Bijbloggen #24: Wachtwoord vergeten, bijna 34 en subtiel not giving a

Alweer een dikke 50 dagen niet geblogd, waardoor ik mijn wachtwoord om überhaupt in te loggen op mijn blog was vergeten! Hoe ironisch is dat? Het minder bloggen bevalt me dus erg goed, hoewel ik nog wel enige tijd zondagavond-stress had, omdat ik ZO lang mijn dagboek-blogs op zondagavond schreef, dat ik hartkloppingen kreeg toen ik dat niet meer deed. I kid you not, ik schrok dan rond 20:00 uur op zondagavond ineens op en dacht: “Shit, ik moet nog mijn hele weekoverzicht in elkaar zetten”! Kaboem, kaboem, hart in mijn keel!

Gelukkig ebde dat steeds meer weg en hoewel ik soms nog nerveus word, als ik denk aan hoe lang er geen content is verschenen, kan ik het steeds beter loslaten. Bovendien, jullie toffe reacties op mijn laatste bijbloggen waren de bom! Zoveel internetliefde, leuke mailtjes, berichtjes, comments en vooral bemoedigende woorden en digitale hartjes onder mijn riem. Het blijft bijzonder, vind ik persoonlijk, dat je vaak leest over internet trollen, haatcomments en online afbranden, maar ik zie vooral ook veel leukigheid en props. Dank! Jullie zijn de beste!

Deze bijbloggen #24 is – gewoon eerlijk – een beetje tweeledig. Allereerst gaat jullie verzoek om weer eens een nieuwe blog mij ook niet in de koude kleren zitten, ik ben immers niet van steen! Het gaat lekker met mijn boek, ik ben heerlijk (offline) aan het schrijven en dat is hartstikke fijn. Maar de andere reden is puur zakelijk, daar ben ik lekker transparant en in your face over. Ik heb een leuk stel nieuwe stoelen gekregen (gesponsord, in natura in ruil voor PR) en kreeg een opdracht voor een betaalde advertorial die mijn spaarrekening lekker spekt, dus in september verschijnen er twee samenwerkingen op mijn blog. Daar tegenover vind ik persoonlijk dat er dan twee andere blogs moeten staan, dus dat is in ieder geval deze bijbloggen en (gok ik nu) een Favo Vrijdag blog. Voor wat hoort wat!

Volop ideeën, maar niet delen

Ik kan de keren dat ik mijn laptop open heb gehad sinds onze vakantie op twee handen tellen. In ruim 50 dagen heb ik dus maximaal 10 keer achter mijn laptop gezeten. Voornamelijk om aan mijn boek te tikken, soms om wat administratie te doen. Ik had verwacht het bloggen verschrikkelijk te missen, maar dat bleek bijna het tegenovergestelde.

Bijzonder is wel dat er nog steeds (dagelijks) aan de lopende band ideeën in mijn hoofd opduiken voor blog-onderwerpen. Waarschijnlijk omdat ik al zo lang blog, dat ik bij veel onderwerpen automatisch denk: daar kan ik iets over schrijven. Blijkbaar is mijn hoofd nu eenmaal gewend om gebeurtenissen op de automatische piloot te vertalen naar blogs. Dat was voorheen natuurlijk retehandig, want zo had ik altijd inspiratie.

Zo is T. bijvoorbeeld al even zindelijk overdag, waar we in hebben geïnvesteerd met een bepaalde werkwijze, wat erg goed heeft uitgepakt. Net als met het wegdoen van haar speen destijds, zou ik daar een hele blog over kunnen vol pennen. Of dat ik een tweedehands poppenhuis op de kop heb getikt, wat ik aan het opknappen ben (verven, behangen) om als cadeau voor 5 december te schenken. Daar zou ik een DIY van kunnen maken op mijn blog. Ook hebben we onlangs in onze slaapkamer en T.’s kamer een nieuwe kleur op de muur geverfd. Een before & after van de kamers zou prima op mijn blog gepast hebben.

Ook zijn er behoorlijk wat boeken die ik (nog) zou kunnen recenseren, heb ik de mini-serie Big Little Lies gezien (GA DAT ZIEN!) en ben ik sinds kort ook hooked aan Game of Thrones. Late to the party, maar inmiddels ben ik bijna bij seizoen 3 van GoT. Daar vind ik natuurlijk ook wat van, waar ik flink over zou kunnen typen.

Soms ervaar ik ook een soort schuldgevoel naar jullie als lezers of volgers toe. Dan denk ik: goh, ik zou inderdaad nog een review van bovenstaand boek schrijven of een uitgebreid vakantieverslag van ons resort delen. Het voelt een beetje alsof ik jullie in de steek laat, terwijl ik daarentegen zoveel (lieve!) berichtjes krijg, waarin jullie me op het hart drukken juist te doen waar ik me zelf lekker bij voel. Heel dubbel dus!

Inspiratie, dubbele gevoelens en onderwerpen zijn er dus nog altijd onafgebroken. Maar ik merk ook dat des te langer ik niét blog, des te meer ik denk: waarom zou ik dat allemaal willen bloggen? Waarom moet ik dat perse met de rest van de wereld delen? Ik heb niet zozeer last van FOMO (fear of missing out), oftewel geen angst om iets te missen, maar ook geen angst om iets verplicht te (moeten) delen. Niet meer willen oversharen.

Op vakantie las ik het populaire boek van Mark Manson: “The Subtle Art of Not Giving a F**k“. Nog niet gelezen? GA DAT DOEN! Ik vind het één van de beste (zelfhulp) boeken die ik ooit heb gelezen en lees sindsdien zijn blog regelmatig. Ik ben het boek inmiddels voor de tweede keer aan het lezen, want er staan zoveel rake dingen in.

Het deed me erg nadenken over mijzelf, mijn levensstijl (klinkt lekker zwaar hè?) en mijn keuzes, bewust al dan niet onbewust. Waarom wilde ik altijd online zijn? Waarom voelde ik de behoefte om zoveel te delen? Ik realiseerde me dat het natuurlijk enigszins bij onze generatie hoort, maar dat iets ergens bij hoort, betekent niet dat het perse moét. Het was een afhankelijkheid of misschien wel een bevestiging die ik blijkbaar niet zo hard (meer) nodig heb.

“You don’t have to post it to prove it”

Een prachtige quote die ik erg waar vind. Ik deel, dus ik besta, zou je anno 2017 misschien wel kunnen zeggen. En ik ben ook nog steeds lerend op dit vlak. Het is onderhand een ingesleten gewoonte om even snel een foto te schieten en deze online te delen. Ik vind dat ik absoluut nog zou kunnen minderen op het gebied van social media. Beter gezegd: dat zou ik graag willen en ik werk hard aan het loslaten van deze ingebakken gewoonte.

Jàààren overvloedig delen kun je blijkbaar niet zomaar loslaten. Helemaal niet omdat ik – zoals een brave blogger betaamde – op advies van mijn voormalig mediabureau minstens 3 social media uitingen per dag zou moeten plaatsen. Dat ritme zit in mijn kop, maar slijt er gelukkig steeds meer uit. Weg met het delen op de automatische piloot en het constante gevoel mensen te moeten entertainen en daardoor klakkeloos oversharen. Voor wie doe ik het? “Het hoort erbij”, is geen goede reden.

Ik vind de interactie met volgers absoluut gezellig, heb veel steun van jullie gekregen gedurende meerdere fases in mijn leven en ben ook dankbaar dat ik mede dankzij bezoekersaantallen mooie kansen op blog-gebied heb gekregen, maar bloggen of iets posten op social media zou geen verplichting of moetje moeten zijn. Zo voelt het nu soms nog wel, dus vraag ik mezelf steeds vaker af waarom ik iets wil delen en wat de reden is om dat online te kwakken. Weg met de gewoonte en (weer) zelfstandig nadenken of ik het persoonlijk écht noodzakelijk vind om te sharen.



Minder bloggen, meer DOEN

Ik schrijf en doe namelijk ZOVEEL creatiefs sinds ik mijn vaste blogriedel en uploadgedrag durf los te laten. Vooral fysiek met mijn handen. Tuinieren, doodlen in mijn Passion Planner, handlettering, ik loop weer structureel twee keer per week hard, ik lees veel en geniet veel meer van de kleine, dagelijkse dingen.

Bloggen zat altijd in mijn kop. Zelfs nu nog, zoals ik in de eerste alinea’s al opbiechtte. Waar kan ik over bloggen, wat is leuke content, wat kan ik delen, wat voor foto’s heb ik daarbij nodig? Plus alle administratie en rompslomp die bij een middelgrote blog met wat neveninkomsten horen.

Ik heb er serieus gemiddeld 12 uur per week bij aan vrije tijd, wat een luxe! En die tijd komt ook prima op zonder bloggen ;-).

A private life is a happy life

Serieus, hoe ouder ik word, hoe meer ik de waarde van privacy weet te waarderen, zonder me schuldig te voelen dat ik dingen nu eenmaal liever voor mezelf wil houden. Omdat ik mijn eigen privacy steeds meer respecteer, daalt mijn onzekerheid, het drama en de nutteloze vergelijkingen waar je jezelf online soms in kunt verliezen.

Ik weet niet of dit leeftijdsgebonden is, of een resultaat van langere tijd online ‘bestaan’, maar ik realiseer me dat ik zoveel delen eigenlijk helemaal niet fijn (meer) vind. Met bloggen zet je jezelf op een voetstuk, je maakt jezelf belangrijk. Ik bedoel: je denkt daadwerkelijk dat je wat hebt toe te voegen aan het wereldwijde web, want je publiceert jouw content voor de hele wereld om te zien en lezen.

Eén van de realisaties uit het boek van Mark Manson, gaf me letterlijk een dreun voor mijn bek omdat het ZO waar is. Het is voor mij persoonlijk één van de grootste eye-openers van de afgelopen jaren. Vrij vertaald is de zin die ik uit zijn boek heb omarmd als een mantra: “Gemiddeld zijn is geweldig”. Ik hoef er niet uit te springen, mijn leven is niet zo bijzonder dat ik daar iedereen deelgenoot van hoef te maken. Het voegt niets toe, het neemt misschien juist wel iets moois van me weg. Ironisch dat ik dit nu online deel natuurlijk, maar je snap mijn punt ;-).

Mark beschrijft het veel beter dan ik zou kunnen op zijn blog: “In defence of being average“.

Just because it’s not posted on social media, doesn’t mean it’s not happening

Als je (te)veel van jezelf deelt, vervagen bepaalde grenzen en dat maakt je kwetsbaar. Dat is logisch, want ik vind dat wanneer je je leven online deelt, dat daar kritiek op mag komen. Dat is part of your job, deal with it. Jij kiest ervoor om iets online te delen, dus als daar op wordt gereageerd en je vindt de opmerking niet leuk, ligt dat niet aan de ander. Zonder jouw input, zou er namelijk nooit feedback gegeven kunnen worden.

Als je iets van jezelf weggeeft, kun je dat nooit meer (helemaal) terugnemen. Je kunt iets niet meer ont-delen. Je kunt het verwijderen, je kunt het aanpassen, maar eenmaal gedeeld, gaat het een eigen leven leiden en heb jij er geen controle meer over.

Het is een bijzonder privilege om iemand (heel) goed te mogen kennen. Exclusief zelfs. Ik denk de laatste tijd veel na over wat voor persoon, wat voor vrouw, wat voor partner en wat voor moeder ik wil zijn. Zou ik nu met hetzelfde gemak delen als vroeger? Ik weet het niet.

Een voorbeeldje. Ruim 20.000 mensen hebben inmiddels een goed beeld van mijn interieur, want dat heb ik uitvoerig gedeeld. Stel dat T. een vriendinnetje te spelen krijgt en ze wil vol trots haar kamer laten zien, maar dat meisje zegt: “Oh, ik weet al hoe je kamer eruit ziet. Dat heb ik op de blog van je moeder gezien”. Dan heb ik haar dat première-moment ontnomen. Zo zwaar is het natuurlijk niet, maar met dat soort vraagstukken speel ik nu vaak in gedachten. Hoe bijzonder is het om bepaalde dingen, juist in deze tijd waarin we al zoveel van elkaar weten, toch nog lekker voor jezelf te houden?

Het is heel dubbel, want tegelijkertijd ben ik verschrikkelijk trots op van alles en nog wat: een mooi huis wat ik lekker naar eigen smaak en stijl heb ingericht, een outfit die me fantastisch staat (love yourself ladies!), een heerlijke vent en een pracht van een kind, de beste vriendinnen die ik me kan wensen en een fijn sociaal leven.

Dat zou ik het liefst van de daken willen schreeuwen, omdat ik zo gelukkig met dit alles ben. En ook omdat ik, na jaren bloggen en delen, weet dat je mensen kunt inspireren of motiveren door blogs te schrijven over interieur, mode, relaties, opvoeding, vriendschappen en uitgaan. Dus enerzijds ben je een trotse pauw die haar veren wil laten zien en daar zelfs anderen mee kunt vermaken en inspireren, maar anderzijds wil ik al dat moois steeds vaker voor mezelf en mijn intimi houden.

Ik geniet stiekem van het weglaten van (veel) informatie en expliciet delen. Het was misschien mijn tweede natuur geworden om (gemakkelijk) te delen, maar ik vind het veel lekkerder om niet meer aan die verwachting te voldoen. Grenzen stellen en mijn privé bewaken, zorgen ervoor dat ik relaxter ben, want ik hoef me niet druk te maken om commentaar of wie wat van mij weet. En als je wél iets wilt delen, gewoon omdat je dit leuk vindt en zonder dat dit ingegeven wordt door oude gewoonten of een verplicht gevoel van ‘moeten’, maak je je veel minder druk om wat anderen ervan vinden, want dan komt de behoefte volledig vanuit jezelf.

Maar ik voel die behoefte persoonlijk dus steeds minder. Ik geef steeds minder fucks, zou Mark Manson zeggen ;-)

34 en steeds meer mijzelf
Ik word over een maand 34 en merk dat ik echt in een andere fase raak. Ik ben veel bezig met mijn ontwikkeling, denk erover om persoonlijk leiderschap te gaan doen, doe aan meditatie, werk aan persoonlijke groei en merk dat ik daar erg gelukkig van word. Ik voel me zekerder en ben veel minder op zoek naar externe bevestiging. Ik wéét dat ik goed ben in schrijven en content maken, waarbij ik tegelijkertijd denk: dat hoef ik dus niet langer online te bewijzen of showen. Ik heb geen validatie nodig, want ik weet zelf dat ik het kan. En dat is – voor mij – het belangrijkste.

Ik merk dat ik beter word in het bewust(er) loslaten van onbelangrijke zaken. Zonder zweverig te klinken, ik voel me meer mijzelf, meer de Lindsay die ik altijd al was, maar ergens gaandeweg een beetje verstopt of ondergesneeuwd is geraakt door normen en waarden die eigenlijk niet (meer) zo goed bij mij pasten. Ik veroordeel mijn oude waarden en voormalige ik niet, maar ik groei als mens en houd niet star vast aan oude denkbeelden.

Verandering is niet eng, maar kan heel mooi en welkom zijn. Ik ben rustiger, heb minder last van migraine en stemmingswisselingen en ervaar een échter leven zonder loze, energierovende waarden en mijn voormalige overkill van aldoor streven naar externe validering in onze hedendaagse maatschappij.

En zo heb ik alweer bijna 2.500 woorden geschreven over minder van mezelf willen delen, haha ;-). Maar ik hoop dat ik – zonder al te warrig te zijn – toch mijn punt enigszins helder heb kunnen krijgen. De volgende twee blogs zijn samenwerkingen: één over het combineren van eetkamerstoelen (kun je nog lekker even naar mijn woonkamer gluren) en één over de dingen die ik leerde van mijn financiële detox. Daarna gooi ik er nog een Favo Vrijdag in en dan laat ik het allemaal weer lekker even los wat betreft mijn blog.

Ik wens je een mooie dag en ben benieuwd of er meer generatiegenoten zijn voor wie dit ook stof tot nadenken is, of dat er anderen zijn die het misschien herkennen?

Liefs,
Lindsay


11 reacties

  1. Ik was na de eerste paar alinea’s al screenshots aan het maken om naar je te whappen en zeggen: OMG zo mee eens! Maar ik las en las en las en deze hele blog is iets waar ik me 100% in kan vinden dus maar even lekker ONLINE een stukje delen in een reactie. Het is in mijn geval ook echt de leeftijd wat betreft deze issues. It Saul Goodman! Heerlijk dit.

  2. Als iemand van 10 jaar ouder zit ik voor de 2e keer in zo'n fase. Waarom stop ik zoveel tijd in online zijn? Hoe kan ik detoxen? Ik ga op zoek naar het ebook van Mark Manson. Want daar heb je me nieuwsgierig naar gemaakt😃 Heel erg fijn dat jij er een heel artikel aan wijdde, Lindsay. 🤗

  3. Heel herkenbaar allemaal Lins, wat een heerlijk stuk heb je hier neergezet.. Ik verschil misschien een halve generatie met je (7jr), maar ben vrijwel nergens meer online te vinden. Het is een verademing om te merken dat je minder onzeker wordt naarmate je jezelf minder hoeft te gaan vergelijken met andere (op het eerste oog) perfecte .. vul maar in: moeders, fashionista's, carrièretijgers, fitbitchen ;) etc..
    En eigenlijk was het ook een stuk makkelijker dan gedacht om mijn online social life af te kappen! Eerlijk is eerlijk, het bijhouden van mijn vriendschappen in real life vind ik veel tijdrovender, ja, maar ook veeel waardevoller dan elkaar online bijbabbelen…!! Je krijgt er echt meer voor terug, juist omdat het zo bijzonder is om iemand even een kaartje te sturen ipv een appje.
    Met mijn beste vriendin spreek ik eens per maand af, een andere vriendin één keer per twee maanden, en met nog een vriendin spreek ik twee keer per jaar af.. en dan is er nog een vriendin waarmee het altijd wat chaotischer lastminute is ;) maar het geeft veel meer rust dan te zeggen: "we spreken nog wel" en er vervolgens verschrikt achter te komen dat je dat een half jaar geleden zei!!

    Heb overigens toch weer besloten online te gaan.. ja ja, wat een tegenstrijdigheid dus..
    Tijdens mijn eerste zwangerschap had ik overgewicht en het heel moeilijk met mijn alsmaar verder uitdijende lichaam. Ik heb toen één outfit gekocht en één vestje zelfgemaakt en verder alles geleend van mijn zus. De enkele foto die ik van mijn zwangerschap heb zijn over het algemeen niet zo fraai: ze laten een ongelukkig iemand zien die geen raad weet om zichzelf goed te blijven kleden met meer en meer buik.. nu ben ik bijna 15kg lichter dan voor mijn eerste zwangerschap en heb ik een mooi, gezond gewicht. Ik ken mezelf en weet dat ik er weer moeite mee zal hebben om een buik te krijgen en me elke dag leuk te blijven kleden. En juist als stok achter de deur heb ik besloten om een Instagram-account aan te maken en daar outfit foto's te gaan delen! Alleen wil ik eigenlijk niet dat iemand anders dat ziet, ik ben er totaal niet voor op zoek naar bevestiging, dus heb ik een account aangemaakt onder mijn paspoortnaam (een andere dan mijn roepnaam). Zo kan ik op een gemakkelijke manier een dagboek voor later maken van mijn veranderende lichaam (waar ik hopelijk een stuk trotser op zal zijn dan eerst) en mezelf aansporen om er elke dag wat leuks van te maken!

    Nou goed, dat dus.. zoals je van me gewend bent is het een hele reactie geworden, maar vind het ook zo leuk dat er weer iets van je online is gekomen!! Héél fijn ook te horen dat het goed gaat met je boek, het zou toch wat zijn dat je stopt met de ene hobby om vervolgens een writers-block te krijgen..!!
    O en ik kan alvast zeggen dat ik je stoelen ontzettend gaaf vind, net wat minder 'zwaar' dan die (overigens ook prachtige) leren exemplaren die je had!

  4. Eens! Absoluut! Ben 27 jaar en compleet ‘social media loos’ en ik vind het heerlijk! Ik krijg overigens wel veel verbaasde reacties op mijn offline bestaan en elke keer als ik het toelicht, ben ik weer meer overtuigd van mijn keuze.

    Ok volledig offline is het niet, ik gluur hier en daar mee in het leven van anderen, zoals bijvoorbeeld jouw toffe en inspirerende blog! Maar ik heb zelf geen enkel social media account. Wat een rust!

    Geniet van het (vaker dan vroeger) offline zijn en succes met je boek!!

  5. Wat heb je dit weer goed verwoord. Ik snap je struggle maar denk dat je er een hele goeie weg in hebt gevonden. Zelf heb ik die struggle niet want heb zelf geen social media. ( ja wel instagram maar die staat op slot en ik post er vrij weinig. Is eigenlijk alleen een Mooi bord om mee te kunnen doen aan swaps)En juist om alle redenen die jij noemt ben ik er nooit aan begonnen. You go girl! Geniet van je vrije tijd en van het schrijven! Zie je wel weer eens verschijnen en dat is prima😉

  6. Toevallig ben ik hier de afgelopen tijd ook erg mee bezig geweest. Misschien is het minder toevallig dan ik dacht en is het echt een generatie dingetje. Wij zijn van dezelfde leeftijd.
    Ik heb bv bij de bso en de school de toestemming om foto’s op internet te posten ingetrokken en ben zelf ook veel kritischer op wat ik post. Want waarom moet dat?? Ik heb mijn facebook vriendenlijst kritisch opgeschoond.
    De laatste tijd ben ik ook erg bezig met wie ben ik en zelfacceptatie.Ik ben meer wie ik echt ben en minder wie ik dacht te moeten zijn. Ik hoef niet te zijn zoals alle anderen!
    En al die spullen heb ik ook niet nodig. Consuminderen lucht zo enorm op!

  7. Wauw, wat een mooi stuk! Ik zit zelf echt nog in die tweestrijd, want enerzijds wil ik groeien (groter = beter denken de PR-bureau's volgens mij..), en aan de andere kant wil ik niet moeten delen om het delen. Ik blijf graag mezelf, maar nja je snapt mijn ding denk ik wel.

    Geniet van het schrijven en van je gezin <3

  8. Fijn dit te lezen. Echt. Ik reageer niet altijd, bijna nooit. Maar volg wel veel. Ik ben ook steeds meer aan het loslaten.niet meer elke dag MOETEN posten, maar gewoon, wanneer IK zin heb om iets te delen. Dat structureel (3x daags) social media posten heb ik überhaupt nooit gedaan, ochtend dat dit de groei van het blog heeft geremd, geen idee en boeit me eigenlijk ook niet. Ik ben erg blij voor je dat jezelf zo goed aan het vinden bent, qua rust maar ook ontwikkeling. Keep up the good work veerkampje! 😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *