Hardcore will never die / 3doc: Gabbers!

Misschien is dit een verrassing voor sommige van mijn blog-lezers, maar ik was een gabberwijffie in de jaren ’90. Eerlijk is eerlijk, ik was destijds te jong om de scene volledig mee te maken, maar ik had de Aussie, de Air Max, de strakke staart (opscheren mocht niet van mijn moeder ;-), mijn kamer hing vol met hardcore flyers en poster en ik luisterde alleen maar hardcore.

Hardcore will never die

De eerste hardcore-platen in Nederland verschenen in 1992, toen Rotterdam Records werd opgericht door DJ Paul Elstak. Een belangrijke pionier uit deze tijd is DJ Rob, hij draaide vooral in Club Parkzicht in Rotterdam. Binnen korte tijd werd hardcore house redelijk populair in heel West-Europa” (bron: wikipedia).

In 1995 druppelde hardcore mijn tienerkamertje binnen en al snel gaf ik mijn zuurverdiende krantenwijk-centen uit aan single’tjes die ik bij Mid-Town scoorde, nieuwe Air Max, jeans van Energie en natuurlijk hét Australian trainingspak. Hakken deed ik op schoolfeesten, want hoewel de Jaarbeurs om de hoek lag van mijn ouderlijk huis en ik regelmatig de beukende beats van gabberfeesten daar hoorde, was ik met mijn 13 à 14 jaar toch écht te jong actief deel te nemen.

In 2000 was ik oud genoeg (16, thanks mam & pap ;-) en bezocht mijn eerste hardcore-feesten, op de Vechtsebanen (Hardcore Resurrection) en in de Jaarbeurshallen. Tot 06:00 uur ’s ochtends hakken en iedereen was heel relaxed en vriendelijk tegen elkaar. Zo herinner ik me die feesten. De sfeer was goed, iedereen ging los op de muziek en iedereen werd geaccepteerd, of je nu gabber in vol ornaat of anders gekleed of gekapt (mét haar ;-) was.

In de jaren erna ontdekte ik andere muziekstijlen, maar hardcore heeft altijd een warm plekje in mijn hart gehad. Ook al beschouw ik mezelf niet als echte die-hard gabber, omdat ik die periode niet zo intens heb beleefd als iets oudere gabbers van mijn generatie, het gevoel van verbondenheid en samenzijn blijft. De term hardcore will never die is passend. Zelfs op onze bruiloft moést en zou er hardcore gedraaid worden.

Eens per jaar bezoeken mijn man, vrienden en ik nog een hardcore-feest. Noem het nostalgie, noem het warm houden van een prettige herinnering, er gaat geen jaar voorbij zonder dat we een ouderwets avondje hakken. Ik kijk er echt naar uit en geniet volop. De mensen, de muziek, de sfeer, het lijkt net of je terug in de tijd gaat.

Hoewel je gabbers misschien niet meer zo veelvuldig in het straatbeeld ziet, zijn ze er nog wel degelijk. Tijdens deze feesten verzamelen hardcore-fans uit Nederland, Duitsland, België en Italië om samen een avond keihard te hakken. Circa 70% van de gasten zijn gekleed zoals de gabbers destijds. Aussie, Air Max, opgeschoren koppies. Maar de overige 30% is net zo welkom en wordt ook gegroet met de gabber-groet en een omhelzing. En dàt is nu precies wat gabber voor mij betekent.

In de VPRO “3doc: Gabbers!” documentaire wordt de tijdsgeest van toen zonder vooroordelen neergezet. Afgelopen zaterdag werd deze docu vertoond, tegelijkertijd met ons jaarlijkse hardcore-feest. Dit jaar stond Ghosttown – 2 Decades op de agenda. Ghosttown was heerlijk. Zondag heb ik de documentaire bekeken, toen ik op de bank lag bij te komen van al dat gehak ;-) Een mooie reportage waar ik erg van heb genoten.

Hoe geweldig moet het zijn om de opkomst van deze Nederlandse subcultuur actief meegemaakt te hebben. Ik voel me er ook onderdeel van, maar zat er niet middenin. Dankzij de reportage snap ik nog beter waarom ik na 16 (!) jaar nog altijd blij word van hardcore. Zoals een jongen die geïnterviewd wordt zegt: ‘het gaat niet om je kleding of je kaalgeschoren kop, het gaat om het gevoel’. Hardcore will never die.

Bekijk via deze link de documentaire terug.

12 reacties

  1. Wauw dat dat nog steeds zo leeft wist ik niet, of dat je het zo in je hart gesloten kunt hebben, daar was ik denk ik ook nog te jong voor (en niet geïnteresseerd in de party scene als tiener). Het lijkt me best gaaf om zulk sentiment voor een subcultuur te voelen. En ik ben ook niet super verrast :P

  2. Yes heerlijk! Ik ga sowieso elk jaar naar Decibel Outdoor. Lekker hakken in het zonnetje op een super locatie en met een geweldige sfeer. Love it

  3. Aaaaah zo leuk! Zag de tip voor deze docu op je FB-wall en heb 'm meteen samen met mijn vriend gekeken. Ben zelf geen gabber geweest, maar die tijd natuurlijk ook meegemaakt op de middelbare school en kreeg toch weer helemaal kriebels als ik aan de housefeesten denk waar ik vanaf de late jaren negentig en in de zero's ben geweest ;-)

  4. Haha, zo cool. Die foto uit 1997 is echt briljant!
    Ik was een nep-gabber, ik hield alleen van happy hardcore. ;) Had wel Air Max'jes en een trainingsbroek! Maar dan weer geen Australian… Ik ga nu alleen nog naar Defqon1, da's meer hardstyle. Geweldig!

  5. Haha. Linds, begin me af te vragen welke spannende nog meer achter jou schuilt.

    Ik was ook te jong, maar de scenes van tegenwoordig zijn veel groter dan vroeger.

    Natuurlijk. Gezien wij beide het toch niet echt kennen. Laten we het aan onze fantasie over. Hoe mooier hoe beter toch? ;)

  6. Heej Lindsay,

    Ik heb wel de volledige scene meegemaakt in Speeltuin Parkzicht (zo stond het op de plaquette die aan de voordeur hing) en ook in Club-X.
    En volgens mij kan ik me jou herinneren. Ik ga nog steeds regelmatig naar feesten Q-Bass, Defqon en pas geleden nog naar Reverze in Antwerpen.

    En Andrew de scene van de begin jaren zeker die jaren in Parkzicht daar kan de scene nu echt niet aan tippen en dat moeten ze ook niet willen want alles is anders kijk alleen maar naar de leeftijdsgrens toen tussen de 18 en 21 jaar en nu 16 jaar.

    Maar goed misschien komen we elkaar nog eens tegen.

    Love & Kisses
    Cas

  7. mooi omschreven!!
    het bestaat idd nog wel degelijk ik sta er sinds me 15de ben nu 20 zo goed als elk weekend heb diverse aussies en ik vind het niet mooi maar prachtig!

    ik zeg altijd maar ik heb met me gabbers meer een familiegevoel dan met welk kerstdiner dan ook!

  8. Haha wat grappig dat je dit deelt. Hardcore is niet helemaal mijn ding. Als ik op een festival ben, pak ik soms een uurtje hardstyle mee maar hardcore is net een stapje te ver (lees: veel te hard) hihi

  9. Ergens begrijp ik je wel , ging zelf ook naar feesten tussen 95 en 99 ( daarna bleven alleen degene met extreemrechts gedachtegoed in mijn omgeving gabberen, tolerant en open als ik was hield ik t voor gezien ;)) ben al heel lang niet meer naar n feest geweest maar als ik de hardcore uit die tijd hoor komt dat gevoel toch weer ff terug )

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *