Eten vs. Lindsay: de strijdbijl is begraven!

Vrede met eten

And the winnerrr is: Lindsay! Yay! 

Lezers van mijn blog weten hoe ik strugglde met mijn verstandhouding met eten. Sommige mensen kunnen niet eten als ze verdrietig, blij, gelukkig of down zijn. ‘Ik krijg geen hap voor mijn keel’, zeggen ze dan. Ik niet. Ik kon altijd eten. Juist als ik verdrietig, blij, gelukkig of down was. Eten was mijn oplossing voor alles. Eten was mijn beloning of eten was mijn troost. Eten was er altijd voor me.

Maar eten gaf me eigenlijk vrij weinig terug. Ja, een klimmend getal op de weegschaal. Schaamte als eten me weer eens de baas was geweest. Geen verantwoording durven nemen voor mijn keuzes. Ik was zo zielig, die pint Ben & Jerry’s had ik heus verdiend. Ik had zo’n topprestatie geleverd, die zak Doritos had ik terecht verorberd. Eigenlijk kon ik altijd wel een reden verzinnen waarom ik wilde eten. Als ik het niet beter vreten kan noemen.

Eten zal altijd mijn achilleshiel blijven. Zoals andere mensen (gezelligheids) rokers zijn of geen maat kunnen houden met alcohol. Maar eten is me niet langer de baas. Ik neem zelf verantwoordelijkheid voor mijn keuzes en laat voedsel niet beslissen. Ik zou willen dat ik de pasklare oplossing met jullie kon delen. Helaas gaat dat niet. Wel kan ik beschrijven hoe dit proces voor mij gegaan is.


Nu ik erop terugkijk durf ik te stellen dat ik de helft van mijn leven heb laten beheersen door een verstoorde verhouding met eten. Sinds mijn 15e worstel ik met mijn eetgedrag. In het jaar dat ik 30 word, geloof ik dat uit de vicieuze cirkel ben gestapt. Natuurlijk ben ik bang terug te vallen. Dat heeft iedere (voormalig) zieke.

Een ex-roker is bang weer die eerste sigaret op te steken en een ex-alcoholist vreest dat eerste glaasje. Zij kunnen, in principe, nicotine en drank volledig uit hun leven bannen. Met eten ligt dat iets ingewikkelder. Eten moét je namelijk sowieso om te overleven. Het is een noodzaak. Dat maakt het des te gecompliceerder wanneer je een eetstoornis hebt (gehad). Ik insinueer absoluut niet dat ik een eetstoornis heb gehad en daar prijs ik mezelf gelukkig mee. Maar ik zat behoorlijk dicht tegen het randje. Met therapie en zelfhulpboeken heb ik mezelf het afgelopen anderhalf jaar opnieuw geprogrammeerd.

There, I’ve said it. Therapie en zelfhulpboeken. Maar what the heck. Een roker volgt een cursus, een alcoholist gaat naar de AA. Ik ging lekker kletsen over eten met een therapeut. De eerste keer was ik nogal teleurgesteld. Geen rode divan met kruidenthee. Een kamer met tafel, een harde stoel en automaten-koffie. Ik wist niet precies wat ik ervan moest verwachten. Zou hij mijn probleem wel begrijpen? Ik bedoel: zou ik wel eerlijk genoeg durven zijn mijn probleem te bespreken? Zoals iedere verslaafde schaamde ik me voor mijn gedrag en probeerde dit altijd te verdoezelen. Dat had ik mezelf immers goed aangeleerd.

De eerste twee à drie meetings ging dat uitstekend. Ik gedroeg me sociaal vaardig en hield mijn muurtje goed omhoog. Vooral vragen hoe het met hém ging en blasé mijn situatie bespreken. De therapeut had me door vanaf de eerste bijeenkomst. Weer zo’n perfectionist met extreem hoge eisen, zucht ;-) Ik wilde de voorbeeldige en perfecte patiënt zijn, vertelde hij me later.

Gelukkig trof ik het met mijn therapeut en gaandeweg wist hij op slinkse wijze tot de kern van mijn zijn te komen. Dat klinkt zweverig, maar ik heb absoluut niet doorgehad dat ik al snel heel diep ging. Het duurde niet lang voor de tissues, die tot dat moment onaangeroerd op tafel stonden, gebruikt werden. Mijn muurtje werd vakkundig afgebroken. Steen voor steun ;-)

In essentie staat mijn eetgedrag voor vluchtgedrag. Zoals met veel verslavingen. Eten was mijn eigen persoonlijke great escape. Vond ik iets moeilijk? Trek maar een zak chips open, dan hoef je er even niet over na te denken. Wilde ik mijn gevoelens niet uiten? Dan verbloemde ik deze met een bak ijs. Daarna voelde ik me schuldig, teleurgesteld en was ik dikwijls boos op mezelf. Niet alleen had ik nog steeds hetzelfde probleem, ik had er een probleem bij gecreëerd!

Zo vanaf mijn 15e levensjaar zie ik in mijn schoolagenda’s getallen terug. Kilo’s. Controle, weet ik nu. Aanpassing, heb ik geleerd. Als ik controle heb over de cijfers, dan ben ik de baas. Terwijl de cijfers juist de baas over mij waren. Mijn drang naar controle over de cijfers, het bepalen van mijn ideale gewicht, was voor mij aanpassen.

Als ik slank was, zou ik niet zo opvallen. Een erfenis van mijn lengte. Ik was immers al zo reusachtig lang, dan kon ik maar beter ook dun zijn. Anders viel ik helemaal op! Wie hield ik voor de gek? Al zou ik graatmager zijn, met mijn 1.83 val ik eigenlijk altijd op. Maar zo had ik in ieder geval het idee in control te zijn. Aan mijn lengte kan ik niets veranderen. Dan mijn gewicht maar aanpassen om erbij te horen!

Ook verbond ik een bepaalde status aan gewicht. Als ik … kilo weeg, dan ben ik gelukkig. Als ik … kilo weeg, dan ben ik een goede vriendin. Als ik … kilo weeg, dan staat kleding mij mooier. Als ik … kilo weeg, dan kan ik beter carrière maken. Wat een bullshit. Als ik dat (extreem lage) gewicht ooit zou bereiken maar nog steeds zo onzeker vanbinnen, straal ik echt geen geluk uit. Dan was ik doodongelukkig én dun.

Kortom: een hoop verkeerde redenen om weg te vluchten in zakken chips, bakken ijs en stapels gevulde koeken. Bovendien proefde ik bar weinig van al dit lekkers. Het was een mechanische manier van eten. Niet proeven, niet genieten. Automatisme. Even wegvluchten  naar een andere wereld. Als een junk een shotje nemen, zo was eten voor mij in die situaties. Heel even high.

Mijn therapeut leerde me dat ik geluk of acceptatie niet uit een getal op de weegschaal of size zero zou halen. Want dan is je geluk of zelfverzekerdheid veel te betrekkelijk. Als je dan weer een kilo zou aankomen, is je geluk foetsie. Beter is het om je geluk en zelfverzekerdheid uit jezelf te halen. Hallo zweefteef ;-)

Hij was degene die me adviseerde de weegschaal een tijdje naar de schuur te verbannen. Drie maanden uit elkaar was genoeg. Ondertussen merkte ik dat ik geluk inderdaad uit mezelf kon halen. Of dat ik angsten had die ik moest aangaan. Dat was griezelig. Maar ook heel gaaf. In plaats van wegvluchten toegeven dat ik het eng vind om open te zijn over mijn gevoelens. Huilen bijvoorbeeld. Mijn partner heeft ineens een huilebalk als toekomstige vrouw ;-) Maar het is best fijn te huilen als ik daar behoefte toe voel. Dat lucht een stuk meer op dan een volle buik na een eetbui.

Ik vul minder in. Mijn hoofd was een negatieve denktank waarin ik veelal insinuaties maakte. Kijkt er een meisje langer dan gebruikelijk naar me wanneer ik voorbij loop? Dan vindt ze me vast dik. Een ridicule gedachte, weet ik nu. Maar een jaar geleden vond ik dit volkomen logisch. Als ik nu twijfel wat iemand denkt, vraag ik het. Eigenlijk valt het antwoord altijd mee ;-) Maar veel vaker wuif ik deze negatieve gedachten weg omdat ze een erfenis zijn van mijn oude onzekerheid.

Soms ben ik bang dat ik arrogant word. Dat zei ik ook tegen mijn therapeut. ‘Hoe kan ik me nu zo goed over mezelf voelen? Ik wil niet arrogant zijn hoor!’, opperde ik. Hij moest lachen. Het feit alleen al dat ik me hier druk over maak, is een bevestiging dat je niet arrogant bent. Je bent nu zeker over jezelf, omdat je basis vanbinnen solide en goed is. Wat je doet komt uit jezelf en is een bewuste keus. Niet uit arrogantie of angst. Angst is sowieso een slechte raadgever. Angst verlamt en maakt dat je negatieve gedachten de baas worden.

Inmiddels ben ik weer vrienden met de weegschaal. Eten zal altijd mijn zwakke punt blijven. Soms voel ik een urgente behoefte een zak chips te kopen en deze in één keer leeg te (vr)eten. Dan vraag ik mezelf af, waarom wil ik dit? Vaak ben ik dan gespannen voor een presentatie, heb ik een belangrijke afspraak of probeer ik mijn gevoelens te onderdrukken. Aha, denk ik dan. Nou, dan ben ik dus een beetje nerveus. So what. Daar helpt een zak chips me echt niet vanaf.

Natuurlijk heb ik ook nog échte zin, vanuit mezelf, in iets lekkers. Dan koop ik gewoon die Magnum First Kiss in de kantine ;-) (de crème brûlée versie is to die for!) Eten is dus gewoon eten. Voeding voor de maag. Soms overheerlijk! Soms ronduit smerig. Maar meer ook niet.

Volwassen hè? Leren omgaan met mijn gevoelens en emoties en niet langer met een negatieve bril naar mezelf kijken of invullen wat anderen van mijn vinden. En vinden anderen me wel stom? Dan boeit ook dat me niet (langer) meer.

Want ik vind mezelf leuk genoeg en dat is voor mij precies goed :-)

xoxo vredige Lins 

PS: Wil je écht wat stoms horen? Sinds ik mijn dwangmatige ervaring met eten heb durven loslaten, ben ik kilo’s lichter. Ironic, zoals Alanis Morissette al zong ;-)

17 reacties

  1. Wow. Brok in mijn keel. Met vlagen angstaanjagend herkenbaar. Knap dat je hier zo open durft/wilt zijn, ik ben er gewoon even stil van. Mooi dat je nu dat dwangmatige controlerende los hebt durven laten! Zet 'm op en sterkte!!

  2. Super zeg. Ik ben jaloers. Ik ben weer bijna op een aantal dingen na terug bij af. HGVSM ga ik nu toch maar weer eens goed oppakken, dat wil zeggen. Boek lezen, facebook workshop doen en gaan met die banaan. Ik wil in vrede komen met mijzelf en eten!
    Goed gedaan hoor! Je mag echt trots zijn op jezelf want dit was en super strijd die jij gewonnen hebt!

  3. Heel goed en fijn dat het is zoals het nu is! Ik heb veel last van eetbuien, ik vind het fijn om jou verhaal te lezen en ook al je andere artikelen over insanity etc (knap trouwens dat je het hele programma hebt afgemaakt) !!!

  4. Wat een krachtig en prachtig blog. Erg herkenbaar ook. Als ex anorect die meerdere opnames achter de rug heeft en jaren therapie weet ik inmiddels dat eten erbij hoort. M’n zwakte zal het blijven, zeker nu blijkt dat ik de ziekte van Crohn heb en weer heel erg op m’n eten moet letten om niet zieker te worden. Mooi dat ook jij zo ver hebt weten te komen dat eten je leven niet meer beheerst! Succes met alles!

  5. Heel knap dat je dit zo kan opschrijven, dat is denk ik ansicht al een prestatie is en de therapie onderstreept! Ik heb dan geen last met eten, aankomen en gewicht… al heeft elke vrouw hier wel iets mee en probeer ik me niet obsessief te wegen. Vandaag heb ik ook mijn laatste gesprek afgerond en ook ik heb nu mijn inzichten op orde.. fijn gevoel! Hou dit vast!

  6. Hey meis!
    Super verhaal (weer)!! Wat kan jij verhelderend schrijven zeg! En zo lekker open!! Ik ben nog lang niet waar jij bent. Ik zit in de ontkenningsfase lijkt het wel. Nee hoor, ik heb er echt bewust voor gekozen om die zak chips leeg te vreten. Afgrijselijk, maar ik gebruik mijn gewicht als excuus. Ik ben toch veel lichter als vroeger, dan maakt t toch net uit als ik weer een beetje aankom… En het ergste: ik verstop mijn lekkers weer, zodat Jeroen niet ziet dat ik een zak chips heb leeg gegeten.

    Wat sporten betreft, als ik een keer iets doe kan ik daar dagen op teren. En maar klagen dat mijn buik niet strakker wil worden :( Ik moet eigenlijk een goede stok achter de deur zoeken, eentje die blijft staan, want nu zweef ik weer overal omheen.

    Jij bent mijn doel. ;)

  7. Heel goed dat jij hier over schrijft.. Zoveel mensen hebben hetzelfde. Alleen durven ze er niet voor uit te komen.. Toch een vorm van schaamte. Afvallen hoeft helemaal niet streng met diëten, shakes en pillen. Je moet gewoon jezelf zien te vinden. Wat brengt jouw geluk, waarom wil jij graag afvallen. Je moet in feite mentaal klaar zijn om die slechte gewoontes aan de kant te zetten en opnieuw te kunnen beginnen. Ben je in jouw hoofd fris en gezond dan is jouw lichaam dat ook ( of wordt dat op den duur natuurlijk ook).

    Afvallen zit gewoon tussen je oren….

  8. Hoi Lindsay, ik kwam via via op jouw blog terecht.
    Allereest, wat superknap dat je Insanity hebt gedaan, bij mij parelen de zweetdruppels al op mn voorhoofd met alleen ernaar kijken haha. Deze blogpost is voor mij zo ontzettend herkenbaar.. echt met een brok in mijn keel zitten lezen!
    Ik zit ook aan het einde van dezelfde strijd met eten… af en toe nog een 'terugval' maar dat hakt er niet meer zo in..
    ik kan nu zonder schuldgevoel die magnum eten (en creme brulee is idd to die for!)
    Heel veel succes verder met je blog :) Liefs, Danique

  9. aah, ik ben even lang als jou en heb precies dezelfde verhouding met eten wat jij gehad hebt. Sinds kort weet ik ook waar het aan ligt en was opzoek naar een manier om negatieve gevoelens om te zetten naar iets positiefs, zoals sport! En via insanity google kwam ik op jou site. Super inspirerend en succes verder :)
    Liefs.
    Ps. Lang zijn is mooi! (duurde even voor ik dat zelf ook vond, maar draag nu graag hoge hakken en vind het helemaal niet meer)

  10. Wow, wat knap dat je dit zo goed omschreven hebt! Herkenbaar ook overigens. Mooi dat je met hulp je eigen weg hebt leren vinden en nu een goede verhouding met eten hebt. Erg knap van je, trots!

  11. Hoi! Ik ben vandaag voor het eerst op jouw site terecht gekomen en las deze post als eerste. Ik herken er ook veel in van mezelf en (voor mij) fijn om te zien dat er ook andere mensen zijn die in hetzelfde schuitje zitten/zaten. Knap dat je het op hebt durven schrijven hier en ook goed weten te verwoorden :) Ik neem nog eens een kijkje verder op je site trouwens :) Groetjes!

  12. Precies dat ja. Damn. Ik hoop dat ik over anderhalf jaar ook zo'n zelfde blog vol vertrouwen kan posten.
    Dat is een doel! Balans in alles.

    Thanks voor het delen van je verhaal Lindsay!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *