COLUMN Ik ben je moedervriendin niet!

moeder vriendinnen
(bron afbeelding)

Gisteren overkwam het me weer. Ik liep gewoon, minding my own business, over straat. Samen met mijn nageslacht. Dat is een belangrijk en essentieel detail in dit verhaal. Beiden dik ingepakt, want het is momenteel stervenskoud. Mutsen, shawls, wanten, dikke winterjassen en snowboots. We hadden net wat boodschappen gedaan en waren onderweg naar huis. We stapten ferm door het winkelgebied. We passeerden de supermarkt en om de hoek liep er een vrouw, eveneens met dochtertje, ons tegemoet. Vanuit mijn ooghoek zag ik al dat ze het probeerde. Snel keek ik naar de grond. 

Waarom doen ze dat toch, vroeg ik mezelf af. Terwijl ze dichterbij kwamen, bleef ik stug naar de grond kijken, met mijn handen om Tara’s wanten geklemd. Om iedere vorm van contact te vermijden, kroop ik dieper in mijn shawl. Toch gebeurde het. Weer. Toen we elkaar passeerden, vertraagde ze haar pas. Het leek erop alsof ze wilde pauzeren, maar ze bedacht zich toen ze geen respons van mij kreeg. Toch ontsnapte er een enthousiaste “Hai…,” uit haar, inclusief puntjes en komma.

Ik liep stevig door, om een mogelijke invulling van de puntjes of zin na de komma te vermijden. Absoluut overtuigd om niet mee te gaan in dat achterlijke gedoe. Ik heb het niet over het dorpse of volkse om elkaar te groeten op straat. Nee, dat stoort me allerminst. Waar ik me gruwelijk aan erger sinds ik moeder ben, is die zogenaamde collectieve verbondenheid met andere moeders. Zo. Dat is eruit.

Ik snap er namelijk geen snars van. Sommige moeders, wildvreemden, klampen je op straat, in de trein of in de supermarkt aan voor iedere vorm van contact. Alsof we elkaar al jàààren kennen. Alsof we hartsvriendinnen zijn en elkaar als 16-jarigen vertelden over onze eerste keer. Alsof we samen in whatsapp-groepjes zitten, waar we dagelijks het wel en wee over onze kroost delen. MAAR IK KEN. JE. NIET. VROUW!

De eerste keer dat het me overkwam, piekerde ik me suf. Vol in de zwangerschapshormonen die nog door mijn lijf gierden, voelde ik me zwaar opgelaten, omdat ik me totaal niet herinnerde wie zij was. Dus toen ik schoorvoetend opbiechtte dat ze me een handje moest helpen herinneren, zwangerschapsdementie etcetera, zei de moeder in kwestie doodleuk dat we elkaar helemaal niet kenden.

Ik trok een wenkbrauw op. Oh, antwoordde ik, ietwat ongemakkelijk. Snel maakte ik me uit de voeten. Helemaal mesjogge, dacht ik. Loop ik daar een beetje mijn kop te breken of ik met haar geknikkerd had, blijkt ze een volstrekt onbekende. Komt ook vast door haar hormonen, nam ik als vanzelfsprekend aan. Als ik zelf maar geen last kreeg van deze rare flapuiteritus tegen wildvreemde vrouwen die – toevallig – ook moeder waren.

Ik vond het namelijk best gênant, dat gekke, opdringerige moment, enkel en alleen omdat we blijkbaar beiden moeders zijn? Is dat oprecht een reden om zomaar een gesprekje met iemand aan te knopen, onder het mom van moederschap? Jeetje, daar heb je bovendien een dagtaak aan, bedacht ik me. Ik hoopte vurig dat ik niet zo’n moederzwaan-kleef-aan zou worden.

Dat gebeurde gelukkig niet. Ik voel never de behoefte om zomaar een gesprek met een ander moederwezen aan te knopen, puur en enkel omdat zij ook moeder is. Toch is er een soort mom-code die dit gedrag goedkeurt. Het maakt niet uit dat ik je niet ken of zelfs nog nooit heb gezien. Als je ook moeder bent, is dit voldoende reden om je platonisch te versieren, zo handelen deze dames.

Ik ga regelmatig met de trein naar Utrecht. Even op en neer, de stad in, wat boodschappen doen of langs bij vriendinnen. Het is een ritje van nog geen kwartier. Ik stap in de sprinter, kies een plek die voor kinderwagens is bedoeld en installeer me met een krantje of heb een goed gesprek met Tara.

Onlangs stapte ik opnieuw in de trein met Taar en speelde bovenstaande routine af. Een halte verder stapte er een vrouw in. Met een kinderwagen. Ze had een dreumes in de wagen en een peuter aan haar hand. Er was ruimte genoeg in de trein, want hey: moederleven, dus ik reis lekker buiten de spits. Ik bemoei me niet, maar zie dat ze onze richting op komt. Het zal toch niet, hoop ik. Niet zo’n moedervriendin, niet zo’n moedervriendin, niet zo’n moedervriendin, speel ik als een inwendige mantra. Helaas.

“Hoi!”, hoor ik, terwijl ze zich naast me nestelt. Ik kijk haar beleefd aan en glimlach. “Ga je vaker met de trein”, vraagt ze? Oh nee, denk ik. Het is er zo één. Ik beperk mijn vocabulaire en antwoord met het simpele woordje “soms”. Zij, zich nergens van bewust, vervolgt: “Ga je dan altijd met de hele wagen?”.

Mens, wat interesseert jou dat, wil ik antwoorden. Waar de fuck bemoei je je mee? Al vervoer ik mijn kind in een krat bier dat ik net leeg heb, dat is voor een wildvreemde medepassagier toch verre van boeiend? Maar, ik ben netjes opgevoed, dus ik antwoord beleefd.

“Ja, ik ga altijd met de hele wagen op pad. Inclusief onderstel en regenkap”, antwoord ik. Sorry, er zit toch een beetje sarcasme doorheen gevlochten. Soit. Dat heeft ze toch niet door, want ze is zo’n type. Zo’n moedervriendin. Zo’n vrouw die denkt dat we een band hebben, enkel en alleen omdat we beiden een kind hebben uitgepoept.

“Goh, en hoe doe je dat dan in de intercity?”, vervolgt ze. Holy moly, wil je ook weten wanneer ik menstrueer en op welke BN’er ik een heimelijke crush heb? Serieus, wat kan jou deze informatie in hemelsnaam schelen? Maar ik haal adem en antwoord. “Als ik verder weg ga, pak ik gewoon de auto. Lekker rustig ook”.

Zo. Als dat niet duidelijk is, dan weet ik het ook niet meer. Het scheelt ook dat we inmiddels Utrecht CS binnenrijden. Ik maak me snel uit de voeten en verdwijn in de mensenmassa op het station. Even opgaan in de menigte. Misschien ligt het aan mijn stadse komaf en het feit dat ik geboren en getogen ben in Utrecht. Maar eigenlijk vind ik dat hele groeten op straat, iets wat in mijn dorp veelvuldig gebeurt, juist erg gezellig. Ik heb daar absoluut niet aan hoeven wennen na de verhuizing.

Iemand een goedemorgen of goedemiddag wensen, wanneer je elkaar passeert tijdens het wandelen of een babbeltje maken met de vaste gezichten in je wijk of buren, dat waardeer ik eigenlijk ontzettend aan mijn nieuwe woonplaats. Dat past ook bij mijn volkse inslag en buiten dat, vind ik het aardig en beleefd.

Maar slachtoffer worden van een kruisverhoor door een volstrekt onbekende mede-moeder, dat ervaar ik toch als minder prettig. Het blijft namelijk niet bij een leuke begroeting of een warm knikje. Je zit er meteen aan vast voor zeker drie of vier doelgerichte vragen, die niets tot de verbeelding overlaten. Wat bezielt deze moedervriendinnen?

Ik gooi het probleem op bij mijn échte vriendinnen (tevens moeders). Ook zij ervaren deze mamasieten. Moeders die je niét kent, maar die tegen je aan ouwehoeren alsof ze je BFF 4-ever zijn. NTB. Alsof het moederschap een soort geheim vriendinnenpact is, waarvan je automatisch lid wordt zodra je de eerste zuigeling werpt. Waarbij je met iedere vrouw die óók moeder is, automatisch een praatje moet maken. Want dat doen vriendinnen, toch?

Ook check ik of vaders zich schuldig maken aan dit gedrag. Nee joh, roept René direct. Vaders onderling geven elkaar een soort knikje om aan te geven dat ze bij dezelfde ‘club’ horen, maar halen het niet in hun harses om allerlei futiliteiten over elkaars nageslacht of leven te delen, is zijn ervaring. En dat leidt niet tot ongemakkelijke stiltes als je naast elkaar eendjes staat te voeren, vervolgt hij. Gewoon, lekker je eigen gang gaan, dat doen vaders, aldus René. Dat snap ik, ook als moeder, volledig.

Laten we de situatie even vertalen naar volwassenen zonder kinderen. Stel: ik sta in de rij bij de supermarkt. Achter mij staat ook een vrouw, haar leeftijd doet er niet toe. Opeens voel ik dat ze in mijn aura komt staan. Net iets te dichtbij, je kent dat wel. Ik draai me om en kijk haar strak aan. “Hai”, zegt ze. “Doe je altijd lopend boodschappen”, vervolgt ze, met een twinkeling in haar ogen, alsof we iets gemeen hebben samen. Of misschien vraagt ze wel: “Hoe oud ben je nu?”, dat is er ook één uit dezelfde categorie.

Bovenstaande situatie zou behoorlijk awkward zijn, toch? Een beetje gek zelfs. Toch doen die wildvreemde moedervriendinnen exact dat. Ze bestoken je, totaal out of the blue, met vragen of opmerkingen als: “Draag je haar vaker op je rug”, “Hoe oud is ze nu?”, “Slaapt ze goed door ’s nachts” of “Heeft ze nog broertjes of zusjes?”.

Lieve moeders van Nederland. Misschien zit je om een gesprekje verlegen. Misschien denk je dat het simpelweg moeder zijn van een mensje, genoeg reden is om zomaar een willekeurig gesprek aan te knopen met mede-moeders. Jullie hebben immers hetzelfde meegemaakt, hè gut, ja, we zijn beiden moeder, wel heb je ooit! Maar jullie gedrag is raar. Stel je voor dat een vent je zo zou benaderen.

Een wildvreemde kerel, die net iets te dichtbij komt staan en je bestookt met vragen over jezelf of je kindje. Dat zou je allicht verdacht vinden, niet? Best een beetje griezelig zelfs, of behoorlijk eng. Je zou een wenkbrauw optrekken en wanneer hij doorgaat, waarschuwen.

Nu, dit is mijn waarschuwing aan jullie. We zijn geen vriendinnen. Ik KEN je niet. Jij kent mij niet. We hebben geen band samen. Moederschap is geen onzichtbare ketting waarvan jij de andere helft hebt. Ik ben gewoon een vrouw, minding my own business. Ik ben niet introvert of chagrijnig. Ik vind die gekke gesprekken ongemakkelijk en zit er eigenlijk gewoon niet op te wachten. Misschien vind je dat onbeleefd. Dat mag.

Dat vind ik namelijk ook van een vreemde die me zomaar bestookt met vragen, omdat ze denkt dat ze daar recht op heeft. Simpelweg omdat we een bepaald kenmerk delen. We delen verder namelijk niets. Anders stond je wel in mijn telefoon of adressenboekje. Dus stop ermee. Bedankt.

Liefs,
Lindsay

51 reacties

  1. Wat heerlijk geschreven! En hoewel ik ‘nog maar’ zwanger ben van de eerste, is het ergens nu al herkenbaar… ik zit hier dus ook totaal niet op te wachten! Kan ik me ook ergens uitschrijven van die club..?

  2. Wauw! Geweldig beschreven! Bizar eigenlijk dat dit gebeurd hè? En nee je bent niet onbeleefd. Zij zijn onbeleefd dat ze zo in je personal space gaan zitten.

  3. Ik heb dit werkelijk waar in bijna 2 jaar nog nooit meegemaakt. Ook niet toen ik zwanger was. Het enige dat ik wel heb meegemaakt is dat mensen (maar vooral oudere mensen) in de kinderwagen doken en van alles over je versgeperste baby vragen/zeggen, waar ik overigens ook niet op zat te wachten, maar nooit van moeders met kleine kindjes. Misschien heb je een uitnodigend hoofd? :p

  4. Hahaha, heerlijk! Dit is zo enorm herkenbaar en inderdaad ZO ongemakkelijk. Ja, we zijn beide moeder, maar nee, verder kennen we elkaar niet. Sowieso heb ik echt een hekel aan koetjes-en-kalfjes-gesprekken..

  5. Hahahah, moest lachen, maar ken dit ook helemaal niet! In de stad niet en hier in het dorp eigenlijk ook niet 😂 wel veel (oudere) vrouwen die aandoenlijk kijken en even een opmerking plaatsen of (erger) eventjes een aai over de krullen van m’n dochter moeten geven..

  6. Ik vind het heel leuk dat ik als moeder andere vrouwen in mijn woonplaats op deze manier leer kennen. Moeders zijn er in allerlei vormen en maten, het zijn zelfs vrouwen waar je ‘normaal’ nooit bevriend mee zou raken. Maar nu heb je een gemene deler en kun je elkaar met zo’n ‘I feel you’ blik aankijken als je allebei met wallen onder je ogen in het speeltuintje zit. Ik vind dat leuk en het verruimd mijn blik! Nooit gedacht dat er vrouwen zouden zijn die dit niet waarderen. Voortaan even opletten dus of het geen norskijkende in hun sjaal wegduikende mommy’s zijn!

    1. Ik vraag me trouwens af: waarom wil men niet met ‘vreemde’ moeders praten in het openbaar maar wel een foto van je kind maken en op instagram posten zodat al die moeders daar kunnen reageren? Misschien omdat je dan zelf in control bent over het moment van communiceren? Ik vind dat wel een interessante ontwikkeling!

      1. Haha, als ze dik weggestopt zitten en oogcontact vermijden, zou dat best een signaal kunnen zijn Jantine ;-) Ik denk inderdaad dat het verschil tussen een gesprek op straat zit in de dialoog die daarbij (van mij) wordt verwacht. Als blogger deel ik mijn creativiteit niet om in contact te komen met andere moeders, maar om mijn geschreven stukken en content (afbeeldingen, video\’s, etc.) een podium te geven. Applaus is leuk, maar zelfs al zou niemand reageren, dan is mijn creatieve (schrijf)proces gelukt: er staat wat op papier/beeldscherm. Net als een schrijver zijn boek schrijft omdat hij zijn verhaal wil vertellen, niet omdat zijn boek een dialoog is. Het is inderdaad eenzijdig communiceren, dat is denk ik wel een goede bewoording.

  7. Ik snap dit eigenlijk niet zo goed. Het klinkt niet alsof deze dames een verkeerde intentie hebben. Misschien hebben ze net een hele zware nacht achter de rug of staan ze er al een paar dagen alleen voor en willen ze graag even contact met iemand die zinnen met meer dan 3 woorden kan maken. Sommige mensen hebben niet zo’n grote vriendenkring en dan zijn zulke momentjes op straat waarbij ze zich verbonden voelen juist heel waardevol. Ik snap ook niet goed wat er mis is met die vragen. Zou het anders zijn als ze zouden zeggen ‘wat een lekker weer hè?’?

    1. Hi Aniek, we hoeven elkaar niet altijd te snappen, dat is ook niet mijn doel met het schrijven van mijn columns of blogs :-) Ik zeg ook nergens dat deze dames een verkeerde intentie hebben. Ook als iemand me lukraak op straat zou vragen naar het weer, ervaar ik dat persoonlijk als een praatje waar ik eigenlijk niet op zit te wachten. Als iemand behoefte heeft aan contact met mede-moeders, zijn er ongetwijfeld succesvollere methodes dan random vrouwen op straat bestoken met hele directe en persoonlijke vragen. Ik ben niet verantwoordelijk voor het vervullen van een sociale behoefte van vreemden. Ik vind het begroeten en vriendelijk knikken of glimlachen naar mijn medemens op straat heel normaal en fatsoenlijk, maar zou daarin persoonlijk niet verder gaan om een gesprekje aan te knopen. Daarin verschil ik van deze vrouwen en dat beschrijf ik in mijn blog :-)

  8. Ik zal wel een chagrijnige rotkop hebben want ik heb dit eigenlijk nooit! Wel met moeders die kinderen op dezelfde school hebben maar niet met wildvreemde moeders. Met ouderen wel regelmatig maar dat vind ik niet zo erg.

  9. Jup. Dit maak ik ook veel mee… Vooral in de bus inderdaad. Soms zelf moeders, zonder kind, die dan zeggen dat ze het snappen. Wat snappen ze? Dat ik in de bus zit? Dat ik een kind heb? Wat?? Dat ik wallen heb? Dat dat inderdaad komt omdat mijn kind niet goed slaapt?
    Ik kan me voorstellen dat je in een indoor ballenbak tegen elkaar begint te praten. Want dan heb je echt iets gemeen. Maar in de bus of buiten? Knik inderdaad alleen maar even of lach. Maar vraag niet of mijn onderkantje uitgescheurd is geweest…

  10. haha, mooi stuk. Alleen herken ik me er niet in, ben zelf moeder van drie kinderen, en maak dit dus bijna nooit mee. Waarschijnlijk heb ik geen uitnodigend voorkomen :-)

  11. Haha, zo herkenbaar! Ik word nu ook constant aangesproken in de winkel, op straat of waar dan ook. Of je krijgt van die veelbelovende knikjes, alsof je helemaal van elkaar snapt wat je nu aan het doormaken bent ofzo.

    1. Haha, dat zou iets teveel eer voor mij zijn, zo vaak komt dat niet voor ;-) En als dat gebeurt, zeggen ze meestal: \”Hey, mag ik wat vragen? Ben jij Lindsay?\”, dus dat is binnen een seconde vaak wel duidelijk en dat vind ik ook alleen maar gezellig, ook omdat ze het gewoon op een normale manier vragen.

  12. Totaal niet herkenbaar hier, niet in de stad of in geboorte "dorp". Hoewel de irritatie begrijpelijk is vind ik het best raar dat juist jij (iemand die publiekelijk blogt over persoonlijke zaken + kind) het vervelend vind dat vrouwen irl toenadering zoeken.

    1. Grappig dat je dat juist raar vindt Jindra, leuk om zo verschillende ervaringen en meningen in de reacties te lezen :-) Voor mij is bloggen namelijk heel duidelijk eenzijdig. Ik ben de zender, uitgaand, als een soort magazine of blad. Ik blog niet om in contact te komen met anderen, maar zoals ik hier in de comments ook schrijf: ik blog omdat ik graag schrijf. Dat daarbij comments geplaatst worden is leuk, net als misschien brieven van lezers of e-mailtjes die naar een redactie worden verstuurd (om in de bladen-sfeer te blijven :-)) maar dat is voor mij geen behoefte die vervuld hoeft te worden. Ik blog niet om op sociaal vlak benaderd te worden, snap je een beetje wat ik bedoel?

      1. Ik snap je heel goed. Je blogt op social media, dat maakt je benaderbaar of je het wilt of niet. Dat is de keerzijde van de medaille in mijn ogen. Dat moeders jou op straat aanspreken omdat je waarschijnlijk een plezierig voorkomen hebt, daar heb je helaas niet echt invloed op (tenzij je de hele dag als een oorwurm wilt kijken maar dat lijkt me niet ;-))

        1. Ja exact! En die \’keerzijde\’ vind ik zelf ook absoluut logisch en ervaar ik niet eens als een harde keerzijde. It comes with the job, dat is de consequentie van een persoonlijke blog beheren en dat contact vind ik dan weer juist niet storend ofzo, want dat realiseer ik me maar al te goed, sinds de eerste keer dat ik – destijds in 2006 geloof ik – aangesproken werd nav mijn blog. Als mensen mij aanspreken en zeggen: Ben jij Lindsay, ik volg je blog, vind ik dat absoluut \’horen\’ bij mijn keuze en dat contact ga ik ook altijd aan, hoewel dat niet vaak gebeurt (ik denk dat het op twee handen te tellen is de afgelopen 11 jaar, heb natuurlijk geen gigantisch blog :-)) Maar dat gaat dan veel soepeler dan de contactpogingen die ik in deze blog bedoel/beschrijf. Haha, ja iemand op Instagram zei al dat ik mijn \’resting bitch face\’ moest oefenen, want zo hield zij awkward gesprekken op afstand ;-))

  13. Hahahaha ik herken dit wel ja.. Heb het ook wel eens meegemaakt en zit er ook niet op te wachten.. Gewoon een blik van verstandhouding is meer dan genoeg.. Ik hoef echt niet te weten dat je kleine zichzelf net ondergescheten heeft.. Echt niet..

  14. Hoi Lindsay,

    Met veel plezier lees ik je blogs vaak. Je schrijft erg leuk en veel is herkenbaar. Heerlijk dus!
    Ik kan me alleen niet vinden in dit stuk. Ik heb wat minder vriendinnen die moeder zijn en daarom geniet ik juist van de andere moeders die een praatje maken of je gedag zeggen. Ik vind het echt heerlijk en hoewel ik niet snel hoi zeg tegen een vreemde (ook niet als ze moeder is), glimlach ik vaak wel. Ik vind het hartstikke leuk om jonge moeders tegen te komen en vind zo’n praatje juist leuk. Binnen mijn vriendinnengroepje was ik als 1e zwanger en de rest had nog niet eens een relatie… laat staan een kind. Snap je? Ik vind dit juist hartstikke leuk. 😊

  15. Heerlijk dit, super leuk geschreven ook. Ik zie het namelijk helemaal gebeuren. Tof hoe je zo helder schrijft, dat je het als film in je hoofd kunt afspelen. Ik heb geen kinderen maar, wel een hond (en nee, een hond is geen baby, heb ik niet zelf gemaakt, snap ik allemaal). Maar, dan heb je dit dus ook met “mede honden mensen” maar ook met hondenloze enthousiastelingen. Zeker met een puppy! Dus uiteraard, met een mini mensje loop je ook dit risico. Gewoon afkappen en dat is niet onbeleefd. Al die ongepaste vragen stellen aan een wildvreemde, is wel vrij onbeleefd. Wat ook helpt is mensen even shockeren “Hoe oud is ze?” / “Geen idee, ik heb haar zojuist pas gestolen” ;)

  16. Nooit gerealiseerd dat mensen dit verschrikkelijk vinden, ik maak me hier absoluut schuldig aan. Maar niet alleen bij andere moeders, ook als iemand bij dezelfde sjaals kijkt in de Hema, of bij de bloemenzaak/bakker/speeltuin/slijter. Oftewel misschien heeft het niet zozeer met de kinderen te maken maar zit het in het aard van het beestje 😉

  17. Totaal niet herkenbaar,en ik vind het heel onvriendelijk overkomen. iemand kan toch gewoon vriendelijk een praatje tegen je maken?
    wat meer verdraagzaamheid ……

    1. Zo voel ik dit ook Karlijn maar deze blog is hoe onze samenleving helaas is. Een praatje maken wordt tegenwoordig gezien als “stalkerig” of ongepast terwijl naar mijn mening andersom juist onbeleefd is (nog niet te spreken over ongezellig) jammer dit soort ontwikkelingen en dat veel mensen zich hierin herkennen schrik ik dan ook enorm van! Maak je dag een stukje mooier door je open te stellen voor anderen (ja zelfs voor vreemden) de wereld is mooier wanneer je hem samen deelt…

      1. Helemaal mee eens! Hoewel ik soms ook echt niet op een praatje zit te wachten zal je dat nooit aan mn gezicht en/of houding/reactie af kunnen lezen. Bemoeizuchtigheid is weer een ander verhaal maar ik denk dat men het verschil tussen bemoeien en vriendelijk zijn toch vaak wel merken :-)

        1. Ja er zit wel verschil in een praatje maken of duidelijk kritiek uiten etc maar dan nog, je kan altijd leren van andere mensen (als je ervoor openstaat) dit maakt je ruimdenkend en je weet niet alles dus wie weet wat je eruit kan halen… (zolang het netjes gebracht wordt natuurlijk)

    2. Eens! En hoewel dit stuk duidelijk met een komische knipoog geschreven is, schrik ik wel echt van het toenemend individualisme in onze samenleving.

      Ik vind het "moedervriendinnen" in elk geval wel gezellig!

  18. You said it girl!

    Ik ben ook van de minding my own business laat me nou maar lekker.

    Je hoeft je absoluut niet verplicht te voelen om een gesprek aan te gaan met wildvreemden, of het nou moeders, hondeneigenaren of mensen met dezelfde jas zijn. En jij komt er tenminste voor uit – hoe vaak ik niet uit beleefdheid heb staan praten terwijl ik ondertussen denk ‘alsjeblieft, haal me hier weg’. Fijn en verfrissend om te lezen dit, chapeau!

  19. Haha heel fijn al deze reacties, het maakt duidelijk wat los! Ik herken het maar ik woon randje Schilderswijk waarin het uithescholden worden voor hoer in de tram normaal is. Ik vind het oprecht tof als iemand dan de moeite neemt om een praatje te maken ipv op de telefoon te kijken of je te negeren en nee, 9 van de 10 keer heb ik he-le-maal niks met deze dames, is het gewoon een praatje in de ‘samen’leving waarin je je bevindt. Ik krijg er altijd wat meer ‘faith in humanity’ van….

  20. Niet herkenbaar deze irritatie, eigenlijk. Twee kinderen en af en toe wel eens een kletspraatje met mensen op straat. Eerlijk vind ik het juist wel leuk als iemand een praatje begint. Is toch gewoon vriendelijk? Je hebt een gemeenschappelijkheid in de vorm van een kind, dus prima gespreksstarter. Net als mensen die hun hond uitlaten en met elkaar even kletsen.

    Vind je echt een beetje zeiken om het zeiken, sorry – om het een tikje onbedoeld onaardig te zeggen. Hopelijk spreken deze aardige vrouwen jou niet meer aan, kun jij lekker rusten en vinden zij een vriendelijker persoon om even een paar minuutjes mee te praten.

  21. Maar echt? Iemand een mamasiet noemen terwijl diegene gewoon echte belangstelling voor je heeft? Wel bloggen over je leven, maar irl, ,face-to-face met iemand over je leventje praten, dat niet. Nee, alleen als mevrouw er zelf voor kiest. Dzjiez, ik hoop dat niemand je meer aan gaat spreken, kun je dan een fijn blogje schrijven over hoe onpersoonlijk de samenleving geworden is.

  22. Dubbel dit.. aan de ene kant kan ik door je gevatte rant heen lezen en snap ik ergens ook wel hoe het ‘grappig’ bedoeld is en misschien wat aangedikt hier en daar. Want – of je nou kinderen hebt of niet, we kennen allemaal dat ongemakkelijke moment bij de tandarts, bakker, in de bus etc wel waar je niet zit te wachten op smalltalk met een vreemde en tóch die vreemde jouw aura binnen dringt ;-) Aan de andere kant, het komt ook een beetje zuur op mij over, hooghartig zelfs. Maar goed dat we niet allemaal gelijk zijn, zou ook saai zijn :-)

  23. Volg al lange tijd je blog, maar deze, gaat me wel een stapje te ver.
    Je vind het leuk dat mensen je herkennen van je blog, op een linkje klikken en je daarmee ook sponseren.
    Maar even vriendelijk zijn tegen een ook misschien wel lezende moeder is te veel gevraagd?
    Tuurlijk heb je niet altijd zin in een praatje, maar een simpele goede morgen terug kan toch geen kwaad :)

  24. Wauw wat een zure blog…De wereld is al zo individualistisch en harder geworden. Hoeveel moeite is het om even een praatje te maken, helemaal als je toch al bijna weer de trein uit stapt. Je weet nooit wat de ander er misschien aan kan hebben, om even een gesprekje te hebben. Snauw jij ouderen ook zo af, die vaak toch eenzaam zijn en weinig interactie meer hebben met mensen?

  25. Lees je blog al jaren en ik reageer nooit maar nu kan ik het niet laten… Deze blog vind ik ook heel zuur en onnodig hatelijk.
    Ik woon in Berlijn en het gebeurt hier ook regelmatig dat een andere moeder mij iets vraagt op straat of in de metro, dus daar is niks ‘dorps’ aan denk ik. Omgekeerd doe ik het ook. Als je er dagen alleen voor staat met een peuter snak je soms naar een paar volwassen woorden met een ander en ja, je hebt zeker een zichtbare gemene deler als je beiden een klein kind hebt wat het makkelijker maakt te kletsen.
    Ik heb geen vriendinnen met kinderen dus ook voor heel simpele tips ‘wat een leuke…., waar heb je die vandaan?’ vraag ik wel eens ‘vreemde moeders’ iets. Ik had geen idee dat dit zo een heftige irritatie kan opleveren als het blijkbaar bij jou doet… Zie het als een compliment, je ziet er blijkbaar aardig en benaderbaar uit voor de ander! Liebe Grüße van een expat-mamasiet

  26. Wat zuur als je zo door het leven gaat, en het dan zelfs ook nog wil opschrijven en delen. Ik vind het een hatelijk stukje, en ben heel blij dat ik zelf anders in het leven sta.

  27. Het maakt zeker veel los…. Ik vind het ook niet zo raar eigenlijk. Ik denk dat als je deze blog al heel lang volgt en daardoor het gevoel hebt dat je Lindsay een beetje kent/bijna aanvoelt als een soort vriendin, dat dit best wel een heftige blog is als je hier zelf heel anders in staat.

  28. Wauw, wat een hoop extreme reacties. Vooral uit het kamp van mensen die het stukje van Lindsay als zuur bestempelen. Het lijkt alsof jullie het niet kunnen accepteren dat iemand een andere mening heeft. Over open staan voor anderen gesproken…
    Het heeft volgens mij ook weinig met individualisering te maken, maar ik laat mij graag uitleggen waarom dit wel zo zou zijn.
    Ik heb zelf ook nooit behoefte aan smalltalk en probeer het altijd subtiel af te winkelen voordat ik iemand met cynisme overspoel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *