Maar dat betekent natuurlijk niet dat ik er niét mee bezig ben. Daarom, mijn favoriete bachelorette scènes of ideeën uit films of van Pinterest. Komt me vast eens van pas als iemand anders trouwt ;-)

#1 Back to the 90′s feest en fotoshoot!

Eén van mijn guilty pleasures: de jaren ’90. Je maakt me niet blijer dan een avondje nostalgisch hossen op de Spice Girls, Backstreet Boys, happy hardcore of 2Unlimited. Als tiener rolde ik mijn ogen wanneer mijn ouders voor de zoveelste keer opperden: vroeger was alles beter. Inmiddels ben ik op de leeftijd dat ik ook zeg: vroeger was alles beter. Zeker als kind van de jaren ’90.

Come on, wie wil er nu niet op de foto als een Spice Girl? Ik ben natuurlijk Baby Spice, Emma Bunton. Een mooie, blijvende herinnering bovendien, samen met al je Spice Girls op de gevoelige plaat vastgelegd :-)

#2 Party on!

Denk verkleden, voeg strippers toe, een snufje The Hangover en een dance off à la Bride Wars: party on!

I love Anna Hathaway in Bride Wars! Beste vriendinnen Liv (Kate Hudson) en Emma (Anne Hathaway) battlen alsof hun leven er vanaf hangt in de dance off (inclusief strippers!). Liv, I love your dress en coole bob-pruik, maar Emma wint. Punt.

Of doe als Kim K. in Las Vegas:

Totaaaaal over the top, maar hey: je bent Kim Kardashian en je trouwt maar één… euhm. Oeps ;-) Waarschijnlijk was het vrijgezellenfeestje leuker dan haar huwelijk.

#3 Karaoke!

Het is geen geheim dat ik gek ben op karaoke. Sing Star op de Playstation is mijn favoriet en tot vervelens toe probeer ik dat er altijd doorheen te duwen tijdens girl night ;-)

Niet dat ik goed kan zingen hoor! Absoluut niet zelfs. Maar met wat wijntjes achter de kiezen klink ik net als Christina Aguilera. Denk ik zelf althans ;-)

Dit is dan ook een activiteit die het beste binnenshuis kan plaatsvinden. Wel zo veilig voor de naaste omgeving. En misschien roze oordopjes voor de gasten. Anders verstaan ze het ja-woord niet meer op de bruiloft omdat ze ruis of een piep in de oren hebben ;-)

#4 Oud Hollandsch vertier op de Wallen of in Volendam

Wie zegt dat de Wallen alleen een bestemming voor bachelors is? Het is bij uitstek een plek om te vieren dat je in het huwelijksbootje stapt ;-) Een boottocht over de Amsterdamse grachten, een fotoshoot met je dames van plezier: Hollandser kan niet ;-)

Net als de klederdracht in Volendam. Wellicht het andere uiterste, maar I love de kneuterigheid! En opnieuw een leuke herinnering voor later als je oud en uitgezakt bent ;-) Kijk, dit was oma met haar vriendinnen toen ze nog jong en beeldig waren!

#5 Relax!

Chillax, neem een glaasje bubbels, laat je masseren en nóg mooier maken. Leuk voor iedereen, want als herboren komen jullie helemaal zen uit de spa zweven.

Kortom: ík heb ideeën genoeg ;-) Kan er niet even iemand ten huwelijk gevraagd worden? Zoals je ziet zal ik je niet voor schut zetten maar een leuk event organiseren ^^

Zwijmel ik nog even weg bij Bachelorette:

De volledige oproep van Viva luidde als volgt:

“Ben jij trots op je lichaam? Twintig kilo afgevallen, volledig hersteld na een ziekte, of ben je om een andere reden tevreden zoals je bent? Voor een beeldreportage in de VIVA zomerspecial zijn wij op zoek naar vrouwen (24 – 38 jaar) die in bikini op de foto willen.

Iedereen mag meedoen, of je nou maat 34 hebt of maat 48. Lijkt zo’n fotoshoot jou wat? Stuur dan een mail met leeftijd en foto voor meer info.”

Zo geschiedde. Ik stuurde een e-mail met mijn verhaal en was het stiekem alweer vergeten. Tot ik antwoord kreeg:

“Hoi Lindsay,

Gefeliciteerd! De redactie heeft een definitieve selectie gemaakt voor de reportage Trots op Mijn Lijf en jij bent een van de geselecteerden!

We willen je graag uitnodigen voor een leuke fotoshoot in bikini inclusief visagie en styling.

De shoot vindt op vrijdag 14 juni plaats in een fotostudio in Amsterdam. In totaal zijn we zo’n anderhalf uur bezig met make-up en haar en fotografie. Het interview vindt ook diezelfde dag plaats in de studio en duurt max een half uur.”

Whaa! Spannend! Maar ook heel tof en een bekroning op mijn harde werk aan zowel mijn lijf als geestelijke gezondheid.

2013 is een prachtjaar voor me. Na een ongezonde verstandhouding met eten sinds mijn 15e (mijn halve leven!) ben ik in het levensjaar dat ik 30 word eindelijk at peace met de weegschaal en niet meer in oorlog met eten. Ik ben 10 kilo lichter dan mijn zwaarste gewicht ooit en veel belangrijker: ik voel me super lekker in mijn vel! Eten is niet langer mijn oplossing, troost of beloning. Eten is gewoon eten, dus is mijn verhouding met de weegschaal ook gezond! Daarom ben ik trots op mijn (bikini-)lijf!

Vandaag was de fotoshoot. Eerlijk is eerlijk, mijn overwonnen onzekerheid speelt naderhand weer aardig op. Ik werd prachtig opgemaakt, geïnterviewd en op de foto gezet. Chapeau voor de Viva. Toch ben ik inmiddels bloednerveus voor het eindresultaat. Zodra ik de studio uit wandelde werd ik erdoor overvallen. Oude negatieve gedachten die me dwars zitten.

Of het wel goed en mooi genoeg is, mijn lijf niet raar lijkt en ik wel flatteus lach. Verschrikkelijk om weer zo te worstelen. Maar juist daarom ben ik des te trotser dat ik het gedaan heb. Mijn lijf heeft de transformatie al doorgemaakt. Mijn koppie volgt gestaag. Vanaf woensdag 10 juli ligt ‘mijn’ Viva in de winkel. Ik kan niet meer terug. En dat is maar goed ook ;-)

Viva la vida! 
Vier het leven!

Maar waarom trouw ik eigenlijk met hém? Waar heb ik precies ja op gezegd? Met mijn bijna 30 levensjaren (kuch!) heb ik enkele vriendjes versleten, de nodige dates en kortstondige romances beleefd.

Wat is de reden dat het met mijn huidige verloofde wél werkt? 

1. Humor
Zoals Jessica Rabbit zegt in Who Framed Roger Rabbit: he makes me laugh.
Ik vind het onwijs belangrijk dat ik met iemand kan lachen. Ik hou van woordgrapjes, scherpe opmerkingen en flauwe moppen. Zoals van die twee die naar Parijs gingen. Nou, die gingen dus niet! Haha, ik LOL’de :-) Daarnaast spreek ik vloeiend sarcasme en ironie, wat niet iedereen (altijd) begrijpt. Mijn verloofde wel. We kunnen heerlijk de spot drijven met onszelf of elkaar overbluffen met ingewikkelde woordgrappen met clou’s die (voor anderen) onnavolgbaar zijn. Ik kan met hem lachen. Hardop gieren, tranen over de wangen of juist op mijn wang bijtend omdat niemand het mag merken. I love that about him.

2. Vertrouwen
Ik zou mijn vent durven achterlaten in een kamer vol Victoria’s Secret modellen. Ik hoef zijn mobiel niet te checken. Ik wantrouw hem nooit als hij met vrienden op stap is of moet overwerken. Hij is goudeerlijk en zo trouw als een hond. Hij is bovendien blind voor avances, dat scheelt ook ;-)

3. Lekker ding
Ik vind mijn kerel, zelfs na ruim 6,5 jaar ;-), nog altijd een lekker ding. Hij is lekker lang, heeft een mooie kop met haar en I adore zijn stoppelbaard. Gladgeschoren vind ik maar zo-zo. Andere aspecten van zijn lichaam die ik waardeer zijn his bootie en zijn armen. In de eerste set kan ik lekker knijpen en in de tweede set kan ik veilig wegkruipen. Als hij nonchalant een kamer binnen loopt, zijn haar goed, stoppelbaard van 4 dagen en in een mooie jeans met shirt: hubba hubba! Dan word ik weer overvallen door die vlinders van het prille begin. Niet (meer) dagelijks, maar vaak genoeg om te realiseren dat ik een goed exemplaar heb uitgezocht. Hij is daarentegen geen mooiboy. Hij is zich niet bewust van zijn looks en dat is alleen maar fijn. Een arrogante, zelfingenomen man zou niets voor mij zijn.

Hubba hubba! Hij ‘moest’ op de foto bij zijn vaste kapper ‘voor Facebook’. Dûh, dat snap ik ook wel. Maar het siert hem éxtra dat hij dit moment ietwat ongemakkelijk ondergaat ^^

4. Gun-factor
Gunnen. Een woord wat moeilijk te beschrijven is. Voor mij betekent het dat ik over mijn eigen behoeften heen kan kijken om te zien waar mijn partner behoefte aan heeft. Let wel, ik bedoel absoluut niet jezelf wegcijferen. Elkaar iets gunnen is voor mij accepteren dat hij een week erg druk is of iedere dag buitenshuis eet omdat hij een belangrijk project doet – waarin hij zichzelf persoonlijk kan ontplooien of wat goed is voor zijn ontwikkeling. Of dat hij zo insane is om mij, 60 dagen lang, te supporten terwijl ik iedere dag circa 1,5 uur druk was met Insanity. Koken terwijl ik sport zodat ik na mijn work-out kan aanschuiven. Omdat hij mij gunt Insanity te doen want ik voel me er lekker door. Dat hij het me gunt wanneer mijn wekker om 06:00 uur ’s ochtends (!) piept zodat ik even een rondje hard kan lopen. Ik kruip er daarna weer bij en meestal heeft hij mijn great escape tussendoor niet eens in de smiezen ;-)
Ik ben dankbaar dat ik een partner heb die mij veel gunt en volgens mij ben ik zelf ook wel een vrijgevige gunner.

5. Exclusiviteit
In een consumptiemaatschappij – waar zodra we uitgekeken zijn op een verouderd model smartphone of een gat in onze kleding hebben een nieuwe aanschaffen – pleit ik voor een duurzame relatie met één partner. Hartstikke hip hoor een open relatie, maar voorbeeld-stel Heleen en Ton van Royen hebben het ook niet gered. Just saying. Juist in deze vluchtige wereld waar we met één druk op de knop kunnen sexting, op je werk het kopieerhok induiken met een collega of met een love, joy & happiness XTC-pil in onze mik uitgebreid tongen op een festival met een wildvreemde, vind ik het extra bijzonder wanneer je elkaar wél eeuwige trouw beloofd.

6. Waardering
Elkaar niet voor lief nemen. Wij bedanken elkaar regelmatig voor basic dingen. Dat hij eigenlijk altijd de vaat doet. Daar heb ik namelijk écht een schijthekel aan. Dat ik de was meestal doe. Misschien is dat vanzelfsprekend binnen een relatie, toch spreken we dat naar elkaar uit. Of juist gekke dingen. Een emmertje klaarzetten als één van de twee een leuke avond heeft gehad in de kroeg ;-) In je eentje de weekboodschappen doen omdat de ander met een gebroken arm thuis zit. Door regelmatig uit te spreken wat ik aan hem waardeer, realiseer ik me des te meer dat ik het getroffen heb.

7. Aanvulling
We vullen elkaar goed aan. Dat betekent inderdaad dat we niét op elkaar lijken. Hij is standvastig. Nee is nee. Soms is dat vervelend (lees: als ik mijn zin niet krijg ;-) maar veel vaker vind ik dat heel prettig. Zeker gezien mijn twijfelende persoonlijkheid (hallo Weegschaal!). Waar ik nog wel eens om de hete brij kan heen draaien is hij niet bang te zeggen waar hij voor staat. Daar leer ik veel van. Hij andersom ook van mij. We vullen elkaar dus goed aan en ervaren dat niet als lastig, maar als leerzaam.

8. Galant
Mijn vent is een ouderwetse kerel. Als ik het koud heb krijg ik zijn jas. Hij trekt vaker zijn portemonnee (onder sputterend tegengeluid van ondergetekende). Hij kan subliem autorijden en weet altijd de weg. Hij is handig met klussen en gereedschap. Als ik met hem op stap ben maak ik me totaal niet druk over waar ons hotel is of onze auto staat. Hij zorgt goed voor me. Als ik ziek ben of niet lekker. He got it covered. I like that. Als zelfstandige vrouw is het heerlijk jezelf volledig over te geven aan de zorgen van een galante man.

My hero, ons verdedigend tegen aliens! ;-)

9. Adoratie
Hij vindt mij mooi zoals ik ben. Hij is gek op me en laat me dat regelmatig weten. In de afgelopen jaren heb ik verschillende looks, maten (gewicht!) en stijlen gehad. Hij zal hier nooit kritiek op geven. Hij laat me vrij en dat geeft me kracht. Hij ziet het beste in mij, ook als ik dat zelf niét zie. Ik ben geen sexy, wulpse vrouw. Ik draag graag sneakers, jeans en oefen met pumps, maar een femme fatale zal ik nooit zijn. Ik draag liever basic lingerie van draagbare stoffen met gekke printjes dan ingewikkelde kanten creaties waar ik ingesnoerd zit. Hij vind dit (gelukkig) ook mooier. Een ex-vriend riep ooit: ‘Jeetje, wat zie jij er kinderachtig uit in je polkadot-boxershort, daar raak ik toch niet opgewonden van?’. Auw. Mijn verloofde vind mij het mooist als ik gelukkig ben (letterlijke quote). Bij hem hoef ik me niet uitgebreid in de schminck te zetten of een plaatje te spelen. Loving me for me.

Gôh. Snappen jullie nu waarom ik niet anders kan dan met deze man trouwen? ^^

Natuurlijk heeft hij ook minpunten. Die heb ik ook. Maar het mooie aan onze relatie is dat we vooral ook vinden dat deze niet perfect hoeft te zijn. Wij vinden onszelf perfect voor elkaar en perfect samen. Toch zou het leuk zijn als hij ook van winkelen hield ;-) Just kidding! Dat doe ik stiekem toch liever alleen. Kan ik daarna thuis een modeshow lopen, die hij met een half oog bekijkt terwijl hij nerdy videogames speelt ;-)

xoxo bride-to-be (nog 3 maanden!) Lins

Bij de Run2Day ben ik vakkundig geïnformeerd. Er werd een filmpje van mijn looptechniek gemaakt: ik loop zonder afwijkingen. Dit heb ik zo geleerd van mijn fysio nadat ik in april last kreeg van shin splint. Mijn fysio gelooft niet in aangepast schoeisel met zooltjes: actief oplossen met een verbeterde looptechniek is haar credo. En zo trainde ik met haar tot ik 18 mei de IJsselsteinloop liep. Ik koos voor roze Nike Lunarglide +4 schoenen. Om de bovengenoemde redenen (lyrische tweets en enthousiaste blogposts). En natuurlijk omdat ze pretty zijn ^^ Hey, Sporty Spice is natuurlijk ook een tikkeltje merk- & modebewust ;-)

De eerste loop met mijn Lunarglides liep (haha!) echter voor geen meter! Hortend en stotend, absoluut geen vast ritme en kapot kwam ik thuis. De schoenen liepen inderdaad lichter en veerden prettiger mee, maar sneller lopen? Absoluut niet. Ik wijt het aan de hitte vorige van vorige week, toen ik op het heetst van de dag (omstreeks 18:00 uur) uit mijn werk 9K liep. Maar twee dagen erna liep ik evengoed traag. Ik baalde als een stekker! Had ik een miskoop gedaan? Het was nog steeds broeierig heet en ik had moeite met ademhalen, plus ik kwam t r a a g vooruit.

Misschien moest ik gewoon wennen aan de Lunarglides hoopte ik.
En zo geschiedde. Afgelopen zaterdag liep ik voor de derde keer op mijn roze gevaartes en dit keer merkte ik pas écht de lichte tred. Alsof ik door springveertjes aangedreven werd vloog ik over het asfalt. Mijn trainingsschema bedroeg 9K, maar na 9K had ik nog energie voor 10 ;-) Zo liep ik, zonder bedoeling, 10 kilometer in een tijd van 54:06. Wauw!

Dus, mijn roze Luna’s en ik zijn aan elkaar gewend. Morgenochtend gaat mijn hardloop-wekker om 06:00 uur loop ik een korte 40 minuten voor mijn werk. Ik ben benieuwd hoe ik loop. Zoals met elke schoen moet je hardloopschoenen blijkbaar ook inlopen! Stiekem denk ik nu alweer over een scherper PR om te verbeteren 30 juni. Maar dat is weer een ander verhaal ;-)

Hebben jullie ‘goede’ hardloopschoenen? En zo ja: welke?
Ik ben zelf ook nog erg nieuwsgierig naar de Nike Free’s.

xoxo Sporty Spice Lins

Afgelopen zondag besloten sporty spice girls Manu, Lauwie en ik onze sportprestaties te belonen met een high tea in de zon. Het weer was heerlijk: Lauwie en ik verbrandden onze arm aan één kant maar dat mocht de pret niet drukken ;-) Ik heb van meerdere high tea’s in Utrecht gesmikkeld maar die van de Bakkerswinkel is toch écht de aller-, allerlekkerste! Met geluk veroverden we het beste plekje op het terras, yay!
Kijk je mee?

Lauwie checkt een dude, ik mijn iPhone. Verschil moet er zijn ;-)

Heerlijke scones met clotted cream, huisgemaakte jam en fruitsap

Heerlijk! Op het onderste plateau quiches met onder andere feta, spinazie en noten. Middenin een bord met sandwiches belegd met kaas, zalm en uitsmijter. Last but not least: de taartjes! Citroentaart, nougat, chocoladetaart en… mijn persoonlijke favoriet: cheesecake!

Blondies! Lauwie is, net als ik, natural (tall) blonde. We zijn alle twee langer dan 1.80 en proud! Super fijn om niet te hoeven bukken of een hernia te krijgen als je op ooghoogte wil converseren ^^

Gelukkig hebben we de foto’s nog ;-) Na deze Instagram-share was het aanvallen!

Sweeties! En zo zie je, netjes (bijna) alles op ^^ Drie grote potten thee gingen er eveneens doorheen.

Houden jullie van high tea?
Ik vind het echt heerlijk, zeker als vervanging van de lunch of ontbijt. 

xoxo Lins

Wie dit binnenkort ook kan ervaren na het 60 dagen Insanity programma is Nadia!
Gefeliciteerd! Als je je gegevens per e-mail stuurt aan info@lindsayvallen.nl, zorg ik dat Shaun T zo snel mogelijk bij je thuis is :-) Ik ben reuze benieuwd wat je van het programma vindt en of je net zo’n kick krijgt van Insanity :-) Dig deeper!

Niet gewonnen? Niet getreurd. Een killer body is ook voor jou binnen handbereik, via de website van Tel Sell bestel je eenvoudig het complete Insanity-pakket van BeachBody.

Een sportief weekend gewenst iedereen!

xoxo Lins

And the winnerrr is: Lindsay! Yay! 

Lezers van mijn blog weten hoe ik strugglde met mijn verstandhouding met eten. Sommige mensen kunnen niet eten als ze verdrietig, blij, gelukkig of down zijn. ‘Ik krijg geen hap voor mijn keel’, zeggen ze dan. Ik niet. Ik kon altijd eten. Juist als ik verdrietig, blij, gelukkig of down was. Eten was mijn oplossing voor alles. Eten was mijn beloning of eten was mijn troost. Eten was er altijd voor me.

Maar eten gaf me eigenlijk vrij weinig terug. Ja, een klimmend getal op de weegschaal. Schaamte als eten me weer eens de baas was geweest. Geen verantwoording durven nemen voor mijn keuzes. Ik was zo zielig, die pint Ben & Jerry’s had ik heus verdiend. Ik had zo’n topprestatie geleverd, die zak Doritos had ik terecht verorberd. Eigenlijk kon ik altijd wel een reden verzinnen waarom ik wilde eten. Als ik het niet beter vreten kan noemen.

Eten zal altijd mijn achilleshiel blijven. Zoals andere mensen (gezelligheids) rokers zijn of geen maat kunnen houden met alcohol. Maar eten is me niet langer de baas. Ik neem zelf verantwoordelijkheid voor mijn keuzes en laat voedsel niet beslissen. Ik zou willen dat ik de pasklare oplossing met jullie kon delen. Helaas gaat dat niet. Wel kan ik beschrijven hoe dit proces voor mij gegaan is.

Nu ik erop terugkijk durf ik te stellen dat ik de helft van mijn leven heb laten beheersen door een verstoorde verhouding met eten. Sinds mijn 15e worstel ik met mijn eetgedrag. In het jaar dat ik 30 word, geloof ik dat uit de vicieuze cirkel ben gestapt. Natuurlijk ben ik bang terug te vallen. Dat heeft iedere (voormalig) zieke.

Een ex-roker is bang weer die eerste sigaret op te steken en een ex-alcoholist vreest dat eerste glaasje. Zij kunnen, in principe, nicotine en drank volledig uit hun leven bannen. Met eten ligt dat iets ingewikkelder. Eten moét je namelijk sowieso om te overleven. Het is een noodzaak. Dat maakt het des te gecompliceerder wanneer je een eetstoornis hebt (gehad). Ik insinueer absoluut niet dat ik een eetstoornis heb gehad en daar prijs ik mezelf gelukkig mee. Maar ik zat behoorlijk dicht tegen het randje. Met therapie en zelfhulpboeken heb ik mezelf het afgelopen anderhalf jaar opnieuw geprogrammeerd.

There, I’ve said it. Therapie en zelfhulpboeken. Maar what the heck. Een roker volgt een cursus, een alcoholist gaat naar de AA. Ik ging lekker kletsen over eten met een therapeut. De eerste keer was ik nogal teleurgesteld. Geen rode divan met kruidenthee. Een kamer met tafel, een harde stoel en automaten-koffie. Ik wist niet precies wat ik ervan moest verwachten. Zou hij mijn probleem wel begrijpen? Ik bedoel: zou ik wel eerlijk genoeg durven zijn mijn probleem te bespreken? Zoals iedere verslaafde schaamde ik me voor mijn gedrag en probeerde dit altijd te verdoezelen. Dat had ik mezelf immers goed aangeleerd.

De eerste twee à drie meetings ging dat uitstekend. Ik gedroeg me sociaal vaardig en hield mijn muurtje goed omhoog. Vooral vragen hoe het met hém ging en blasé mijn situatie bespreken. De therapeut had me door vanaf de eerste bijeenkomst. Weer zo’n perfectionist met extreem hoge eisen, zucht ;-) Ik wilde de voorbeeldige en perfecte patiënt zijn, vertelde hij me later.

Gelukkig trof ik het met mijn therapeut en gaandeweg wist hij op slinkse wijze tot de kern van mijn zijn te komen. Dat klinkt zweverig, maar ik heb absoluut niet doorgehad dat ik al snel heel diep ging. Het duurde niet lang voor de tissues, die tot dat moment onaangeroerd op tafel stonden, gebruikt werden. Mijn muurtje werd vakkundig afgebroken. Steen voor steun ;-)

In essentie staat mijn eetgedrag voor vluchtgedrag. Zoals met veel verslavingen. Eten was mijn eigen persoonlijke great escape. Vond ik iets moeilijk? Trek maar een zak chips open, dan hoef je er even niet over na te denken. Wilde ik mijn gevoelens niet uiten? Dan verbloemde ik deze met een bak ijs. Daarna voelde ik me schuldig, teleurgesteld en was ik dikwijls boos op mezelf. Niet alleen had ik nog steeds hetzelfde probleem, ik had er een probleem bij gecreëerd!

Zo vanaf mijn 15e levensjaar zie ik in mijn schoolagenda’s getallen terug. Kilo’s. Controle, weet ik nu. Aanpassing, heb ik geleerd. Als ik controle heb over de cijfers, dan ben ik de baas. Terwijl de cijfers juist de baas over mij waren. Mijn drang naar controle over de cijfers, het bepalen van mijn ideale gewicht, was voor mij aanpassen.

Als ik slank was, zou ik niet zo opvallen. Een erfenis van mijn lengte. Ik was immers al zo reusachtig lang, dan kon ik maar beter ook dun zijn. Anders viel ik helemaal op! Wie hield ik voor de gek? Al zou ik graatmager zijn, met mijn 1.83 val ik eigenlijk altijd op. Maar zo had ik in ieder geval het idee in control te zijn. Aan mijn lengte kan ik niets veranderen. Dan mijn gewicht maar aanpassen om erbij te horen!

Ook verbond ik een bepaalde status aan gewicht. Als ik … kilo weeg, dan ben ik gelukkig. Als ik … kilo weeg, dan ben ik een goede vriendin. Als ik … kilo weeg, dan staat kleding mij mooier. Als ik … kilo weeg, dan kan ik beter carrière maken. Wat een bullshit. Als ik dat (extreem lage) gewicht ooit zou bereiken maar nog steeds zo onzeker vanbinnen, straal ik echt geen geluk uit. Dan was ik doodongelukkig én dun.

Kortom: een hoop verkeerde redenen om weg te vluchten in zakken chips, bakken ijs en stapels gevulde koeken. Bovendien proefde ik bar weinig van al dit lekkers. Het was een mechanische manier van eten. Niet proeven, niet genieten. Automatisme. Even wegvluchten  naar een andere wereld. Als een junk een shotje nemen, zo was eten voor mij in die situaties. Heel even high.

Mijn therapeut leerde me dat ik geluk of acceptatie niet uit een getal op de weegschaal of size zero zou halen. Want dan is je geluk of zelfverzekerdheid veel te betrekkelijk. Als je dan weer een kilo zou aankomen, is je geluk foetsie. Beter is het om je geluk en zelfverzekerdheid uit jezelf te halen. Hallo zweefteef ;-)

Hij was degene die me adviseerde de weegschaal een tijdje naar de schuur te verbannen. Drie maanden uit elkaar was genoeg. Ondertussen merkte ik dat ik geluk inderdaad uit mezelf kon halen. Of dat ik angsten had die ik moest aangaan. Dat was griezelig. Maar ook heel gaaf. In plaats van wegvluchten toegeven dat ik het eng vind om open te zijn over mijn gevoelens. Huilen bijvoorbeeld. Mijn partner heeft ineens een huilebalk als toekomstige vrouw ;-) Maar het is best fijn te huilen als ik daar behoefte toe voel. Dat lucht een stuk meer op dan een volle buik na een eetbui.

Ik vul minder in. Mijn hoofd was een negatieve denktank waarin ik veelal insinuaties maakte. Kijkt er een meisje langer dan gebruikelijk naar me wanneer ik voorbij loop? Dan vindt ze me vast dik. Een ridicule gedachte, weet ik nu. Maar een jaar geleden vond ik dit volkomen logisch. Als ik nu twijfel wat iemand denkt, vraag ik het. Eigenlijk valt het antwoord altijd mee ;-) Maar veel vaker wuif ik deze negatieve gedachten weg omdat ze een erfenis zijn van mijn oude onzekerheid.

Soms ben ik bang dat ik arrogant word. Dat zei ik ook tegen mijn therapeut. ‘Hoe kan ik me nu zo goed over mezelf voelen? Ik wil niet arrogant zijn hoor!’, opperde ik. Hij moest lachen. Het feit alleen al dat ik me hier druk over maak, is een bevestiging dat je niet arrogant bent. Je bent nu zeker over jezelf, omdat je basis vanbinnen solide en goed is. Wat je doet komt uit jezelf en is een bewuste keus. Niet uit arrogantie of angst. Angst is sowieso een slechte raadgever. Angst verlamt en maakt dat je negatieve gedachten de baas worden.

Inmiddels ben ik weer vrienden met de weegschaal. Eten zal altijd mijn zwakke punt blijven. Soms voel ik een urgente behoefte een zak chips te kopen en deze in één keer leeg te (vr)eten. Dan vraag ik mezelf af, waarom wil ik dit? Vaak ben ik dan gespannen voor een presentatie, heb ik een belangrijke afspraak of probeer ik mijn gevoelens te onderdrukken. Aha, denk ik dan. Nou, dan ben ik dus een beetje nerveus. So what. Daar helpt een zak chips me echt niet vanaf.

Natuurlijk heb ik ook nog échte zin, vanuit mezelf, in iets lekkers. Dan koop ik gewoon die Magnum First Kiss in de kantine ;-) (de crème brûlée versie is to die for!) Eten is dus gewoon eten. Voeding voor de maag. Soms overheerlijk! Soms ronduit smerig. Maar meer ook niet.

Volwassen hè? Leren omgaan met mijn gevoelens en emoties en niet langer met een negatieve bril naar mezelf kijken of invullen wat anderen van mijn vinden. En vinden anderen me wel stom? Dan boeit ook dat me niet (langer) meer.

Want ik vind mezelf leuk genoeg en dat is voor mij precies goed :-)

xoxo vredige Lins 

PS: Wil je écht wat stoms horen? Sinds ik mijn dwangmatige ervaring met eten heb durven loslaten, ben ik kilo’s lichter. Ironic, zoals Alanis Morissette al zong ;-)

Jullie hebben mijn ervaringen in de Insanity-blogs vanaf dag 1 kunnen meelezen en nu het programma erop zit ben ik enthousiaster dan ooit. Zeker als ik jullie straks mijn before & after foto’s show. Ja maar Lindsay, wat hebben wij daar in hemelsnaam aan, achter onze laptop met reep chocolade?

Ik mag één van jullie in samenwerking met BeachBody.eu en TelSell een complete Insanity DVD workout set schenken! Zodat ook jij insane resultaten kunt boeken. Sharing is caring, right? En er is genoeg Shaun T voor iedereen :-)

Maar, een foto zegt meer dan 1.000 woorden. Laat ik jullie meenemen op mijn Insanity-reis en hoe deze me is vergaan de afgelopen maanden:

De eerste week had ik iedere dag spierpijn. Maar I’m smiling because I love it! Insanity is een heerlijke hel! Shaun T is een ontzettend motiverende kerel en na een week voel ik me al één van zijn leerlingen, net als de rest van de klas op DVD. Trots kruis ik iedere dag mijn lijstje af en kijk uit naar de volgende les.

Shaun T vraagt je iedere dag te sporten: 6 dagen per week, 2 maanden lang. Dat is een behoorlijke opgave. Insanity is een serieuze commitment. Believe me, soms kwam ik kapot thuis en plofte het liefst op de bank. Toch heb ik mezelf op die dagen vermanend toegesproken. Ik daag mezelf uit en weet dat ik niét gelukkiger word als ik toegeef aan luiwammes-gedrag. Wél van het afvinken van mijn Insanity-kalender :-)

Na de eerste maand Insanity ben ik overtuigd: ik ben slanker, fitter en vraag me af hoe ik ooit zonder Shaun T en Insanity heb kunnen leven. Na 1 maand Insanity ben ik -2,2 kilo afgevallen en centimeters kwijt op mijn buik, benen, armen en dijen. Op dag 1 meet ik mezelf braaf en tussendoor opnieuw. Het is een bevestiging van wat ik ervaar. Mijn skinny jeans draag ik inmiddels met een riem en mijn conditie is letterlijk en figuurlijk met sprongen vooruit gegaan.

In Fase 2, zo rond week 6, had ik een dip(je). Ik mis 2 dagen Insanity omdat ik (te) druk was met Koninginnenacht- en dag te vieren en hier baalde ik behoorlijk van. Daardoor was ik even van slag. Maar ik ging stug door en gaf niet op. Diezelfde week lig ik de overige 4 dagen doodmoe maar dolgelukkig op mijn matje. Fase 2 is extreem zwaar(der) en de workouts duren langer dan in Fase 1. Maar ik merk alweer snel vooruitgang en verbetering.

Ik schat in dat ik geen enkele training gedurende Insanity de volle 100% heb meegedaan, maar de Insanity-klas op DVD doet dat ook niet. Daar voel ik me niet schuldig over. Liever de oefeningen goed uitvoeren dan overhaast met kans op blessures. Iedere les begint met een gedegen warming up, na afloop een cooling down en Shaun T roept aldoor dat je goed naar je eigen lichaam moet luisteren en water-breaks moet nemen.

Dag 50, de vierde Fit Test, scoor ik gemiddeld 135% beter dan de eerste Fit Test. Al doende merk ik dat mijn conditie zoveel beter is geworden. De oefeningen gaan makkelijker, ik ben minder (bijna niet!) buiten adem en mijn lijf weet inmiddels welke spieren er werken moeten, waardoor ik de test beter uitvoer. De resultaten liegen er niet om en mijn ervaring met Insanity is op wat kleine dipjes na geweldig.

Het begint mensen op te vallen dat ik slanker en strakker word. Tijdens het bikini-shoppen voor mijn honeymoon pas ik 2 (!) hele maten kleiner dan voorheen. Ik volg geen aangepast dieet of eet-schema. Ik eet circa 2.000 calorieën per dag, de gemiddelde dag-behoefte voor een vrouw. Ik heb een redelijk gezond en vast eetpatroon met zuivel, koolhydraten, groenten, fruit en vezels. Maar tegen romige pasta’s, Magnum ijsjes en patat zeg ik geen nee deze 60 dagen ;-) Ik eet dus volgens mijn eigen gebruikelijke standaarden.

Afgelopen zondag: de laatste dag Insanity! Wauw, het is voorbij gevlogen. Je hebt voor Insanity een goede basisconditie en wat sportieve geschiedenis nodig, maar belangrijker is je motivatie en discipline. En dan nu… tromgeroffel. Ik ben -4 kilo afgevallen en in centimeters geslonken. Maar, een foto zegt meer dan 1.000 woorden ;-)

Ik heb lang getwijfeld of ik deze before & after foto’s zou plaatsen. Omdat ik, zeker na 60 dagen, mezelf before terugzien behoorlijk confronterend vind. Maar juist omdat het verschil zo goed zichtbaar is wil ik dit met jullie delen. Ongetwijfeld zullen er negatieve reacties komen: hey, het is Internet en je kunt gemakkelijk veilig vanachter je toetsenbord iets onaardigs zeggen over iemand in haar bikini. Maar Shaun T got my back. Ik laat je IP-adres opsporen en stuur hem op je af! Just kidding ;-) Maar besef wat typt.
Ik ga, letterlijk en figuurlijk, met de billen bloot en dat is best eng…

HALLO dag 60! Ik sta nog altijd versteld als ik de foto’s terugkijk. Wat een transformatie hè? Mijn buik, benen, billen en rug zijn onwijs strakker en slanker. Kijk even naar dag 1 en vervolgens naar dag 60. Van links naar rechts. Wat een verschil zeg. Van Baby Spice naar Sporty Spice ;-)
Mijn borsten zijn (gelukkig!) niet gekrompen. Waarschijnlijk omdat je ook erg veel push-ups en borstoefeningen doet bij Insanity.

Dus ja: Insanity werkt. Ik ben dankbaar dat ik de DVD’s een kans heb gegeven en mezelf gemotiveerd heb 60 dagen discipline en inzet te tonen. Dit is het resultaat na 60 dagen hard werken en ik ben er maar wat trots op!

Wil jij dit ook? De Insanity DVD’s zijn te koop bij Tel Sell.

Maar je kunt deze ook winnen! BeachBody.eu en Tel Sell stellen een complete Insanity DVD workout set beschikbaar voor één van de lezers van mijn blog. Hoe cool is dat!

Hoe doe je mee:

1. Volg het Twitter-account van @NLInsanity en @LindsayVallen

2. Laat hieronder in de comments een reactie achter (mét e-mailadres) waarom jij insane wil worden

3. Stuur de volgende tweet:
‘Ik doe mee aan de #Insanity win-actie van @NLInsanity en @LindsayVallen en maak daarmee kans om in 60 dagen insane resultaten te zien!’

Je kunt meedoen tot donderdag 30 mei 2013. Vrijdag 31 mei wordt de winnaar of winnares bekend gemaakt die zo snel mogelijk het Insanity pakket ontvangt. Waar wacht je nog op? Come on ya’ll! Dig deeper en win!

xoxo Lindsanity

–

Lees hier al mijn Insanity blogs terug onder de tag ‘Insanity’:
- Helemaal gek met Shaun T: Insanity (18 maart 2013)
- Insanity met Shaun T week 1: iedere dag spierpijn (24 maart 2013)
- Insanity dag 17: ervaringen en vooruitgang (3 april 2013)
- Insanity: 1 maand going insane - resultaten en ervaringen (18 april 2013)
- Insanity Q&A met Lindsanity (28 april 2013)
- Insanity (en afvallen): sabotage. Dader? Jijzelf (3 mei 2013)
- Insanity ervaringen en resultaten: dag 50 / Fit Test 4 (8 mei 2013)
- Insanity? Je weet dat je insane bent, want… (21 mei 2013)

Maandag 18 maart begon ik, naïef en onwetend ;-), met Insanity en 60 dagen kan ik mezelf aansluiten bij de insane groep mensen die na 60 dagen lyrisch enthousiast is over het programma en de resultaten. Daarover later deze week meer, met uitgebreide en onthullende before & after foto’s. Nog even moed verzamelen ;-) De after foto’s zijn prachtig, maar de before foto’s des te confronterender ;-) Nog even geduld dus alsjeblieft!

Omdat Shaun T inmiddels in zoveel huiskamers, studentenkamers en zolders op bezoek komt, leek het me leuk een blogpost vol herkenbaarheid voor Insanity-bikkels te posten. Boordevol sarcasme en cynisme, dus om te lachen. Ik meen het heus niet echt, maar als échte Insanity die-hard fan durf ik ook grapjes te maken over mijn sport-vrienden ;-)
Als hart onder de riem, omdat we stiekem toch behoorlijk insane zijn ons door Shaun T te laten afbeulen. And we’re smiling because we love it!

Schreeuw je mee met de DVD?
Heel goed. Ik ook. Welke termen ik er regelmatig in gooide:
- Come on ya’ll
- Dig deeper
- Aarghh! of Grrwaa! of iets soortgelijks ;-)
- Yeah
- Whoohoo!
- Bananaaas!

TANIA! Fonetisch uitgesproken als Tanya, Taniya, je weet wie ik bedoel toch? Haar echte naam is Tania Ante Baron en dit is haar Facebook-pagina. Hey, ik ben fan okay?
Maar ik was absoluut geen fan van Tania, zeker de eerste maand (fase 1) niet.
Wat een bitch zeg! Alle oefeningen meedoen, zonder moeite. Geen zuchtje pijn en Shaun T glibberde over haar heen als een aal. Ik was overtuigd dat ze hét met elkaar deden. Daarom mag ze zeker altijd vooraan, die tuthola.

Wrong! Shaun T is hartstikke homo! En getrouwd met een evengoed gespierde killerbody: Scott. Shaun Thompson (daar staat die T voor) was voorheen trouwens danser in het ensemble van Mariah Carey. Ja, dan weet je het wel hè? ;-) Hoe cool is dat! Zo’n grote stoere bonk van een kerel gelukkig getrouwd met een andere stoere vent! I love it! Super cool en wat een gaaf rolmodel in de fitness-wereld waar men volgens mij behoorlijk ouderwets is (correct me if I’m wrong). Go Shaun T & Scott!

Anygay, Tania dus. Ik haatte haar intens, maar inmiddels vind ik haar cool! Ze zal niet mijn BFF worden maar ik mag haar inzet en enthousiasme. Als één van de weinigen blijft ze (bijna) altijd op de vloer en ze heeft mad goede techniek! Dus ja, Tania wordt echt leuker als je haar beter leert kennen ;-) Vanaf fase 2 raakten we aan elkaar gewend.

Akeel! Akil! Of hoe de f#ck je je naam ook schrijft! Ik hoor jouw naam ZO vaak, zelfs ik begin me ongemakkelijk te voelen. Come on ya’ll, Shaun T moet jou ZO vaak verbeteren! Ben je een dierbare ex-vriend of familie? Ik kan me geen andere reden voorstellen waarom jij aan de DVD mee mocht doen, you screw-up! Je bent hartstikke gespierd maar dat heb je duidelijk niet aan Insanity te danken. Jij bent echt de sjaak afhaak, hoe vaak jij stopt en water gaat drinken langs de kant. Loser ;-)

Shaun T, je weet dat ik liefde voor je heb. Ik ben lyrisch over je programma en als een discipel verspreid ik het woord des Insanity. Maar als je moe bent, shut up! Je gaat rare dingen zeggen die niet kloppen. Zoals dat ik mijn knie moet aanraken terwijl je mijn elleboog bedoelt. Of dat ik mijn benen moet straighten terwijl ik jou een deep lunge zie doen. Maakt niet uit lieffie, maar let gewoon even op. Je hebt vast technici met van die handige bordjes langs de kant. Lees ze voor.

B-boy met je invlecht, als Shaun T zegt dat je harder moet met je power knees DOE DAT DAN! Sta daar niet schaapachtig te lachen met je bandana, work it! Jij bent echt camera-geil: je beweegt alleen harder als de camera op jou inzoomt en gaat zo link kijken. Ga lekker rondjes spinnen op je bolletje zodat je vlechtjes in de war gaan, boohoo.

Josh. Dankzij jou staan we allemaal langer met één arm in de lucht in de hip flex stretch. Straighten out your leg betekent straighten out your leg! Als Shaun T een rondje door de zaal loopt om te checken of ieders been gestrekt is, strek je been dan for crying out loud! Ga yoga of pilates doen naast Insanity. Lekker voor je. En dan Jimmy! Shaun T plaagt jou lekker, want jij bent ook een BeachBody coach. En je hebt een goede squat-techniek. Hey, wat is op met die letter J, want we hebben ook Jeff nog.

Mijn girl-crush! Ariel! Oh, how I love Ariel. Ze zeurt niet, ze stopt nooit en IK WIL HAAR ABS. Ze is wel een beetje suf, maar wat geeft dat. Check haar lijf! Die geweldige kont, prachtige benen en taille & buik to die for! Je moet haar alleen niets vragen tijdens de training want dan kan ze enkel piepen of knikken. En tóch blijft Shaun T terug komen om te vragen hoe het gaat. Arme Ariel. Maar er is maar één Ariel, hoor Shaun.

De andere meisjes heten Anna (kleine krachtpatser!), Ashley, Adriana en Angelique. Heb je een obsessie met de voorletter A overigens? En is het misschien een beetje insane dat ik na 60 dagen je crew bij naam ken en me soort van verbonden met hen voel?

Dat is wat Insanity met je doet. Alle gekheid op een stokje, geen haat ondanks mijn vileine pen – verre van zelfs – gewoon een sportieve dosis humor over wat me de afgelopen 60 dagen is opgevallen tijdens mijn Insanity ervaring. Oh ja. Ken je die reclameborden met die diepgeribbelde nieuwe chips? Ik lees daar geen ‘Deep Ridged’ maar ‘Dig Deeper’. Misschien is het programma met een reden maar 60 dagen. Kan ik nu mooi afkicken ;-)

Ik blijf mijn favoriete work-outs van Insanity volgen, maar niet meer dagelijks. Ik kies twee à drie keer per week de leukste trainingen voor het onderhoud. Insane Abs, de Max Interval Sports Training, Core Cardio & Balance en Max Interval Circuit zijn mijn lievelings.

Betreft mijn overige Sporty Spice-activiteiten: in juni een maand bootcamp (gewonnen!) en loop daarnaast drie keer per week hard ter voorbereiding op de Utrechtse Meidenloop 30 juni, waar ik 10 kilometer binnen het uur wil lopen. Dan zal ik Shaun T een tijdje moeten missen. Maar, de Hip Hop Abs met Shaun T is al in huis, mocht ik hem daarna weer willen ontmoeten ;-)

Herkennen jullie je enigszins in deze insane gedachten? En ben je, net als ik, een echte hooked Insanity-fan? Dan zeg ik dig deeper ya’ll! This shit is bananas!

xoxo Lindsanity

Lees hier al mijn Insanity blogs terug onder de tag ‘Insanity’:
- Helemaal gek met Shaun T: Insanity (18 maart 2013)
- Insanity met Shaun T week 1: iedere dag spierpijn (24 maart 2013)
- Insanity dag 17: ervaringen en vooruitgang (3 april 2013)
- Insanity: 1 maand going insane – resultaten en ervaringen (18 april 2013)
- Insanity Q&A met Lindsanity (28 april 2013)
- Insanity (en afvallen): sabotage. Dader? Jijzelf (3 mei 2013)
- Insanity ervaringen en resultaten: dag 50 / Fit Test 4 (8 mei 2013)
- Insanity? Je weet dat je insane bent, want… (21 mei 2013)

And I’m smiling because I love it!

Eerlijk is eerlijk, al vanaf vrijdag was ik bloednerveus. Buikpijn, overgevoelig, een kort lontje (sorry René ^^) kortom: nerveus als een malle! Ik verbaasde mezelf, waarom was ik zo prikkelig? Ik loop wekelijks 5 kilometer en dat gaat me prima af. Maar het wedstrijdelement, de spanning van een eerste keer, het was zo spannend voor me! Zelfs René zei zaterdagochtend toen ik nóg zenuwachtiger was: zo ken ik jou helemaal niet.

Zaterdagochtend heb ik ontbeten met warme havermout met amandelmelk en honing. Een uurtje of twee voor de wedstrijd (12:00 uur) at ik nog een boterham met pindakaas met banaan. Nog twee grote mokken thee opgeslurpt en we vertrokken met René, mijn moeder en broertje naar IJsselstein. Hartstikke lief dat ze mij kwamen aanmoedigen, dat nam gelukkig al wat zenuwen weg.

We waren snel in IJsselstein en konden letterlijk bij start van het parcours parkeren. Ideaal! Mijn startnummer opgehaald (nummer 3238!) en opgespeld. Ik bezocht nog ongeveer 10 (!) keer het toilet en ontmoette Lauwie (hardloopmaatje en tevens lange blondine *high five*). Als twee hyperactieve gespannen stuiterballen zaten we aan tafel. Mijn broertje en René lachten zich rot.

Rond kwart voor twee deed ik nog een laatste plas en we verzamelden bij de start waar we ook Feyrouz, sportmaatje van Lauwie, troffen. Nu stonden er drie stuiterballen hyper te doen ;-) Het was behoorlijk druk bij de start en er werd gewaarschuwd niet te rap te lopen wanneer het startschot klonk. Je wil niet over elkaar struikelen en dus zal het eerste stuk in rustig tempo gewandeld worden.

De 5 kilometer is een populaire afstand, maar liefst 670 (!) mannen en vrouwen stonden paraat voor het startschot. Dit is het uitzicht vanaf onze plek, dus je kunt je wat voorstellen bij dat wandelend beginnen. We gaven elkaar nog een boks en een high five, Lauwie en Feyrouz deden hun oortjes in en gespannen wachten we op het startschot. Ik besloot zonder oortjes te lopen maar wel met mijn Nike Running app aan om mee te tellen.

Laatste foto voor de start! Gezamenlijk telden we af en toen klonk het startschot! Poef! Alsof alle spanning van me af viel, met een big smile begon ik met wandelen. In rustig tempo, net als alle mensen voor en naast me. Ik wilde zeker niet vallen of struikelen mijn eerste loop, dat zou een blunder zijn zeg, als Lindsay Vallen ;-)

De eerste kilometer was een beetje aftasten en zoeken. De weg was niet altijd even breed en soms werd ik ingehaald, soms haalde ik zelf iemand in. Soms kon dit via het pad, soms via een grasstrook of berm. Ik zag Lauwie en Feyrouz voor me lopen (handig hè, lang zijn ^^) en maakte me enigszins druk over mijn tijd. Zou ik sneller of langzamer lopen en hoe lang zou het duren voor de drukte een beetje te handelen was?

Vanaf de tweede kilometer ging ik wat meer mijn eigen tempo volgen. Ik passeerde Lauwie en Feyrouz terwijl ik ze een thumbs up gaf en raakte in mijn eigen loop. Ik kon wat harder lopen en passeerde wat mensen. Onderweg stonden vrijwilligers met natte sponzen en bekertjes sportdrank maar dat had ik (nog) geen behoefte aan. Eerst wilde ik even in mijn eigen tempo op gang komen.

Zo rond de drie kilometer voelde ik me prettig. Mijn tempo, wat rust op het parcours en ik kon goed vooruit. Bij het keerpunt (post 5 op het kaartje hierboven) nam ik een bekertje drinken en een natte spons aan. Ik ging lekker en liep nog steeds in stijgend tempo. Op de lus terug van de Zavelweg spotte ik Lauwie en Feyrouz me tegemoet lopend en iets eerder had Manu me aangemoedigd en op de foto gezet (die überblije eerste lachende foto bovenaan de blog ^^).

De aanmoedigingen van bekenden en onbekenden deed me goed, ik werd er vrolijk en energiek van. Dus mijn benen liepen weer een stukje harder en ik lachte van oor tot oor. Bij de finish van de halve marathon was het me al kijkende opgevallen dat sommige lopers een erg serieus gezicht trokken en sommigen juist een heel blij hoofd. Ik behoor tot die laatste categorie ;-) 

Toen ik het bordje ’4 KM’ passeerde dacht ik: wow, nog maar één kilometer te gaan! Ik durfde wat gas bij te geven en passeerde die laatste kilometer opnieuw wat andere lopers. Ik had een adrenaline en drive, wat een kick zeg! Mijn benen wilden nóg sneller en ik stoorde me zelfs enigszins aan lopers voor me wanneer ik deze niet direct kon passeren.

Niet op een negatieve manier, maar meer door de rush dat ik door wilde! Ik heb me netjes gedragen en niemand een duw gegeven of ontvangen. Dat vond ik erg prettig, er was respect voor alle lopers in ieders tempo. Ook wandelaars die niet meer konden en rustig aan de zijkant van het parcours door sjokten.

Vanaf post 6 (zie kaartje) liepen we weer op dezelfde route terug naar de start, nu finish. Ik nam nog 1 spons aan, heerlijk even verkoeling terwijl de wind door mijn kleding en staart blies. De spons mikte ik vervolgens in een blikvanger, zoals die langs de weg staan voor blikjes cola, en ik voelde me echt on top of the world! Basketballen en hardlopen in één, whoei! ;-)

Ik wist nog waar René, mijn moeder en broertje stonden en probeerde langs die kant te passeren. Ik werd helemaal blij toen ik ze zag en zette nóg een tandje bij. Ik zag de finish, hoe cool was dit! Oh my gosh, running fever galore! Dit is dus die runners high, endorfine all over the place! Wanneer ik het nu typ en opnieuw beleef krijg ik alweer een smile van oor tot oor en blije traantjes.

Energie en blijdschap te over, getuige deze video (geluid aan!) van mijn finish ;-)

Over de finish lopen en mijn shirt horen bliepen (de tag in het opgespelde nummer op mijn buik): AWESOME! <3

Wauw wauw wauw! I did it! Ik was zo happy! En dorstig! Drinken! Bij de finish maar liefst 3 kraampjes met water of sportdrankjes en ik klokte zo 2 bekers AA weg. Oh, snel mijn Nike app stoppen! Volgens mijn app ‘Fastest 5K run: 27:06′. Yes dacht ik! Persoonlijk record verbroken! En waarschijnlijk nog sneller, gezien ik pas bij het drinken dacht aan het uitzetten van mijn app.

Inmiddels was René naar me toe gekomen en ik was zo blij hem te zien! Ik voelde me zo trots! En zeiknat, merkte ik ineens. Mijn liefde feliciteerde me en zei dat ik echt fakkin’ snel was. Ik glunderde! Snel liep ik mee naar mijn moeder en broertje langs het parcours om Lauwie te zien finishen. Die had ook een smile van oor tot oor! Great job babes! Ik ben zo trots op ons alle drie! Voor ons allen was het de eerste échte run en we hebben allen ons PR verbroken. Running fever!

Ik kreeg bloemen en felicitaties en wauw! Om niet af te koelen deed ik snel mijn shirt uit en droogde me af met een handdoek om vervolgens het verdiende IJsselsteinloop-shirt aan te trekken. I earned it, got the t-shirt! ;-) Nog even een trotse foto met onze shirts als drie loop-musketiers en victory knuffels. Ik at lekker sinaasappels (thanks organisatie), mijn boterham met pindakaas en in de auto nog een banaan. Hungry!

Ik zou zo nog 5K kunnen lopen dacht ik, wat een energie! Helemaal hyper zat ik in de auto. Dit was zo gaaf! Dit was zo gaaf! Dit was zo gaaf! Lauwie had haar tijd al gedeeld op Facebook dus checkte ik snel mijn tijd die al online stond. Nóg sneller dan Nike gemeten had: 00:27:03! Whoohoo! Dat met de langzame start vind ik echt super! Dat betekent dat ik echt heel goed gelopen heb! Nóg trotser ben ik! Ook op Lauwie en Feyrouz!

Kanjers zijn we! Onze eerste loop en dan zo goed scoren!
Kijk die top-3 dames trouwens, oh my Lord! 5K in 00:18:28! Dat is écht een snelle dame! Respect! En natuurlijk een mooi doel om naartoe te trainen ;-)

Dus Sporty Spice, hoe heb je je eerste run ervaren?
Ge-wel-dig! Sta te trappelen om 30 juni de 10K Meidenloop te starten. Nog 6 weken trainen en dan mag ik weer!

Enne Lauwie, je hebt een maatje hoor. Dé marathon der marathons, count me in!
Bucket list: de New York marathon!
Of is dat nu mijn running high nog die spreekt? ;-)

xoxo Sporty Spice Lins

PS: Natuurlijk is mijn eerste run uitgebreid vastgelegd voor het nageslacht ;-) Enjoy!

Startnummer opspelden

Zo, dat zit erop. Het nummertje dan hè ;-) 

Kanjers!

Daar kom ik!

En daar ga ik!

And it’s gone. Gezellig druk noemen ze dat!

25 minuten later, kom er weer aahaan!
(why so serious andere mensen? waarom ben ik de enige ridicule lachende renner? ;-)

Haha, 5K en zo blij, alsof ik een marathon finish! ;-)

Nog even een finish-sprintje trekken met je bootie!

Ik spot de liefde van mijn leven die me trots tegemoet komt na de finish! <3

AA-aaahh!

Wat is mijn tijd bliepjes-machine?

Bloemen en hét shirt!

We earned it! Toppertjes! Het was een aangenaam genoegen de eerste run met jullie te delen ladies! :-)

Orangin-JAAHAA!
(ja hallo meneertje, ik doe gewoon een beetje gek, mag ik?)

Happy happy joy joy!

Mijn trofeeën! Bedankt dat jullie erbij waren trouwe supporters! Super lief!