mijn onderbenen ;-).

Maar ook een maat 42 past niet. Mijn complete H&M garderobe bestaat uit maat 40 of M, zoveel verschil qua pasvorm zou de Mama-collectie niet moeten maken, toch? Ik ontplof bijna in het pashokje als ik maat 44 ook niet pas. Ik voel me al zo lekker slank en de hormonen maken me iets kattiger dan normaal. Als ik met het schaamrood op de kaken aan een winkelmedewerkster vraag of ze toevallig ook een maat 46 verkopen, schudt ze nee. De Mama-collectie van deze jeans gaan maar tot maat 44, mevrouw.

Ik storm briesend naar buiten en ben not amused. Ik realiseer me dat ik geen zwangere Doutzen Kroes ben, maar dat ik niet in de grootste (!) confectiemaat pas, triggert mijn gewichtsissues. Thuis pas ik uit frustratie al mijn eigen skinny jeans van Primark (maat 40), H&M (maat 40 of 30/34), Maison Scotch (29/34) en G-Star (31/34). Fuck die klote Mama-collectie van H&M. Ik bestel online een jeans van Mamalicious in maat 31/34 en die is nog iets te ruim, maar is aan te passen met elastieken in de zijkant en die ruimte heb ik later vast nog nodig ;-).

Op tournee na de tweede echo
Op maandag 27 oktober hebben we de termijnecho en deze hebben jullie gezien in mijn blog van zaterdag. Het hartje klopt, de baby is lekker actief en de uitslag van mijn bloed is goed. De uitgerekende datum wordt vastgesteld: 13 mei 2015. Hoe cool zou het zijn als onze baby ook op de 13e wordt geboren, net als onze trouwdag de 13e is. Aangezien we in de twaalfde week zitten, hebben we deze week ook slinks veel afspraken met vrienden en familie gemaakt in aanloop naar de tweede echo. Van maandag tot zondag zijn we op tournee met de echo en verkondigen we het blijde nieuws aan onze familie en vrienden.
De week erna vertellen we het de nodige collega’s op het werk en op zaterdag 8 november publiceer ik de blog met een klein nieuwtje.

Geen mommy blogger?
Zoals ik al vertelde in mijn vlog, ik heb niet de intentie een mommy blogger te worden. Niet omdat ik iets tegen mommy bloggers heb, maar ik heb er zélf bewust voor gekozen blogger te zijn van een persoonlijke lifestyle blog, waar ik schrijf over wat mij bezighoudt: relaties, lifestyle, sport, uitgaan, reizen, mode, films en wonen. Natuurlijk schrijf ik nu ook over de zwangerschap en dit zal ongetwijfeld meer gebeuren de komende maanden. Maar mijn gedachten gaan niet 24/7 over zwanger zijn en mijn leven is niet 24/7 zwanger zijn.

Ik ga morgenavond lekker hakkûh op een ouderwets hardcore-feest zoals ik graag bezoek, ga volgende week naar het concert van Stromae en die week erop heb ik een vriendinnenweekend in de Ardennen. De zwangerschap en de baby hoort nu bij mijn leven, maar ís niet mijn leven. Mijn blog gaat over mij en mijn leven, waarbij ik zelf de eindredactie heb. Maar ik kan niet voor mijn toekomstige zoon of dochter bepalen wat hij of zij online wil delen.

Eerste (online) indruk en haters
Als blogger krijg je vaak ontzettend leuke reacties, maar je krijgt soms ook kritiek. Of je krijgt haatmail of een enge, geobsedeerde wannabe-stalker die midden in nacht seksueel getinte berichten stuurt. Dat is niet leuk, maar dat is de consequentie van mijn keuze om te bloggen. Je zet jezelf (online) in de schijnwerpers en dat trekt een heleboel leuke mensen aan, maar ook gekkies. Dat accepteer ik, omdat het mijn keuze is om wat ik schrijf openbaar te publiceren.

Mijn man komt soms ook voor in mijn blogs. Dat overleg ik met hem. Hij is geen blogger en heeft na zelf veelvuldig online actief te zijn, zijn social media accounts aan de wilgen gehangen. Dat respecteer ik. Hij heeft me nog nooit iets verboden, maar we bespreken altijd samen als ik iets wil schrijven over onze relatie, de bruiloft of zoals onze recente woningaankoop. Zijn collega’s, zijn baas en zijn vrienden kunnen ook meelezen en daarom hou ik rekening met zijn wensen en mening.

Ons kind kan straks nog geen wensen of mening uitspreken. Dat is gewoon een baby die niet veel meer doet dan drinken, lachen, poepen en (hopelijk ;-) weinig janken. Zoals ik al schreef, ik veroordeel mommy bloggers absoluut niet. Iedere moeder (en vader natuurlijk ook) moet doen waar zij of hij zich prettig bij voelt. Maar wij voelen ons straks niet prettig bij hele fotoseries die online gedeeld worden. Niet omdat we niet trots zijn op ons kind, wat natuurlijk de knapste van allemaal wordt (dat schijnt de natuur zo te regelen, dat je je eigen kind altijd het mooist vindt ;-). Maar ook omdat we vinden dat het zijn of haar eerste indruk zelf moet kunnen maken.

Een crècheleidster, een kleuterjuf, vriendjes op school of een stagebegeleider: allemaal kunnen ze straks de naam van ons kind intypen en waarschijnlijk Google’en ze ons als ouders ook ;-). Als baby dan in vol ornaat op lindsayvallen.nl staat, waar ik blog over de verschrikkelijke diarree die hij of zij heeft, is dat makkelijk scoren voor pesters. Of stel dat de mentor op de middelbare school blogs of social media haat, dan staat ons kind al 1-0 achter omdat de mentor ons ontaarde ouders vindt omdat wij alles van ons kind online delen.

Als ik blog over de slapeloze nachten of hoe zwaar ik het vind moeder te zijn, heeft dat betrekking op mij als persoon. Het heeft geen invloed op het imago van het kind dat ik slecht slaap of dat ik struggle met in shape komen na de bevalling. Maar mijn kind moet er niet negatief door beïnvloed worden, omdat ik zo nodig blogger ben. Ik zal mijn kind niet op Michael Jackson-achtige wijze bedekken met blankets, maar ik geloof dat er ook manieren zijn om beelden van je kind te delen zonder teveel in detail te treden.


Isabella van blondinbella.se met haar zoontje (c)

Ik keek (ook voor de zwangerschap) al op tegen Isabella Löwengrip. Isabella is een Zweedse blogger – die sinds haar 14e blogt op blondinbella.se – maar daarnaast ook entrepreneur en auteur van verschillende boeken is. Met haar 24 jaar jong heeft ze vier boeken gepubliceerd en is veelgevraagd spreker op evenementen. Ook is ze zwanger van haar tweede kind. Ze blogt over lifestyle, haar werk, haar leven en daar hoort nu ook haar tweede zwangerschap bij. Haar man is soms in beeld op haar blog als ze samen op vakantie zijn of naar een evenement gaan, maar hun kindje is niet voortdurend in beeld. En als hij in beeld is, is dit nooit met zijn gezichtje. Hoe Isabella het aanpakt, zo zie ik (en de vader van mijn kind ;-) het ook voor me.

De buik en tetten
De buik, die dus nog niet echt aanwezig is, zet ik om de paar weken braaf op de foto. Beter gezegd, die zet René op de foto. Overmorgen maken we weer een nieuwe. Je ziet nog niet veel, hoewel ikzelf wel een kleine bump zie. Voor andere mensen is dit misschien alsof je een fikse maaltijd verorberd hebt, maar met mijn abs of steel ;-) is dit wel een verandering. Mijn vriendinnen viel het ook op, juist omdat ik (in al mijn gewichtsklassen) een platte buik heb, dikker of dunner op de weegschaal. Verder zijn mijn borsten ook al flink aan het groeien, iets wat ik zeker toejuich. Sinds deze week raken mijn borsten elkaar als ik op mijn zij slaap! Nog nooit gehad, whoohoo! ;-) Ik smeer al een paar weken braaf om mogelijke striae te voorkomen, hopelijk helpt dat.

Welkom trimester twee!
Zo, ben je er nog? Wat een bevalling hè, zo’n lap tekst (pun intended ;-). Zijn we alweer in het tweede trimester beland, wat van week 14 tot en met week 27 loopt. Over vijf weken hebben we de 20-weken echo, waar we ook het geslacht van het kindje te weten komen. Ja, natuurlijk willen we dat weten wat het wordt en waarschijnlijk zullen we dit ook delen.

Ik heb nog niet veel baby-shizzle gekocht: een rammelaar in dezelfde vorm als de tatoeage die René en ik hebben (een diamant), een trappelzak en soort handdoek met capuchon. Ik heb ook nog niet de behoefte om helemaal los te gaan wat betreft shoppen, sowieso niet tot ik weet wat het geslacht is.

Misschien kom ik heel nuchter over, maar hoe ontzettend bijzonder en gaaf ik het ook vind dat René en ik straks ouders worden van een kleine baby, ik ben niet ineens OMG TOTALLY PSYCHED omdat ik moeder word. Ik ben er heel blij mee en kan niet wachten om te zien hoe onze kleine mix eruit ziet, maar blijkbaar ben ik ook nog gewoon dezelfde Lindsay. Met haar blog en dezelfde gedachten die ze daar al ruim negen jaar deelt. Dus voorspellen wanneer de volgende zwangere blog verschijnt, durf ik niet. Als het me dusdanig inspireert om erover te schrijven, klim ik vanzelf in het toetsenbord :-).

Lezen hier overigens moeders of moeders-in-wording mee? Waren jullie vanaf het begin totally hyped en hormonale stuiterballen door de zwangerschap of bleef je – verrassend genoeg – heel erg jezelf? :-) Let me know in de comments! Ook niet-zwangere reacties op dit artikel zijn trouwen gewoon welkom hoor ;-). 

Liefs,
Lindsay

PS: Ik twijfel of ik hier een categorie voor moet aanmaken, ik label het nu onder ‘persoonlijk’. Maar misschien is ‘mama’ een idee, met sub-labels ‘zwanger’, ‘baby’ of ‘kind’? Ik vond in capslock ZWANGER nog ietwat confronterend, vandaar de titel Knocked up ;-)