Insanity (en afvallen): sabotage. Dader? Jijzelf.

Argh! Niet gek dat het gebeurt, maar desalniettemin frustrerend! Deze week gaat Insanity niet zo voorspoedig als de afgelopen zes weken. Zes weken gedroeg ik me happy go lucky (of moet ik zeggen happy go insane ;-) en kon het niet op! Ain’t no mountain climber high enough en geen plank low enough. “And I’m smiling because I love it”.
Vandaag moest ik janken en brak tijdens de Max Cardio Conditioning.

tumblr_mfs1kprMOx1r30f6io1_500Gelukkig kon ik na een huilbui en wat gefrustreerde schreeuwen (sorry buren!) mezelf weer herpakken en heb daarna zelfs nog Insane Abs voltooid. Ik vind het belangrijk stil te staan bij mijn zelf-sabotage en it ain’t pretty. Schreef ik woensdag dat ik mijn imperfecties omhels, dan vind ik dat ik ook up front about it moet zijn als ik het moeilijk heb. En schrijven lucht me op, dus dat is mooi ;-)

Maandag en dinsdag was het feest. Koninginnennacht en Koninginnedag: hiep hoi. Bye bye Bea en welkom Willem. De stad lonkte en hoewel ik best een work-out had kunnen doen voor we de vrijmarkt op slenterden, I did not. Dinsdag heb ik mezelf voortbewogen tussen bed en bank met als main event troon-tv gekeken en een pizza-doos buiten (op balkon!) weggegooid. Niet zo productief dus ;-) Overigens heb ik bijzonder genoten op de vrijmarkt en al wandelend door Utrecht centrum plus dansend op Koning Stekker ongetwijfeld ook calorieën verbrand, dat dan weer wel.

Woensdag ging ik er weer voor: Max Interval Plyo. Misschien verbeeld ik het me maar volgens mij weet Shaun dat ik maandag en dinsdag gespijbeld heb. Hij keek bozer dan normaliter. Ik zette mijn schouders eronder en digged deeper. Ik merk verbetering en hoewel het zwaar was heb ik de training op 90% voldaan. Ik schat in dat ik geen enkele training tot dusver de volle 100% heb meegedaan, maar de Insanity-klas op DVD doet dat ook niet. Daar voel ik me niet schuldig over. Liever de oefeningen goed uitvoeren dan overhaast met kans op blessures.

Gisteren Max Cardio Recovery. Een minder intensieve training voor spierherstel en balans. De eerste 20 minuten kon ik me slecht focussen en alleen maar denken aan Doritos Thai Sweet Chili. Echt, ik kreeg ze niet uit mijn kop. Dus heb ik de DVD op pauze gezet en zo vriendelijk mogelijk gevraagd of René naar de Appie voor mij wilde. Dan kon ik in ieder geval mijn work-out voltooien. Schat die hij is, vertrok ‘ie zonder morren. Toen had ik rust in m’n kop en de training voortzetten. Ik kon niet wachten tot het eind, dan kon ik mijn geliefde Doritos eten! En zo geschiedde. Cooling down, DVD uit, neerploffen op de bank en zak openscheuren.

Heerlijk! Die smaak, die textuur, ik genoot! Tweeënhalf bakje later waren ze op. Ik hou mezelf graag voor de gek. Ik eet niet uit de zak, ik doe de chips in een bakje. Waar ik er dan vervolgens tweeënhalf van eet. Maar ik ben nog niet klaar. Even voor de duidelijkheid: wij hebben eigenlijk nooit snoep of chips in huis. Wel zo verstandig ;-) Dus toen mijn raving naar food nog niet voorbij was, heb ik een doos vlokken leeggegeten.

Best kinderachtig nu ik het terug lees. Als kind snoepte ik stiekem wel eens een handje hagelslag of vlokken uit de doos. Weet je hoe ik het nu deed, als bijna dertigjarige volwassene? Ik deed de vlokken – je voelt ‘m al aankomen – in een BAKJE! Vervolgens at ik met een eetlepel uit mijn bakje vlokken. René zag het met lede ogen aan maar bekritiseert mij op deze momenten nooit. En terecht. Hij hoeft mij ook niet aan te spreken op mijn gedrag. Waarschijnlijk zou ik mijn frustratie dan op hem richten, dus verstandig is het ook niet ;-)

Natuurlijk was ik daarna strontsjaggerijnig. Dûh. Toch zie ik in dat dit al minder extreem (eet)gedrag is dan vroeger. Dan zou ik namelijk een zak Doritos, een zak Heartbreakers, een doos zoute drop, wat zakjes Snack a Jacks opgevreten en daarbij on the side een pint Ben & Jerry’s leeg gelepeld hebben. Een paar keer per week. In dat opzicht kan ik stellen dat dit winst is en daar ben ik dankbaar voor. Maar leuk vind ik het niet: weer in dit (oude) patroon terugvallen.

Bovendien had ik vanmorgen behoorlijk buikpijn en last van mijn maag door het binge eating (eetbuistoornis). Maar een nieuwe dag, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Goed nieuws bij de fysio vanmorgen: mijn blessure is hersteld en na wat filmpjes van mijn looppatroon kreeg ik tips om mijn lopen te verbeteren. Nu kan ik met een gerust hard de training voortzetten voor de 5K op 18 mei wanneer ik met Lauwie meedoe aan de IJsselsteinloop! All good dus. Thuisgekomen sufte ik nog even in slaap in de zon en deed daarna boodschappen.

Vandaag op het Insanity programma: Max Cardio Conditioning en Insane Abs. Anderhalf uur, een dubbele work-out. Tijdens de warming up merkte ik al dat ik slackte. Laks, langzaam: ik gooide er met de pet naar. Ik kon mezelf niet motiveren zoals de afgelopen weken. Gedurende de les waren mijn gedachtes overal, behalve bij Shaun T. Tien minuten voor het einde had ik een breakthrough. Ik kan het wel, maar ik hield mezelf tegen. Waar was ik nou verdomme zo bang voor?

Ik was mezelf aan het saboteren. Als ik niet zo hard mijn best doe, heb ik een excuus wanneer de resultaten tegenvallen. Als ik niet zo mijn best doe, verander ik tenminste niet. Waarom wil ik niet veranderen? Ik wil toch een strakker lijf? Ik wil toch lekkerder in mijn vel zitten? Ik wil toch wat kilo’s kwijt? Als ik mezelf saboteer door de work-out niet serieus te nemen en te vluchten in (slechte) voeding kan ik zeggen: zie je wel, je kunt het niet. Dan geef ik dat stemmetje gelijk en blijft alles hetzelfde. Toen ik me dat realiseerde sprongen de tranen in mijn ogen.

“Op zich is dit een normale reflex, vasthouden aan zekerheden. Het geeft rust, is bekend en vertrouwd. Maar soms móét je veranderen, voor je ontwikkeling of je groei. Logisch dat je daar bang voor bent en het veranderingsproces probeert af te remmen door middel van zelf-saboterende gedachten en handelingen.”
– Carine Stevens/Wilfried van  Craen: ‘Je kunt het wél! Over zelf-sabotage’, artikel (bron).
(> leestip: súper artikel!)

Ik voelde me als de kandidaten van Obese. Hou je bek, klote-stemmetje in mijn hoofd!
IK KAN DIT WÉL!
Ik wíl veranderen. Dat is eng want dat ken ik niet. Dat is zwaar en pittig want ik zal er (hard) voor moeten werken.  Maar ik gun mezelf verandering. Ik gun mezelf verbetering. IK BEN HET WAARD.

Ik zet de DVD weer op play en ga door. De laatste tien minuten van Max Cardio Conditioning geef ik alles, 100%. Ik ben strijdbaar en de tranen die nu vloeien zijn van kracht en blijdschap. Na de work-out ga ik direct door naar Insane Abs. Het is killing! Ik kan veel oefeningen niet voltooien. Niet omdat ik mezelf niet geef, maar omdat het fucking zwaar is! Maar ik ga door! Ik geef niet op! Anderhalf uur later lig ik doodmoe maar dolgelukkig op mijn matje.

she-believed
Mijn buik brandt en mijn ogen ook ;-) Maar ik wil dit opgeschreven hebben. Niet alleen voor jullie maar ook voor mezelf. Ik wil niet bang zijn en verlamd van angst voor het behalen van mijn doelen en successen.

“A champion is afraid of losing. Everyone else is afraid of winning“.
Billie Jean King

Ik wens jullie een GEWELDIG weekend! Haal het beste uit jezelf, al is dat eng en onbekend! Je kunt alleen spijt hebben van dingen die je niét doet.

Veel liefs,

xoxo Lins

10 reacties

  1. Mooi geschreven vanuit je mens zijn.
    Zo normaal eigenlijk dit proces.
    Ik wens je toe dat je streeft naar geluk zelf het zijn.
    Dankjewel Lindsay

  2. Tranen in mijn ogen, want zo herkenbaar. Ook op andere gebieden dan sport en voeding.

    TROTS OP JOU! Je bent mijn inspiratiebron (echt waar!) Xje

  3. Ik zei dit al eens eerder maar je verhalen zijn zó herkenbaar!
    Ik lees genoeg blogs en reageren doe ik eigenlijk nooit, maar
    bij jouw moet ik het van mezelf. Ik vind jouw namelijk zo'n
    ontzettend geweldig persoon! Thanks dat je je overwinningen
    én zwakke momenten met ons deelt.. Je bent een inspiratiebron!

  4. Herkenbaar en dank voor het delen. Misschien ter overweging: 'waarom-vragen' zijn vaak niet functioneel omdat het antwoord vaak niet te geven is. ' waarommen' leidt vaak tot piekeren. Interessant is om jezelf af te vragen of het je lukt om het geheim van slanke mensen principe kan toepassen op je work-outs…… Ipv dieet-denken (ik ben slecht want ik heb een workout overgeslagen) kan je ook eigen-regie denken (ik heb een work-out overgeslagen en mezelf chips toegestaan en ervan genoten, maar hou regie en kies vandaag weer voor wél een work-out). Wellicht hoef je jezelf dan niet af te straffen omdat het voelt als sabotage. Ik snap de kick van het kunnen volhouden, maar het klinkt voor jou als een nóg grotere uitdaging om expres en doelbewust zonder schuldgevoel een keer niet te 'insanen' ;-)
    In mijn geval staan eetbuien vaak gelijk aan verlies aan controle….

  5. Super bezig! Ik was ook heel enthousiast bezig, maar nu ik allemaal pauze's heb gehad, kampen, vakanties, dagen weg, durf ik niet meer goed te beginnen. Ik hard er de laatste tijd al geen lol meer in omdat het zo zwaar is en telkens weer.
    Mijn vriend stelde voor om gewoon weer te gaan hardlopen, en zelf wat oefeningen van insanity uit te kiezen die ik dan kan doen.
    Misschien dat dan maar.
    Ik ben benieuwd of je het volhoud, ik wens je veel succes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *