FILM The Lobster (2015)

lobstersmall

Stel je voor dat single-zijn verboden is en je opgepakt wordt door de politie wanneer je onverhoopt single bent. Je wordt dan naar een speciale instelling met andere, vrijgezelle mannen en vrouwen gebracht, waar je binnen een bepaald aantal dagen single-af moet zijn. Indien je een partner vindt in de instelling en hiermee een relatie krijgt, mag je het instituut verlaten en de gewone, vrije wereld weer in. Lukt je dit niet, dan wordt je veranderd in een dier naar keuze en mag je de rest van je (honden)leven slijten in het nabijgelegen. bos. Behoorlijk bizar verhaal, toch? Zo begint de film The Lobster, die ik afgelopen zaterdag zag. Een bijzondere film die een eigen recensie op mijn blog verdient. 

The Lobster

The Lobster is een Grieks-Britse romantische sciencefictionfilm uit 2015, geregisseerd door Giorgos Lanthimos. De film ging in première op 15 mei 2015 op het 68e filmfestival van Cannes. De film speelt zich af in de nabije toekomst. Vrijgezellen worden gearresteerd en overgebracht naar een hotel, waar ze verplicht worden binnen de 45 dagen een partner te vinden. Indien ze hier niet in slagen, worden ze veranderd in een dier en losgelaten in het bos.

René kwam met deze film aanzetten en vertelde de synopsis. Wat een absurdistisch verhaal, dat wil ik zien. Ik hou wel van gekke, artsy fartsy (arthouse)films. Bovendien bestaat de cast uit o.a. Colin Farrell, John C. Reilly, Léa Seydoux, Ben Whishaw en Rachel Weisz. Flinke namen, dat vind ik altijd wel vertrouwen wekken bij een (voor mij) onbekende regisseur. De namen van het Grieks-Britse duo, regisseur Yorgos Lanthimos en schrijver Efthymis Filippou, zeggen mij namelijk niets.

De film is wat traag, maar dat past eigenlijk ontzettend bij de sfeer die wordt neergezet. Het versterkt het absurdistische verhaal, want je valt van de ene verbazing in de andere. Zo zijn er (natuurlijk) ook single deserteurs die het hotel ontvluchten, maar wat zij doen of wat er met hen gebeurt, verklap ik niet.

Cast

Colin Farrell speelt erg goed, wat me enigszins verbaasde. Ik kende hem tot dusver alleen als groteske actieheld met Iers accent, hoewel hij als het karakter waarin hij de vader van Mary Poppins speelt in Saving Mr. Banks, ook wel een gevoelige snaar bij me raakte. Maar in The Lobster laat Farrell zien dat hij meer kan dan schitteren in Hollywood-knallers.

Eenzaam zijn in onze maatschappij

De film is misschien een kritische uithaal naar onze stelletjes-cultuur, want ook in ons tijdperk moeten singles het soms ontgelden, “Heb je nu nog geen verkering?”, “Waarom heeft zo’n leuke griet als jij nog geen relatie” of hoe onze wereld eigenlijk standaard ontworpen is op twee personen samen. Samen, samen delen en samen in elkaar versmelten, pas compleet zijn als je met z’n tweeën bent. Alleen is maar alleen, maar is dat wel zo erg?

Eenzaamheid is een belangrijk thema in The Lobster. Ik vind het daarentegen geen trieste film. Ik heb zelfs flink wat keren hardop gelachen, niet eens altijd om de absurdistische momenten. Juist die doodnormale dingen die in onze cultuur verbonden zijn aan het hebben van een relatie, neemt de regisseur goed op de hak.

Zo krijgen stellen in crisis in de film prompt een wildvreemd kind in hun schoot geworpen, want dat zou de relatie zeker redden. In de film denk je: wat belachelijk. Maar in het echte leven, in onze maatschappij, zijn er zeker stellen die met een kind hun relatie proberen te redden. Wie is er nou gek, de regisseur die dat in zijn film laat zien, of onze gewone medemens die niet in een filmscript zit?

Zwarte humor

Behalve gieren van het lachen, is The Lobster soms ook gruwelijk. Een tikkeltje eng misschien zelfs. Het is zwart-komisch, zoals dat zo mooi heet. Zwarte humor, waar je wel van moet houden. Tel daarbij de bizarre invalshoek over het single bestaan en onze relatie-cultuur op en je hebt een bijzondere film, waar ik 2 uur ontzettend geboeid naar heb gekeken. Yep, The Lobster duurt 2 uur. Maar ik heb me geen moment verveeld, ondanks de traagheid van het filmen en de herhalende scènes.

Weet je van jezelf dat je wel van een tikkeltje bizar en zwarte humor houdt, dan zou ik The Lobster zeker aanraden. Ik geef ‘m een dikke 8, want ik vind het verhaal ontzettend origineel bedacht, de acteurs spelen subliem en de film vertelt echt iets over eenzaamheid of samen (willen) zijn, al dan niet of juist wel oprecht voor elkaar gekozen.

Hoe ver ga jij om niet alleen over te blijven en in een dier te veranderen? En wat als je écht verliefd wordt op iemand? Waarom gaan we eigenlijk een relatie met iemand aan? Omdat we niet alleen durven zijn? Omdat we iets in iemand herkennen? Of gewoon, omdat het zo hoort in deze maatschappij?

Je leest het, ik vind eigenlijk dat je The Lobster moet gaan kijken, hup! :-)

Bekijk hier de trailer:

Wat zegt de pers over The Lobster?

“Een tegendraadse, droogkomische klassieker voor het post-Tindertijdperk”
“In The Lobster is Yorgos Lanthimos in topvorm, door van deze komische kritiek op de stelletjesmaatschappij ook een ontroerend liefdesverhaal te maken” – 
VPROgids/Cinema.nl *****

“The Lobster is opnieuw een voorbeeld van Lanthimos’ hogeschoolabsurdisme.”
de Volkskrant ****

“Één van de meest opmerkelijke arthousefilms van het jaar. The lobster laat zich niet categoriseren. Dit moet je gewoon zelf zien.”
de Telegraaf ****

Heb jij The Lobster al gezien? Kun je wel wat met absurdisme, of is het totaal niet jouw ding? Als je The Lobster gaat kijken naar aanleiding van mijn review, laat daarna dan nog even een comment achter, vind ik leuk!

Liefs,
Lindsay

5 reacties

  1. Oh heb gelijk je artikel opgeslagen zodat ik de naam niet vergeet. Klinkt als een super boeiend verhaal, deze wil ik zeker zien! Ik ga thuis gelijk kijken of ik 'm ergens kan vinden :)

  2. Deze film heb ik gisteren gekeken en ik vond het geweldig! Had ook helemaal niet het idee dat de film twee uur duurde, het bleef boeiend. Zeker een aanrader voor iedereen die 'm nog niet gekeken heeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *