ImPerfect

Come on, honestly, wat las je? I’m perfect of imperfect?


– Imperfect [bijvoeglijk naamwoord]
• onvoltooid, onafgewerkt, onvolmaakt

Perfect, een woord dat vaak gebruik wordt, maar wat zegt het eigenlijk?

– Perfect [bijvoeglijk naamwoord]
• geheel, zonder enig gebrek. Synoniem voor volmaakt | Zo goed als het maar kan, zonder fouten 

Als je het mij vraagt, is perfect behoorlijk boring. Ook voor anderen; vrienden, familie, kennissen, zijn we erg mild als zij niet perfect zijn. We houden van ze, juist omdat ze imperfect zijn.Waarom zijn we dan voor onszelf zo streng en streven we perfectie na?

 

 

 

Waarom verafschuw je jezelf als je, nadat je eerst –8 kilo afgevallen bent, weer +3 kilo aangekomen bent? Want, alleen op mijn streefgewicht, dat is mijn perfecte gewicht, zal ik gelukkig zijn? Bullshit. En toch trap ik erin. Terwijl het me bij anderen nieteens opvalt, of iemand een size zero, maatje 38 of een big girl, you are beautiful is. Pretty met iedere kledingmaat, that’s how I feel. Maar ikzelf, ik moét een perfect gewicht hebben. 

Of, waarom maak ik me niet iedere dag op? Jeetje, wat onverzorgd! En wat kost dat nu eigenlijk voor moeite, even een poedertje blush, likje mascara en gestifte lippen? Belachelijk dat je dat niét voor jezelf over hebt! Overigens vind ik andere vrouwen die zonder make-up de deur uit gaan, absoluut niet onverzorgd. Ik neem er totaal geen aanstoot aan. Het doet me weinig, misschien wel niets. Maar als ik zelf geen make-up draag, lijk ik wel een zwerver, gatverdamme! Een écht perfect dametje, draait haar hand niet om voor een make-up sessie ’s ochtends. Gewoon 10 minuten investeren in jezelf!

En dat terwijl ik eigenlijk wel moét! Ik bedoel, ik heb zo’n onrustige huid! Ik ben 28, maar nog altijd verrast mijn gezicht me soms met een knoeperd van een puist her of der. Verschrikkelijk! Waarom heb ik geen perfect egaal gezicht, glad en zuiver? Als ik dat had, was het make-up-loos zijn ook niet zo’n probleem. Anderen die ook huid-issues hebben steek ik graag een hart onder de riem. “Je huid is zo mooi! Echt zo fijn opgeknapt! Wat heerlijk voor je!”. Maar mijn eigen, imperfecte, huid – krijgt geen genade.

Zo zijn er nog misschien wel tien dingen waar ik perfect in zou willen zijn; ik zou een betere huisvrouw willen zijn, iedere dag een hippe outfit uit mijn kledingkast willen samenstellen, een volle bos lokken willen hebben, wittere tanden, een prachtige acteer-carrière, een baan als vaste redactrice zijn bij een leuk magazine.

Maar als ik dat allemaal zou zijn en zou hebben: zou ik dan gelukkig zijn? Of zal er dan weer iets nieuws op mijn lijstje komen? Is iémand ooit helemaal perfect? En zijn dat dan ook leuke mensen?

Mensen om me heen; mijn vrienden, familie en geliefde, waarderen me waarschijnlijk om de imperfecte zelf die ik ben.

Waarom kan ik dat zelf niet?

 

2 reacties

  1. Het is lastig om jezelf niet steeds te vergelijken met een ander. Ook omdat we een ideaalbeeld via bekende bladen of tv-programma's krijgen gepresenteerd. Ik lees die bladen zelf dus al jaren niet meer en voel me er veel beter bij. Want ik krijg nog steeds rillingen als ik denk aan de opmerking van een redacteur van het blad Jacky in de docu Beperkt Houdbaar: "Meisjes die geloven dat we niet photoshoppen zijn gewoon dom!" Ik kan me trouwens wel voorstellen dat het voor jou als aspirerend actrice/presentatrice nog moeilijker is, aangezien uiterlijk in die wereld erg belangrijk is.

    Ik geloof niet in perfecte mensen, ook al lijkt het sommigen alleen maar mee te zitten. Ze kunnen alles eten zonder aan te komen, zien er geweldig uit, hebben een waanzinnig huis en een jaloersmakende carrière waar ze niks voor hoeven te doen. Ow ja hij/zij is sociaal vaardig, super gevat en ook nog eens mega slim. Maar dat wij de minder leuke kanten niet zien wil niet zeggen dat ze er niet zijn. Misschien neemt deze persoon alles als vanzelfsprekend en is daardoor helemaal niet tevreden met zijn/haar leven. Of is hij/zij gestrest omdat iedereen verwacht dat het altijd maar goed gaat. Of misschien vindt hij/zij zijn/haar leven wel enorm leeg en inhoudsloos…

    Uiterlijke vertoning en materiële zaken zijn leuk en begerenswaardig, maar uiteindelijk geen motivatie om te leven. Ook is het geen basis voor een vriendschap of zelfs een lang gesprek, want je bent er binnen vijf minuten over uitgepraat. Maar over emoties, dromen, leermomenten of gewoon bijzondere ervaringen dáár kun je een avond mee vullen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *