Kapot

Het hart is diepzwart, het lichaam gekneusd.

Onzichtbare littekens, amateuristisch gehecht tot de tornen loslaten en het korstje bijna droog is.

Dan val ik weer.

Het bloed gutst eruit en ik onderneem nieteens een poging te stelpen.

Waarom zou ik
dat droogt wel weer op.

Je moet wel even kalm zijn met bewegen, rustig aan en voorzichtig!

Ik laat de tranen over de wond biggelen en het prikken doet me terugkomen naar hier.

Dit is echt. Dit is hier. Ik alleen.
Mijn blauwe plekken, de schavingen en de grote gapende wond in mijn borstkas tussen de zachte kleine rondingen.

Donkere druppels vinden hun weg naar beneden en maken de ronde vlek op de grond alsmaar groter.

Resistent voor de verdoving die al vele malen is toegepast en een blauwe arm van het infuus.

Zit u eigenlijk in het ziekenfonds, mejuffrouw?

Ja. Ik heb mezelf hier extra voor verzekerd.

Over 6 weken komt u terug en dan maken we foto’s.
Het komt allemaal best goed dame.

Remedie voor de l’amour fou.

Dit artikel is geplaatst in PERSOONLIJK en getagged , , , , . Bookmark hier de permalink.

One Response to Kapot

  1. Nancy zegt:

    Ik weet niet waar het precies over gaat,maar heel veel sterkte ermee!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *