Column: Moeders en dochters

Moeders en dochters. Ik ken geen volwassen vrouw die enthousiast roept: mijn moeder en ik zijn besties! Ik vind het zelfs een beetje griezelig wanneer een volwassen vrouw kirt: mijn moeder en ik zijn beste vriendinnen! Waar moeders angstvallig vasthouden aan dochters die eigen levens opbouwen, proberen dochters de banden juist te laten vieren.

Moeders en dochters

Online vind je talloze topics en discussies van dochters die hun té lieve of dominante moeders zat zijn. Of moeders die vinden dat ze meer in het leven van hun dochters betrokken willen zijn. Dochters die hun moeders niet willen kwetsen, maar wel naar een eigen leven verlangen.

Newsflash: als je kind is grootgebracht, heb je het als moeder goed gedaan. Je hebt een baby gemaakt, deze 9 maanden gedragen, geleden onder zwangerschapskilo’s en striae. Deze baby werd peuter, kleuter, gooide schreeuwend met deuren als puber en verliet het ouderlijk huis als adolescent, klaar voor de grote, boze wereld. Dat waarderen we, mommy dearest. Dankzij jullie opvoeding richten we nu ons eigen leven in, naar eigen volwassen voorkeuren en maatstaven.

Dat is misschien niet hoe jij het ooit hebt bedacht. Misschien heb je andere dromen en idealen, maar vindt je dochter deze hopeloos ouderwets. Of passen ze niet bij haar levensvisie. Feit blijft dat je als moeder trots kan zijn op je dochter. Ze maakt als individu haar eigen keuzes, dat is te prijzen. Je hoeft het niet altijd eens te zijn met haar keuzes. Het zijn namelijk niet jouw keuzes. Net als je dochter het ongetwijfeld niet altijd eens is met jouw denkbeelden of beslissingen.

Vroeger had de bemoederende rol een functie. Niet doen, anders val je. Afblijven, dat is gevaarlijk. Je mag nu niet snoepen, we gaan zo eten. Logisch toch? Als kind kun je deze keuzes (nog) niet maken, dus is het fijn dat er een moederfiguur is om je te helpen. Ze loodst ze je door de tropenjaren en dit maakt je tot de dame die je nu bent. Nogmaals, dochters zijn hier dankbaar voor. Maar de tijd van moederen is rap voorbij. Voor je het weet staat je dochter op eigen benen, vaak sneller dan moeders denken of hopen. Het grote loslaten is begonnen.
Loslaten is misschien wel het meest liefdevolle wat je kunt doen voor je kinderen.

Natuurlijk hebben jullie een bloedband die niet te verbreken is: het blijft toch je moeder. Maar je kiest zelf voor de mate waarin zij aanwezig is in je volwassen leven. Teveel van iets is nooit goed. Ook verstikkende liefde of bemoeizucht niet. Stom hè? Moeders werken keihard om hun kind een fijne toekomst te geven. Als de toekomst er eenmaal is, wil het kind misschien een toekomst waar minder moeder in voorkomt dan moederlief gehoopt of verwacht had.

Een échte moeder denkt dan: ik heb het goed gedaan.
Nu is mijn kind geen kind meer.
Je dochter is niet meer ‘van mij’, je dochter is nu een volwassen ‘zij’.

 

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *