Het Geheim van Slanke Mensen – week 1

Eerder blogde ik over de aanschaf van “Het Geheim van Slanke Mensen”. Een boek dat niét vol staat met onmogelijke recepten, ingewikkelde ingrediënten of luttele calorie-innames, maar uitgaat van een lifestyle. Dat klinkt natuurlijk lekker zweef-teef, I know, maar het werkt wel. Voor mij, maar ook voor anderen. Eerder publiceerde glossy Jan een artikel over Het Geheim (“Elke dag prosecco, 13 kilo eraf”) – nu glossy Lindsay!

Het Geheim van Slanke Mensen benadert eten zoals slanke mensen dat ook zouden doen. Wie kent ze niet, van die geluksvogels die kirren: “ik kan alles eten wat ik wil“, en zich moeiteloos in maatje 36 krijgen. Basterds, dacht ik altijd. Als kind en tiener was ik überslank, maar zo na mijn 20e kreeg het goede leven (alcohol, Doritos, Ben & Jerry’s) vat op me en kwam ik gestaag wat kilo’tjes aan.

Die kilo’tjes (inmiddels 10 in totaal) stoorden me. Altijd al, maar de laatste tijd steeds meer. Lovehandles okay, maar die randjes boven mijn spijkerbroek waren niet bepaald veroorzaakt door liefde. Eerder door een verstoord eetpatroon met slechte gewoonten. Vluchtgedrag als ik moe, boos of verdrietig was. Niets heerlijker dan met een zak Doritos op de bank mijn frustraties weg te knagen. Of zo’n heerlijke 500ml. Ben & Jerry’s pint, zachte zoete troost als ik me rot voel. Of gewoon verveelde. Want dat doe ik. Als ik me verveel, ga ik snaaien.


* (c) Het Geheim van Slanke Mensen – Mieke Kosters

Dus ik greep naar de Stackers. Een hype in 2003/2004, toen iedereen nog Stackers op de sportschool (al dan niet onder de toonbank) kon krijgen. Ephedrine, de werkzame stof in Stackers, gooit de verbranding omhoog en je eetlust omlaag. Binnen no-time zat ik strak in m’n vel. Die hartkloppingen en lusteloosheid nam ik voor lief. Hey, ik was toch slank?

Als ik er nu op terugkijk: levengevaarlijk. Vergelijkbaar met iedere dag een XTC-pil in je mik, dat doet Stackers met je. Ja, je valt af, dûh. Medegebruikers kregen spontaan zin om te stofzuigen, hardlopen en sommige gebruikers vielen gewoon dood neer. Hartaanval. Dus Stackers uit de handel (althans, de Stackers mét efedra).

Sonja Bakker, wie kent ‘r niet. Met die verschrikkelijke gortdroge eierkoeken van d’r! Een calorie-inname die om en nabij de 1000 per dag schommelde. Crash-dieet, iemand? Voor mij is het iedere dag een SAS-dag, want die blije provinciaalse boerentrien op de voorkant van zo’n boek deed mij al gruwelen.

Maar ja, de kilo’s bleven. En aangezien ik faliekant tegen diëten ben (welk dieet kun je in hemelsnaam je héle leven volhouden?) keek ik angstvallig naar de weegschaal. Ergens wist ik ook wel dat mijn probleem vanbinnen zat. Waarom moet ik altijd meer, meer, meer? Waarom óvereet ik altijd? Ik voelde me soms net een junk. Om kwart voor 9 op de fiets springen om tóch te zwichten voor een zak krakende chips. Die malen zo lekker tussen je kaken als je boos bent. Of stiekem een bak ijs weglepelen en de verpakking onderin de vuilnisbak stoppen. Wat je niet ziet, is er niet! Helaas was het resultaat op de weegschaal wél zichtbaar.

Tot ik in september een issue van de Jan in handen kreeg. Wéér een wonderbaarlijk verhaal van de zoveelste vrouw die kííílo’s is afgevallen. “Die wil ik over een paar maanden horen!”, dacht ik altijd. Toch was er iets in het verhaal dat me aansprak. Eten wat je wilt en toch afvallen, bijvoorbeeld. Laten we er geen doekjes om winden – dat wil iedereen, toch? Het verschil zat ‘m in de denkwijze. En dus dacht ik, what the heck, voor 20 euro kan ik dat boek wel bestellen! Dat zijn 4 pintjes Ben & Jerry’s!

Het boek werd bezorgd, twee weken geleden. Ik las het in één zucht uit. En ik liet een traan. En nog een. De schrijfster pakt je precies op waar het je raakt. Vergelijkingen met kleuters (“ik wil het, ik wil het, ik wil het!”) en het excuus-Truus zijn (“ja, maar ik heb dit verdiend!”) grepen me bij de kladden. Ik voelde me aangesproken. Dit boek gaat in op de redenen waarom je eet, als je overeet of op de bank een zak chips leegknaagt.

Gewoontes, een gek iets. Neem jij altijd het koekje bij de koffie in een café? Ik altijd. Vaak vind ik ze nieteens lekker. Maar ja, je krijgt ze bij je koffie. Absurd, nu ik eraan terugdenk. Ik begin steeds meer te denken als een slank mens. Ik màg het wel, maar ik wíl het niet, is het mantra van Het Geheim van Slanke Mensen.

Sinds vorige week zit ik ook in de Facebook-groep van Het Geheim van Slanke Mensen. Samen met 24 andere vrouwen hebben we een besloten groep waar we discussieren over ons eetgedrag. De schrijfster van het boek geeft ons opdrachten en als iemand een moeilijk moment heeft, krijg je (digitaal) steun van een groep lotgenoten.


*één van de opdrachten, maak een collage voor jezelf met jouw doel

Social media, afvallen 2.0. Helemaal des Lindsay’s! In een programma van 10 weken waarin deelnemers gemiddeld 8 kilo afvallen gaan we samen de strijd tegen de kilo’s aan. En het klopt wat ze zeggen: gedeelde smart is halve smart!

Vorige week liet ik ter voorbereiding op de sportschool een lichaamsanalyse maken.
79,7 kilo, schoon aan de haak! Een flink getal, zeker zo midden in de sportschool. Met een vetpercentage van 31%, oops… En ik maar denken dat mijn lange lijf (1.86, dank u) wel wat zou compenseren. Nee, het apparaat was onverbiddelijk. En terecht, ik weet ook wel dat er wat af kan. Een kilo of tien, en ik kan mijn oude jeans weer aan. Zonder muffintops, welteverstaan.

Op 1 november startte de Facebook-groep. Ikzelf was de dag ervoor, maandag de 31e al overstag gegaan. Slank denken, bewuster kiezen en de rest verklap ik niet, maar believe me: het boek is echt z’n centen waard!

Vanmorgen mocht ik namelijk op de weegschaal. Een wekelijks weegmoment, na een week slank denken. Slik…

BAM! In your face! Op 0,1 gram na een kilo kwijt! En heb ik honger geleden? Nee! Ik heb vrijdag lekker gesmikkeld bij de Chinees (etentje met familie) & een Coupe Pistache als dessert genomen. Zaterdag ging ik met hubbeh naar de bios en daar nam ik bier & nachos!

Dus, een Spartaans dieet? Neen. Bewust omgaan met wat ik eet? JA! En het voelt zo goed! Ik ben er nog lang want het proces gaat stap voor stap en soms betrap ik mezelf nog op gedachtes die niet passen bij een gezonde levensstijl, maar de knop is om. Ik, als übersceptische anti-dieet-bitch, ben om.

Mijn verstandhouding met voedsel was niet goed. Hell, de relatie tussen voedsel & ik was als een junk & zijn naald. Als ik mijn shotje comfort food en cravings niet mocht ging ik gillen! En the best part is, ik mag ze nog steeds! Maar dan wel écht zelf gekozen, en niet uit verveling of emotie. Ik ben de baas, en niet die zak Doritos. Fuck you Ben & Jerry, I’m in charge! Dit smaakt pas naar meer!

To be continued… tot over een week!

14 reacties

  1. goed bezig meis… en vergeet niet dat wat op de weegschaal staat minder belangrijk is dan hoe jij je voelt. Je hebt het over 10 kilo, maar als jij je na 6 al tiptoppie voelt dan heb je ook al een hoop gewonnen! Maar… ga ervoor! Ik lees graag je bevindingen :) ik mag er namelijk ook nog wel 5 kwijt haha XXX

  2. Ik ben benieuwd geworden naar de boek.. Stiekem denk ik nog steeds dat dit het zoveelste boek is, en ben ik nieuwsgierig wat nou echt het verschil is met alle andere boeken. Ze pretenderen toch allemaal 'geen dieet, maar een way of life' te zijn..? Tell meeeee, ik wil ook 10 kg kwijt :$

    x

  3. Ik ben absoluut voor het idee achter dit boek, maar… ik zag tussen de dagmenu's een hoop cola light en allerlei zoetstoffen staan… Dat is dan toch ook weer niet zo gezond?

    1. Ha Roos! De dagmenu\’s zijn ter inspiratie, zelf gebruik ik deze dan ook niet, hoogstens om ideeën op te doen voor beleg, ontbijt (brood, cruesli, yoghurt, bolletjes of wentelteefjes) en avondeten. Voor de rest trek ik me weinig aan van de \”voorgeschreven\” dagmenu\’s. Ik heb nog geen enkele dag een heel dagmenu gevolgd. Het is inderdaad meer de manier van denken van het boek die ik aanhoud. En ik dronk van mezelf al geen light-dranken. Ik drink liters thee (een echte theeleut), soms een cappucino en karnemelk of gewone melk. En water, een flesje per dag ofzo.

      1. Wat fijn om te lezen dat jij de dagmenu's niet gebruikt. Ik heb het boek helemaal gelezen en ik vind het een geweldige eye-opener. Maar om precies die menu's te volgen, dat zie ik niet zitten. Ik vroeg me dus af of ik haar manier van denken kan aanhouden, want daar sta ik wel helemaal achter. Naar mijn idee moet ik zo ook af kunnen vallen als ik haar manier van denken kan overnemen. Gelukkig denk jij er dus ook zo over.

  4. @roos Inderdaad ik gebruik de dagmenu’s helemaal niet, want eet (volledig) biologisch. Maar het gaat om je denkwijze die door dit boek echt veranderd! Ben al 20 kilo kwijt in een zo’n 7 maanden tijd!

  5. Wauw, dat klinkt idd erg goed zeg! En wat goed dat je de knop hebt gevonden. Ik ben ook al vanaf mijn 17e aan het jojo'en, alles geprobeerd, vreselijk! Nu eigenlijk op mijn zwaarst, en het zijn inderdaad maar zo'n 8 kilootjes die eraf moeten, maar oh zo moeilijk! Zal ik het ook proberen? Ik wil zo graag, echt waar, maar die knop moet ook ik vinden! Kan ik me aansluiten bij de facebookgroep, hoe gaat dat? xx Marcella

  6. Wow! Mooi verhaal, zet me aan het denken met mijn shake dieet ;-) Ik zie je wel weer in de sportschool. PS die kilo's zijn er misschien bij jou wel, maar in mijn ogen ben je gewoon slank..en altijd geweest en een bloed fanatiek sporter. Groetjes Mariëtte

  7. Nou Lins, ik ben helemaal enthoussiast geworden door je blog en heb gisteren ook het boek besteld. Ik ben net begonnen met lezen maar heb al een hele positieve vibe! Ik ga snel verder lezen hihi :D xxx

  8. Ben heel nieuwsgierig geworden… heb m ook net besteld!
    ik ben nu in 2 maanden van 83,5 kilo naar 76,3 gegaan dus ben al op de goede weg maar wil graag nog wat meer kwijt!

  9. ik heb het boek gisteren binnen gekregen en bnn héél enthousiast.het enige punt is dat de dagmenu,s voor mij lastig zijn. ik werk in de zorg en heb onregelmatige diensten. waar halen jullie je dag menu,s vandaan?
    groetjes peggy

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *