Short Stories – Brandend verlangen

Ik duw mijn gezicht onder water en voel luchtbubbels door mijn neus naar boven borrelen. Het gedreun van de diepe bass voelt onder water als een lichte trilling. Ik kom omhoog en droog mijn gezicht met de papieren doekjes uit de metalen houder naast de spiegel. Ik bekijk mezelf. Een blik die boekdelen spreekt. Snel schuif ik mijn veren masker voor en wandel het toilet uit, terwijl ik vijftig cent op het schoteltje leg.

Het einde van de avond is bijna in zicht, het terrein is nog onverminderd druk bevolkt. Mensen bekijken me. Stoppen met lopen, tikken vrienden aan. De danspassen verstillen en ze draaien om terwijl ik voorbij wandel. Ze kijken me na. Ik trek me er niets van aan en zet stevige passen in het zachte gras. De grond onder me, zompig vol van bier, wijn, Red Bull en Spa Blauw. Als ze dit terrein zouden droogleggen kun je een slijterij beginnen. Ik moet opletten, goed doorstappen, niet mijn evenwicht verliezen.

Nog enkele luttele meters voordat ik er ben. Mijn wederhelft komt dichterbij met iedere stap die ik zet. Hij strikt zijn veters, zijn benen nonchalant over de podiumrand bungelend. De mensenmassa opent zich voor me als de zee in Egypte. Hij glimlacht wanneer hij me opmerkt. Zijn blik vraagt me of ik er klaar voor ben. Ik antwoord en hij lacht zijn tanden bloot. Hij staat op en we torenen boven het publiek uit.

Op het podium, hij en ik. De stelten maken ons nog langer. Zijn fakkel is al aan. Hij gooit mij de mijne toe, gedrenkt in olie. Ik blaas en de vlam reikt tot ver over het publiek. De lucht trilt van de warmte. Het publiek juicht. Ik krijg een warm gevoel in mijn onderbuik en geniet van alle ogen die op me gericht zijn. Getooid met mijn veren masker en op stelten. De warmte van de fakkel brandt me bijna. Net als ik van binnen brand nu ik hier sta met hem. Hij blaast en ook zijn fakkel produceert een ronde vuurbal. Het publiek juicht opnieuw. Hij kijkt naar me. “Ben je er klaar voor?” vragen zijn ogen uitdagend. Ik antwoord met een nieuwe vlam terwijl de olie langs mijn lippen druipt.

“Showtime”. En we blazen perfect synchroon een grote vlam over het publiek dat joelend op het veld staat.

4 reacties

  1. Thank you guys! Jouw eigen blog werkt helemaal niet meer Manu? Ik zie geen tekst in de kaders, klopt dat? Of weer even non-actief :-) xoxo

  2. Heej Linds, Mijn blog staat even op non-actief. Ik ben momenteel koos inspiratieloos. :P Zullen we binnenkort weer gezellig een bios (zonder te stikken) pakken en lekker bijkletsen? Liefs Maan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *