Column: Collega wordt lover

love-at-workFace it: de gemiddelde twentysomething’er (of thirtysomething’er) besteedt zo’n 32 tot 40 uur per week op zijn of haar werk. Daarnaast hebben we een actief sociaal leven, gaan we graag naar een festival of concert, reizen we af naar verre oorden en proberen we ook wat me-time voor onszelf in te plannen. Niet gek dat 17% van de geliefden elkaar ontmoet op de werkvloer.

Bedrijven publiceren hier geen getallen over – omdat ze niet te boek willen staan als potentieel datingbureau – maar de cijfers nemen toe, aldus het CBS. Niet gek ook. In een bioscoop, discotheek of op een festival kom je niet toe aan een goed gesprek. Bovendien: met wat alcohol in een schemerige ruimte kun je niet waterdicht inschatten of iemand werkelijk je droomman- of vrouw is.

love9
Als single zie je jouw collega op de werkvloer vaker en intensiever dan je vrienden. Dag in dag uit deel je niet alleen smerige koffie, kleffe lunch en verantwoordelijkheid voor dat ene project, ook maak je ongemerkt small talk. Tel daarbij de vrijmibo’s op waarin je het voortraject van leren kennen kunt overslaan en voila: de vonk springt over.

dangerposter
Toch brengt een fling met een collega ook risico’s met zich mee. Onderzoek laat zien dat de lovers at work relatief snel weer uit elkaar gaan. Als het überhaupt tot een relatie komt. Misschien word je ’s ochtends wakker naast die hunk van marketing en blijft het eenmalige actie. Alleen is dat hem niet he-le-maal duidelijk, wanneer hij je maandagmorgen verrast met een bos rozen en jouw snelcode koffie in een mok waarop “Forever Yours” prijkt.

hugh-grant
Het is nog ingewikkelder wanneer je aanzienlijk hoger of lager in hiërarchie binnen de organisatie staat. Is je scharrel is een leidinggevende en beoordeelt of jij een salarisverhoging verdient? Tricky.

Hou jullie intenties helder. Wat verwachten jullie van elkaar? Is het een uit de hand gelopen flirt of blijven jullie tot aan het bedrijfspensioen bij elkaar? En, vinden jullie dat allebei? Het is verschrikkelijk vervelend als de één over de rug van de ander streelt (in een overvolle kantine!) en vraagt: “Koffie verkeerd net als gister bij mij thuis, schatje?”, terwijl de ander niet durft op te biechten dat hij of zij geen toekomst ziet in contact buiten werktijd.

Misschien weet niet iedereen hoe ik mijn verloofde – met wie ik in september in het huwelijksbootje stap – heb ontmoet. Yep, wij waren ooit collega’s. Ruim een half jaar draaiden wij om elkaar heen, tot onze eerste zoen. We wilden aftasten hoe serieus het zou worden, dus hielden we het voorlopig geheim. Natuurlijk werden we in deze periode soms gespot door andere collega’s (shock!), maar die waren integer en hielden hun mond.

Na een paar maanden werd duidelijk dat we elkaar een blijvertje vonden. We hebben geen statement gemaakt of een e-mail rondgestuurd. We lieten het een natuurlijk verloop en binnen no-time wist iedereen dat wij een item waren. De chef reageerde prima, er werden nauwelijks woorden aan vuil gemaakt. De meeste collega’s vonden het onwijs leuk, een aantal waren hatelijk. So be it.

Onze loopbaan liet ons andere paden bewandelen, ik sleepte René nog één keer mee naar een nieuwe job waar we – net als voorheen – een gelijkwaardige functie bekleedde. Werk en privé vind ik makkelijk te scheiden: nooit zal ik een kus geven op de werkvloer of thuis langer dan gepast over werk praten. Wij konden het prima handelen. Overigens heb ik (voor deze relatie) ook wel eens  ‘alleen’ gescharreld met een collega bij andere organisaties: evengoed prima.

Ik ken verschillende koppels die elkaar leerden kennen op de werkvloer en nog altijd steady zijn. Ik snap dit als geen ander. Met een druk leven, tel daarbij op dat ik – true story – erg onhandig en awkward ben met het leggen van contact met het andere geslacht, vond ik het ideaal om op mijn werk op een prettige manier mannen te leren kennen. Je kiest bewust voor een organisatie of baan, dus er zijn ongetwijfeld overeenkomsten en je leert elkaar op een relaxte manier kennen – die 4 à 5 dagen per werkweek.

En voor ik het wist, was ik tot over mijn oren verliefd op die collega met wie ik 32 uur per week optrok. Dat is nu zes-en-een-half (!) jaar geleden. We trouwen in september en ondanks dat we geen collega’s meer zijn, hopen we beiden vurig dat we ook samen van ons bedrijfspensioen kunnen genieten.

Dus, heb je een crush op die collega? Niet om hogerop te komen of omdat je wat leven in de brouwerij wil brengen op de saaie afdeling waar je werkt: slecht idee. Nee, is het true?
Ga er dan voor!

xoxo Lins

PS: Just for fun, een piepjonge Lins en de collega in kwestie: chronologisch gezien from scraps ^^

ON20062007Oud & Nieuw 2006/2007: waar het allemaal begon – op een huisfeestje op mijn studentenkamer.

Photo-0272Stiekem op date naar het strand, maart 2007.

Photo-0271De enige foto die ik online durfde te plaatsen, in onze geheime periode.

24e verjaardag René 025De dag voor een personeelsuitje en we out in the open waren, mei 2007.

Oud en Nieuw 2007 en Nieuwjaarsduik 1 januari 2008 019Oud & Nieuw 2007/2008: een jaar later! ^^

12012008 Den Haag Scheveningen 009Inmiddels niet meer werkzaam bij dezelfde organisatie, januari 2008.

Dagje Amsterdam 14.02.2008 René en Lins 026Valentijnsdag 2008, sinds de kaart op Valentijnsdag 2007 ;-)

juni 2008 vakantie Turkije Side (218)Eerste vakantie samen! (juni 2008)

juni 2008 vakantie Turkije Side (394)You’re crazy. I like you.

Parijs 051Parijs 064Paris is always a good idea.

Jullie kennen de rest ;-) Anders lees je gewoon even de tag “liefde” na op mijn blog.
Zwijmel ^^

5 reacties

  1. Ik vind jullie zo leuk samen! Heb zelf nooit een crush gehad op een collega, geen idee hoe me dat zou bevallen, haha… Ik hou het maar bij een mede-Twitteraar. ;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *