Daar komt het wel op neer

Ik zit weer op het dak, de Ceramstraat beneden
Zes glazen wijn en een zee van tijd
Als de sterren blijven hangen, blijf ik zitten waar ik zit
Ik reken af en sta bij niemand in het krijt

Ik zit hier elk jaar een keer, mijn rug tegen de muur
En denk aan wat de tussentijd mij bracht
Wie is er weg, wie kwam er bij?
Wat ik deed, deed ik het goed?
Hoe komt het, dat het leven naar me lacht?

En ik zit weer op het dak, mijn lief
Zoals elk jaar een keer
En ik dank de dag, dat ik je zag
Want daar komt het wel op neer

Ik zit weer op het dak, de Ceramstraat beneden
Al woon ik hier al zo’n zeven maanden weer
Elk huis heeft wel een dak
Elk jaar heeft wel een muur
En elk jaar komt zo een nacht een keer
En dit jaar was zo simpel, lief
Niemand ging er dood, jij kwam
Ik doe het leuk, einde verhaal.
Nog een paar glazen wijn, maar hieronder daar slaap jij
Ik denk, dat ik de zon vannacht niet haal

Ik zit weer op het dak, mijn lief
Zoals elk jaar een keer
En ik dank de dag, dat ik je zag
Want daar komt het wel op neer

Daar komt het wel op neer

*vrij gewrampeld naar "Eerste Helmersstraat" van Paul de Munnik

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *