Interventie

in·ter·ven·tie (de ~ (v.), ~s)
1. tussenkomst

"Van een interventie is sprake wanneer doelbewust wordt ingegrepen."

De zon scheen vanmorgen door de gordijnen en ik dacht: vroeger gingen we vaak naar het Panbos met mijn vader op dagen als vandaag.

Lekker wandelen, bomenklimmen, golfballen zoeken (van minder bekwame golfers op de nabij gelegen golfclub van Bosch en Duin) of indiaantje spelen op de zandvlakte met bomen wiers stronken boven de grond groeiden.
Wat een fantasiewereld en wat kende mijn vader de weg goed in het grote bos!

Vandaag besloten een sinds kort ook heel belangrijke man in mijn leven en ik dat we gebruik moesten maken van de zonnige gelegenheid en reden we in de middag naar het Panbos toe.

Wat heerlijk om in het bos te wandelen, vrij, met de heerlijke zon die je tussen de bomen door verwarmt, met je grote zonnebril op en net wanneer je je bedenkt: haha, die zonnebril staat je gek, lief vriendje en daar een foto van wil maken, mis je iets.

Mijn mobiele telefoon.
Die zat in mijn zak.

Ik wist het meteen.
Met al dat rennen, dollen en takspringen is de telefoon uit mijn jaszakje gevallen.
En aangezien we off piste en flink van de paden afgeweken waren, wist ik het meteen.
Die vinden we nooit meer terug.
Ik had hem nota bene op ‘stil’ gezet om de rust in het bos niet te verstoren.
Dus bellen en luisteren of er ergens onder een boom of in het mos een vibratie hoorbaar is, is vrij kansloos.

Toch hebben we helemaal teruggelopen, al bellend naar mijn eigen nummer.
Helaas.

Uiteindelijk zaten we een beetje sip op de zandvlakte bij de bomen wiers stronken boven de grond groeiden en ik dacht: het is maar materiaal.
Maar toch baal je flink.

Terug op weg naar de auto liepen we (naar mijn mening nutteloos) nog eens langs de route die we off piste bewandeld hadden.
Ik liep al met mijn hoofd in de wolken, denken aan het papier- en regelwerk wat ik moest regelen toen ik achter mij hoorde: "Euh, Lins.."

Ergens tussen stronken en mos stond mijn held met mijn mobiel in zijn handen!
Dit kan niet, dacht ik.
Weet je hoeveel hectare dit bos is.
En weet je hoe onsamenhangend van route onze wandeling was. Wij wisten namelijk niet zo goed de weg als de nog steeds belangrijkste man in mijn leven, mijn papa, dat wist.

15 gemiste oproepen. En inderdaad, mijn telefoon stond op ‘stil’.

En wat ik dacht durfde hij uit te spreken.
Dit is geen toeval.
Jouw vader wist altijd de weg.
Het is helemaal niet gek dat we je mobiel weer hebben teruggevonden hebben.

En hoewel ik het een beetje eng vond, vind ik het een mooi idee en geloof ik er ook in.
Hij wilde zich er toch nog even mee bemoeien.
En nee, natuurlijk liet hij hem niet door mijzelf vinden, hij weet hoe cool ik daarover zou doen. Ik zie het ook als een teken van acceptatie. Ik ben er niet, maar ik zie jullie wel.

Pas goed op mijn meisje.

Dankjewel pap.

2 reacties

  1. Lieve Linds,
    Zie je dit is echt geen toeval en weet je zo zie je maar dat papa altijd bij je is en dat hij in dit geval zorgde dat je 2 de belangrijke persoon in je leven de ingeving kreeg om de juiste weg terug te bewandelen
    en hem te vinden.
    En ja ik geloof er ook heilig in dat papa
    ons bij alles ziet en volgt.
    liefs mam.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *