Hoera, één maandje oud

babytaartje.earlybirds
Foto met dank aan de geweldige Stichting Earlybirds (je kunt de stichting steunen door een donatie te doen of een poppetje te haken) en fotograaf Tineke Giesbers die ons alvast deze preview van afgelopen woensdag stuurde.

Hoera, vandaag is het precies 1 maand geleden dat onze dochter geboren werd. Dinsdag 3 maart om 07:02 uur beviel ik met 29 weken en 6 dagen van een prachtig, klein meisje. Nog geen 1500 gram en het kleinste baby’tje dat ik ooit had gezien. Ze kreeg haar eigen plekje op de NICU (neonatologie intensive care unit) en had (zoals verwacht) de meeste problemen met haar ademhaling en longen.

Inmiddels is ze een maand oud. De eerste maand als moeder had ik me in eerste instantie anders voorgesteld: zoals wanneer ik rondom de uitgerekende datum (13 mei) bevallen was van een gezonde baby. Onze eerste maand is vooral medisch en niet thuis, maar in het ziekenhuis. Inmiddels ken ik termen en begrippen waar ik tot dusver nog nooit van gehoord had. Hoewel dus enigszins anders dan de meeste moeders hun eerste maand beleven, geniet ik ondanks de uitdagingen ook ontzettend van onze baby, dat inderdaad het knapste kind is dat ik ooit heb gezien ;-).


Zoals ik al schreef, werd ze geboren met 29 weken en 6 dagen, nadat mijn vliezen vroegtijdig braken bij 24 weken en 5 dagen. Ik heb daarna 5 weken plat gelegen en iedere dag extra was mooi meegenomen. We hebben het samen dus aardig weten te rekken, maar als gevolg van haar prematuriteit en het weinige vruchtwater (door de gebroken vliezen verloor ik dagelijks vruchtwater) zijn Tara’s longen haar grootste uitdaging. Ze is inmiddels van de intensive care af en naar de high care (positief :-), maar we hebben nog wel even te gaan.

Social med(isch)a?
Soms wordt er op social media gevraagd naar hoe ze het doet, waarop ik meestal summier reageer. Antwoorden als: ‘stabiel’, ‘prima’, of ‘naar omstandigheden goed’. Dat is een bewuste keus. Ík ben hier degene die een eigen blog heeft en informatie over mijzelf delen is me niet vreemd. Als ik mijn bevalling in geuren en kleuren wil bloggen, foto’s van mijn keizersnede-litteken online wil plaatsen of wil zeuren over mijn wallen, ben ik de enige die ik daar als persoon mogelijk mee benadeel.

Als ik (té) gedetailleerd inhoudelijke informatie deel over Tara’s gezondheid, haar behandelplan, medische gegevens of ziektebeeld, is dat ten eerste zonder haar toestemming (ze kan namelijk nog niet praten ;-) en ten tweede informatie die (mogelijk) tegen haar gebruikt kan worden in de toekomst. Dat is misschien erg overdreven gedacht, maar je weet het maar nooit.

Straks wil ze toelating doen voor een sportopleiding of een prestigieuze universiteit. Misschien vinden ze mijn blog, lezen ze uitgebreid over haar medische conditie en wordt ze daarop afgewezen nog voordat ze überhaupt een kans heeft gehad! Dat wens ik niet voor mijn kind. Daarom ben ik daar voorzichtiger mee. Eenmaal online is immers lastiger offline te krijgen.

Duidelijk is dat een vroeggeboren kindje problemen heeft zoals te verwachten bij prematuur geboren kindjes. In haar geval zijn dat haar longen en de inschatting is dat ze daar uiteindelijk (later) niets aan over houdt, net zoals zoveel andere vroeggeboren kindjes er niets aan overhouden. Die dartelen na hun eerste jaar vrolijk hun verdere leventje rond en worden net zo gezond en succesvol als op tijd geboren kindjes. En veel meer hoeft er inhoudelijk niet over geblogd te worden. Er blijft namelijk nog genoeg leuks over om wel over te bloggen :-).

Dikke billen!

Zoals haar groeiende derrière! Die heeft ze van mij overigens, dat durf ik dan wel inhoudelijk te delen ;-). Aankomen is iets wat je weinig vrouwen toewenst, maar in haar geval geweldig is. Bij haar geboorte woog Tara 1460 gram en gisteren woog ze 2090 gram. Dat is 630 gram erbij in één maand, heerlijk! Ze doet het goed op de curve en het is fijn dat ze – buiten het ademen – ook energie over houdt om voldoende te groeien. Want groter groeien, betekent ook grotere longen. En grotere longen kunnen steeds beter hun werk doen.

Pittige tijden
Op de afdeling heeft Tara de reputatie een pittig dametje te zijn dat goed van zich laat horen. Dat vinden wij als ouders juist zo leuk aan haar ;-). Ze kan het inmiddels ook echt op een krijsen zetten, terwijl ze eerst zo’n schattig prematuur huiltje had ;-). Soms schieten we zelfs samen in de lach als ze zich driftig maakt en we verheugen ons op meer van haar eigen wil & karakter als ze straks uit het ziekenhuis is :-).

De tijd voordat ze ontslagen wordt uit het ziekenhuis is vooral afwachten. Eigenlijk is het heel fijn dat ze sowieso beter wordt en alleen maar ‘tijd’ nodig heeft, maar aan de andere kant is ‘tijd’ niet iets wat je in een spuitje kunt doen of kunt opereren. Snap je wat ik bedoel? Geduld is geen medicijn, terwijl je hoopt dat je met een pilletje alles voor haar kunt oplossen. Maar dan wachten we gewoon een long, LONG time ;-) tot ze groter en sterker is gegroeid en met ons mee naar huis mag.

Haar ‘pittige’ kwameisjes-streken bestaan overigens uit het lostrekken van de sondevoeding (dat is haar al drie keer gelukt deze week), de beademing hulpmiddelen uit haar neus weten te peuteren (‘zelluf doen’ ;-) en mama en papa verraden door te krijsen bij verpleegsters die wij stiekem niet leuk vinden ;-). Gelukkig is het verder echt een schatje (vinden wij dan hè ;-). Verzorgd worden door mama en papa, aangeraakt worden door haar lekker warm vast te pakken op haar buik of hoofd en buidelen vindt ze heerlijk. Dan komt ze helemaal tot rust.

Ze lijkt zelf zo weinig mee te krijgen van de pittige tijden die wij ons als volwassenen wél realiseren en gedraagt zich altijd vrolijk bij ons. Ze steekt haar tong uit, heeft lachstuipjes (dat is onbewust, ze ‘oefent’ zonder dat ze het weet haar mimiek), sabbelt en smakt er sinds deze week vrolijk op los, herkent onze stemmen en draait naar ons toe als we tegen haar praten. Ze kijkt actief de wereld in en wordt als nieuwsgierig bestempeld door haar verpleegsters.

Een maand oud, voorbij gekropen én gevlogen
Dit is misschien niet de eerste maand zoals wij deze als ouders hadden voorgesteld. En het is soms fucking zwaar, hoewel we daar niet dagelijks bij stil staan. Maar soms ben je gewoon even helemaal stuk van deze klote achtbaan (die inmiddels al 9 weken duurt), waar we voorlopig nog niet uit mogen. De verwachting is dat ze halverwege mei naar huis mag en dat ‘duurt’ nog minimaal 6 weken. Tijd die Tara hard nodig heeft om sterker en groter te groeien, zodat ze straks als een gezond kindje mee naar huis mag. Dus zeiken over de tijd die we nog ‘moeten’, voelt daardoor dubbel. Zij heeft ‘m nodig, voor ons is het juist uitputtend.

En toch, als ik kijk naar de foto’s (gelukkig staan er van 1 maand pas 800 foto’s op de camera ;-), zou ik er zo 10 weken aan vast plakken. Of 20. Maakt mij het uit, al moet ik een jaar zo leven. Fuck it, dat overleef ik wel. Wallen tot op je knieën, omgaan met zusters, artsen, medische termen, kolven aan een machine zonder direct resultaat te zien van een blije, boerende baby, je hele leven nog even on hold wat betreft roze wolk, kraamtijd, sociaal leven en trots je kindje mogen showen.

Dat komt heus wel straks. De maand lijkt voorbij gekropen én voorbij gevlogen. Zeker als ik merk en zie hoe Tara nu al meer een eigen mensje is dan een maand geleden en dat we er nog lekker samen zijn met z’n drietjes, gaat dat de komende tijd ook mooi lukken.

Een maand oud. Op nog miljarden maanden samen.
No measure of time with you will be long enough. But let’s start with forever.

Liefs,
Lindsay

33 reacties

  1. Beste Lindsay,

    Ik lees met zoveel bewondering je blog, wat een kracht en positiviteit. Mooi verhaal over de eerste maand van een heel mooi & sterk meisje, met kanjers van ouders!

    En schitterende foto's :-)

  2. Wat een prachtige foto’s en een liefdevol stuk! Ik herken het wel dat de tijd vliegt maar ook voorbij kruipt.

    Nogmaals: mijn petje af voor jullie alle 3, het is met een voldragen baby al zwaar af en toe, ik kan me dan voorstellen dat het met zo’n minibaby en een medische molen echt ontzettend zwaar is. Maar het is het allemaal waard <3 Nog even Taartje, en je mag lekker met papa en mama mee naar huis!

  3. Ze kan zelf nog niet zeggen of ze het goed vindt dat je iets over haar medische conditie vertelt. Toch doe je het wel… En heeft ze gezegd dat ze het goed vindt dat je over haar dikke billen blogt? Wat als haar toekomstige werkgever/pestkop dat leest?

    1. Een premature baby met dikke billen -_- (korreltje zout). En medisch? Een veel te vroeg geboren baby is denk ik altijd medisch? Ze gaat toch nergens diep op in? Wat weten we van haar medische toestand? Dat ze op een bepaalde afdeling ligt, hoeveel ze weegt en dat de longetjes een puntje zijn (wederom: weer iets wat bij veel vroeggeboren baby’s zo is). Verder niks volgens mij?

    2. Ha Ben, bedankt voor je reactie en vragen. Zoals ik schrijf, willen wij niet té inhoudelijke informatie delen over haar medische conditie. Feit is dat ik 13 mei uitgerekend was en ze 3 maart is geboren. Het is geen geheim dat je dan prematuur bent met bijbehorende euvels. We delen waarvan wij als ouders vinden dat acceptabel is, met de redenen die ik noem. Gepest worden met dikke billen is iets wat overkomelijk is (ik ben er zelf ook groot mee geworden ;-) en ik ben nog nooit afgewezen bij een sollicitatie betreft mijn derrière. Ene Kim K. heeft er volgens mij een hele carrière mee opgebouwd! ;-)

      Je mag het tegenstrijdig vinden, dat is inherent aan het delen van ons verhaal. Maar zolang wij ons goed voelen bij hoe wij het bedenken en doen, is dat voor ons genoeg en vind ik het prima om je feedback te beantwoorden, maar doet het niets af aan hoe wij erin staan. Ook hoop ik (en verzoek ik) andere lezers je daarom niet af te branden op je vragen en kritiek :-)

  4. En ik weet dat mensen nu verontwaardigd gaan reageren. Maar ik ben oprecht heel blij voor jullie en Tara dat alles tot nu toe goed gaat! Just asking questions.

  5. Ik krijg een brok in mijn keel. Ik voel de liefde van het beeldscherm eraf spatten. De manier hoe je met de situatie omgaat, de positieve houding, daar kan een ander nog heel veel van leren. Groei maar lekker door Tara! X

  6. Gefeliciteerd met jullie één maand oude stoere, sterke Tara! Wat een prachtige foto’s, fijn dat ze goed aangekomen is. Er spreekt heel veel liefde uit je stuk, hang in there samen, sterkte in deze achtbaan en hopelijk in mei vooral genieten!

  7. Topper!! Ookal ken ik jullie niet persoonlijk. Ik ben heel trots op jullie! Tara, wat doe je het goed en ouders, petje af met een vette schouderklop!

  8. Prachtige foto’s zeg! Wat mooi om straks zo’n aandenken aan deze heftige periode te hebben.
    Wat een mooie mijlpaal ook. Alweer 1 maand oud:) op naar nog heel veel meer maanden, straks lekker thuis.
    Zet ‘m op!

  9. Wat een prachtige foto's, en wat is ze mooi! Volgens mij lijkt ze aardig op haar papa, of zie ik dat verkeerd? Ik hoop dat de komende weken gewoon heel snel voorbij vliegen, dat haar longetjes groot en sterk worden, en dat ze haar kwameisjes streken lekker thuis kan doorzetten! ;)

  10. Wat fijn om zo’n lang stuk te lezen. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om elke dag naar het ziekenhuis te moeten gaan om jullie meisje te zien of hoe moeilijk het soms moet zijn. Daarom vind ik het ook zo mooi om te lezen dat het goed met jullie gaat en dat jullie toch erg lijken te genieten. Hartstikke goed, want die eerste maanden vliegen voorbij! Jullie kleine taartje doet het zo te horen goed, ondanks de omstandigheden, en als mede-mama is dat fijn om te horen! Groei maar lekker hard lieve Tara, dan kunnen mama en papa jou over een tijd ook lachend in de lucht gooien en de meest gekke, leuke dingen met je doen!

  11. Ik zag jullie prachtige foto’s net al voorbij komen op Instagram. Ik wil toch even zeggen dat ik er ontzettend veel respect voor hebt dat je ervoor kiest om niet alles over Tara te delen! En ik vind jullie ontzettend sterk! Ik heb van dichtbij meegemaakt hoe een kindje met 28 weken geboren werd en het lijkt me ontzettend moeilijk! Heel erg veel geluk gewenst voor jullie drietjes!

  12. Lindsay: geweldig dat je niet aangevallen reageert, en ik begrijp je uitleg. Veel succes met alles, geniet van jullie baby. En het komt allemaal goed. Groet

  13. Geen Mega Mindy, maar Mega Taartje. Mega als in, GEWELDIG! Meisje, wat ben je mooi en wat doe je het goed zeg!
    Lindsay, ik lees iedere keer weer vol bewondering jouw blogs, hoe positief, maar ook reëel je kijk op deze situatie is, ik vind het echt heel erg knap.

    X

  14. Ik lees vooral heel veel liefde…
    Liefde voor een prachtig meisje!

    Geniet van dit wondertje… Beleef het leven nu in het nu en laat je verwonderen door de kleine dingen en kracht krijgen van groei, de stuiplachjes en de buidelmomenten… Deze kracht zal je weer nodig hebben op momenten dat het even zwaar is…

    Veel liefs Mye

  15. Wow Taartje en papa&mama taart….wat doen jullie het goed. Mooi geschreven!
    Voordat je naar huis mag nog veel geduld en veel grammetjes erbij… (it’s gonna be a LONG-ASS day ;))
    Liefs.

  16. Ik vind het zo fijn om te lezen hoe jullie over Taartje schrijven en hoeveel liefde jullie haar geven. En zo te zien doet dat haar goed. Hopelijk gaan de komende weken net zo en mag ze volgens plan mee naar huis. :D

  17. Wat een ontzettende mooie foto's! Fijn dat ze al zoveel is aangekomen, dat is natuurlijk al heel erg positief. Ik blijf het ook heel knap vinden hoe jullie het doen :)

  18. Jeetje wat schrijf je dat weer mooi. En een hele duidelijke keuze, om op Social Media niet teveel uit te wijden over haar gezondheid. Je hebt groot gelijk! Je kijkt zo ontzettend gelukkig op die foto bij de couveuse… mooi hoor! Ik vind trouwens Tara er ook al erg goed uit zien, maar ik heb daar geen verstand van natuurlijk. Zet hem op kanjers!

  19. Wat een mooi stuk heb je geschreven. Ik vind het prachtig om te lezen hoe positief je alles benaderd en hoe jullie kunnen genieten van jullie kleine meid ondanks alle dingen die gewoon allemaal even niet zo zijn als dat je ze had verwacht. Super dat ze het, naar omstandigheden, zo goed doet. Sterke kleine meid!

  20. Wat een prachtige foto's! Ik ben van je blogje stil geworden, zo mooi verwoord…jullie zijn zo'n trotse ouders, dat merk je zo! Komaan kleine Tara, je doet het goed! Groei maar lekker door :)

  21. goed beschreven en een prachtige shoot van jullie mini meisje!

    Ik vind je alles behalve tegenstrijdig. Jij deelt wat je wil delen met de rest van het net en dat doe je goed!

  22. Hey Lindsay en Rene,

    Van harte gefeliciteerd met jullie prachtige meisje!! En wat een hele mooie foto's inderdaad!
    Sterkte komende maand en alvast een hele fijne tijd als ze mee naar huis mag!

    Liefs, Astrid (vriendin van Patricia)

  23. Lief bruidspaar!!! En papa en mama!! Ik zat te kijken, hoe het met jullie ging, dat jullie baby ongeveer geboren zou moeten worden. En ze is er al, en wat mooi, en lief, en klein, en wat kijken jullie liefdevol. Heeeeeeeeeeeeeeeel veel geluk samen, veel liefs xxx Jaël Hoekstra
    Prachtige foto's!!!!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *