Blogorexia: mijn blog & ik

Mijn blog, die ik op 26 april 2005 startte, bestaat inmiddels bijna 9 (!) jaar. Ik begon met bloggen omdat ik schrijven leuk vind. In het laatste jaar van mijn HBO opleiding culturele maatschappelijke vorming blogde ik over afstuderen, uitgaan, lifestyle, kledingaankopen en liefdesperikelen. Mijn leven en everything in it.

Eigenlijk is er anno 2013 inhoudelijk weinig veranderd. Ik blog over festivals of films, mode, wonen en mijn liefdesleven. Wat me bezighoudt in mijn offline leven, vertaal ik op mijn manier naar online blogs. De frequentie is op het laagst slechts een enkel bericht per maand geweest. Andere maanden blogde ik veelvuldig, soms wel 3 blogs per week. Nooit heb ik me verplicht gevoeld te bloggen.

Ik ‘moet’ niets. Geen artikelen die ik perse in een weekplanning prop, geen doordachte thema’s of marketingstunts. Wie weet lees jij al bijna 9 jaar mee en heb je nog nooit een reactie achtergelaten. Of bezoek je mijn blog pas kort en laat je altijd een reactie achter. Ik vind reacties hartstikke leuk, maar voor mij persoonlijk is dit geen vereiste bij bloggen.

Starstyle juni2006 totaal klein

Ik blog omdat ík er plezier uit haal, vergelijkbaar met een hobby. Ik bepaal zelf waar ik over schrijf en hoe vaak. Als ik druk ben met ‘het echte leven’, staat mijn online leven op een lager pitje. Dat vind ik gezond en normaal. Ik deel niet alles. Ik censureer mezelf en overleg altijd met mijn partner of vrienden als zij (mogelijk) in een blog voorkomen.

Inmiddels krijg ik soms producten toegestuurd of ontvang verzoeken voor mogelijkheden tot samenwerkingen. Als ik het leuk genoeg vind, werk ik mee. Maar ik zeg veel vaker ‘nee’. Mijn blog is een persoonlijk blog en ik heb geen ambities van mijn blog mijn werk te maken. Ik blog omdat ik het leuk vind, niet om gratis spullen of bekendheid te krijgen.

De laatste jaren is de opinie over bloggers veranderd. In 2005 kreeg ik vaak kritiek. ‘Je zet toch niet je hele leven openbaar en online?’, of ‘Jij bent zeker een nerd’. Bloggers nu zijn soms bijna celebrities. Ik vind daar niet zoveel van en bekijk dit vanaf de zijlijn. Ik weet zelf waarom ík blog en wat mij voldoening geeft.

Ik zie bloggen nog altijd als mijn hobby. Een fijne uitlaatklep waar ik ontspannen en gelukkig van word. Mijn online dagboek waar ik door de jaren heen in terug kan bladeren. Misschien zijn sommige maanden wat leger. Misschien verlies ik daardoor bezoekers of reacties. Maar dat maakt me eerlijk gezegd niets uit.

Mijn dagboek, mijn blog, is toch vooral voor mezelf. Daarom ben ik niet bang dat ik het ooit zat raak. En wie weet toch. Dan doe ik mijn dagboek even dicht. Net zo makkelijk. Schrijf ik later misschien weer verder. Of niet.

Dat is mijn zelfgekozen vrijheid. Mijn eigen persoonlijke blog.

4 reacties

  1. Ik lees je blog niet altijd, en ik antwoord nog minder.
    Jouw manier van schrijven intrigeert mij wel. Het is vrij, open, persoonlijk en benaderbaar (kan dat woord?).
    Ik word er altijd blij van, dus ik zou het niet erg vinden als jouw blog nog een paar keer 9 jaar blijft bestaan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *