COLUMN: “Echte vrienden komen bij je thuis”

459 vrienden op Facebook, 1.117 volgers op Twitter, 81 volgers op Bloglovin’, 239 connections op Linkedin. Met de opkomst van social media kun je je snel rijk rekenen. Eigenlijk vind ik het toevoegen van een ”vriend” op Facebook via een “vriendschapsverzoek” ietwat overgewaardeerd. Begrijp me niet verkeerd, mijn beste vrienden heb ik óók op Facebook, Twitter of volgen trouw mijn blog. Maar op Facebook accepteer ik ook verzoeken van feestbeesten die op dezelfde festivals tref, oud-klasgenoten of collega’s.

Facebook, vrij vertaald “gezichtboek”, slaat de spijker op zijn kop. Mensen die je kent van gezicht & naam en de moeite vind te volgen in hun dagelijks reilen en zeilen. Twitter is een eenzijdiger middel, met hier en daar een dialoog of tweetup, maar vooral zenden. Linkedin is voor zakelijke contacten of netwerk en Bloglovin’ een handige tool je favoriete bloggers bij te houden. Social media is dus absoluut geen graadmeter voor vriendschappen, vind ik.

Ik bedacht me wat het onderscheid zou kunnen maken. Is het te meten in het aantal jaren dat je iemand kent? Ik denk van niet. Ik heb innige vriendschappen met mensen waar ik een diepere band mee heb die ik relatief korter ken dan mensen die ik in de brugklas als hartsvriendin bestempelde. Tijd is ontwikkeling en als logisch gevolg daarvan kun je uit elkaar groeien. No hard feelings, want de vriendschappen die ik wellicht korter geleden sloot, passen meer bij de persoon die ik nu ben en waardeer ik des te meer.

Hoe zou je dan op een simpele manier kunnen aangeven wie je echte vrienden zijn? Met het samenstellen van de gastenlijst voor de bruiloft kwam ik op de volgende stelling:
“Echte vrienden komen bij je thuis”

In mijn ouderlijk huis, op kamers, weer terug in het ouderlijk huis, samenwonen in een knus appartementje en in onze huidige woning: talloze vrienden komen op bezoek, lopen de deur plat, blijven logeren of schuiven rond etenstijd aan. Sommige vrienden zijn in al deze huizen geweest. Bij mijn ouders, op mijn studentenkamer aan de Croeselaan, in ons eerste mini-appartement met René en de woning waar we nu al bijna anderhalf jaar goed vertoeven. Sommigen pas sinds ons laatste huis. Toch vind ik dit een goede graadmeter.

Je huis is misschien wel één van de meest privé plekken die er is. Je woont er, slaapt er, je voelt je er veilig, trekt je er terug als je ziek bent. Je hebt het je eigen gemaakt, naar jouw smaak, met jouw inrichting. Je moet iemand vertrouwen om hem of haar binnen te laten, want het is jouw domein, waar je een ander toegang toe verleent.

Je viert er je verjaardag – in het bijzijn van je vrienden. Niet al je 459 Facebook-vrienden, hemel nee! Zeker niet je 1.117 volgers op Twitter! Een select gezelschap van mensen die dicht bij je staan. Misschien hebben ze destijds geholpen klussen in het huis. Kunnen ze mooi genieten van de door hen geverfde muur. Of misschien ook niet, maar komen ze langs als je niet lekker bent met donuts en thee. Genieten jullie van een goed gesprek met een groep vrienden die komen eten of barbecueën.

Ik ben het daarom eens met mijn eigen stelling.
Echte vrienden komen bij je thuis.

In goede en slechte tijden. Om te helpen en om te genieten. Om te lachen en om te huilen.
Want iemand binnen laten bij je (t)huis, is meer dan een klik op een knop.
Niet alleen open je de deur. Je opent ook een stukje van jezelf.

Wat vind jij?

Echte vrienden komen bij me thuis

4 reacties

  1. Helemaal mee eens! <3
    Owja, Lins, ik kan je website alleen openen op mijn tel, op (diverse) pc's doet ie het niet.
    En, die slang hihi, die ken ik ook nog wel.
    Xxx

  2. Zeker weten, helemaal mee eens! Maar ik vind het lastig om te bepalen wie ik zou uitnodigen voor een huwelijk. Die vrienden van vroeger die ik amper zie toch vragen of niet? Het lastige is dat als je geen uitnodiging van hen terug verwacht, je opeens wél gevraagd hebt. Moet je hen dan dus ook uitnodigen…? Succes met de gastenlijst!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *