Het begin is er, eng hoor…

Ik weet nog goed dat ik dacht: dit is dus dat moment. Mijn voeten duwden de pedalen naar beneden, waardoor de wielen in beweging kwamen en ik fietste. Gewoon fietsen eigenlijk, zoals altijd. Helemaal niet bijzonder. Alleen is mijn vader dood.

Ik fietste naar mijn ouderlijk huis waar zojuist mijn vader overleden was. Aan kanker.

Acht maanden geleden wist ik nog van niets. Nu open ik na tien minuten fietsen de voordeur (met de huissleutel die ik nog steeds heb) en loop de huiskamer binnen. Mijn moeder staat bij het bed. Mijn vader ligt erin. Hij is nog warm maar voelt al niet meer zo levend. Een beetje stijf.
Dood.

“Dikkie Dik is verdrietig” is de debuutroman van Lindsay Vallen, wiens vader de diagnose kanker krijgt als zij 22 is. Wat moet je met zo’n bericht. Op die leeftijd. Je studeert, wil je bachelor halen, nachten doorhalen met vriendinnen, of misschien juist een echte relatie. Geen vader met kanker in ieder geval. Dat is wel het laatste wat ze wil. Toch is dat het eerste wat ze krijgt. En dan?

“Dikkie Dik is verdrietig” is een eerlijk verhaal van een meisje en hoe zij omgaat met de ziekte van haar vader. Soms rauw of ontroerend, vaak met een lach, soms met een traan. Vier jaar na de dood van haar vader verzamelt, schrijft en bundelt Lindsay Vallen haar ervaringen in dit boek. Niet alleen de ziekte en dood van haar vader, maar ook haar zoektocht naar een relatie, een afstudeerscriptie die maar niet af lijkt te komen en het nachtleven met vriendinnen. Kortom: een echte chicklit. Maar dan met een zieke vader erbij, die vooral niet wil dat Lindsay zelf iets van haar leven mist.

5 reacties

  1. Hej,
    Kwam hier via brouwertje.com en bleef ff hangen bij deze blogpost. Ik ben erg benieuwd naar je boek. Mijn moeder is ook overleden aan die rotziekte.
    xxx Linda

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *