Bijbloggen #23: Meer schrijven, minder bloggen

’t Is hier fantasties, zouden we luidkeels tegen Ursul de Geer geroepen hebben. Wat een heerlijkheid! 15 dagen zon, zwembad, strand, zee, (veel) lezen en bovenal: genieten van én met elkaar. Het is ontzettend cliché, maar daarom – juist! – misschien wel hartstikke waar: als je je nageslacht zo ziet stralen in de zon, wanneer ze iedere dag een vreugdedansje doet omdat we (alweer!) gaan zwemmen en elke dag een ijsje van het all inclusive buffet mag scheppen, dan geniet je als ouders-zijnde ook. 

 

Niets dan lof voor onze fijne privé bungalow op het Dunas Maspalomas Resort. Alles was tot in de puntjes verzorgd, brandschoon, perfect onderhouden en de Spanjaarden waren dol op onze kleine guapa. Binnen twee dagen had ze haar Spaanse vocabulaire verrijkt met ola, buenos dias, gracias, por favor en si, waarmee ze het personeel om haar vingertjes wond.

Ik heb 4 (!) boeken uitgelezen, wat een mooi bruggetje is naar de mededeling die ik in deze bijbloggen wil doen. Ver weg van mijn laptop, zonder enige druk te ervaren om te (moeten) presteren in de vorm van blogs, wegdromend onder de Spaanse zon wat ik nu werkelijk graag zou willen bereiken het komende jaar, realiseerde ik dat ik op schrijfgebied een nieuwe stap wil zetten.

Het is voor mijn vaste lezers geen verrassing, want ik roep het vaker, maar tijdens onze reis realiseerde ik me dat ik mijn plannen wil concretiseren. Ik ga een boek schrijven. Het bestaat nu nog uit een conceptversie (overigens is het fictie, genre young adult) met twee hoofdstukken op papier, maar waar het me aan (blijft) ontbreken om verder te schrijven, is tijd.

Bloggen is geen hogere wiskunde. No offence, maar het is gewoon WordPress opstarten, een leuk stukkie tekst typen, misschien wat afbeeldingen toevoegen, je tekst nalopen, redigeren en basta. Dit klinkt heel oneerbiedig, maar zoals schrijfster Connie Palmen daarentegen in de Linda – terecht – opmerkte: schrijven is hogere kunst.

In een boek met verschillende personages heb je overkoepelende verhaallijnen waar je rekening mee moet houden, karakters die uitgediept dienen te worden en moet je alert blijven op de almaar doorlopende juistheid van gebeurde feiten of chronologische correctheid, het hele boek lang.

Ik blog al 12 jaar en op vakantie realiseerde ik me dat ik uitgekeken ben op de bloggende manier van schrijven. Ik kreeg vlak voor vertrek een bericht van een oud-klasgenote, die zelf overigens 5 boeken op haar naam heeft staan. We kwamen onlangs (weer) met elkaar in contact via Instagram en ze reageerde op één van mijn laatste blogs over de druk die ik mezelf opleg en de worsteling met waar ik naartoe wil.

Ze schreef me onder andere het volgende: “… meer gaan leven naar wat je echt wilt (verlangens) en niet meer naar alles wat je nou eenmaal doet omdat je er goed in bent, of omdat het comfortabel voelt“.

Bam. Die kwam binnen. Bloggen is voor mij inderdaad comfortabel. Ik doe het al 12 jaar en durf zonder arrogantie te stellen dat ik er goed in ben. Of in ieder geval, goed in ben geworden, want mijn allereerste blogs zijn lang niet zo best als mijn latere blogs. Bloggen is voor mij net zo natuurlijk als een verhaal aan een vriendin vertellen en ik heb de afgelopen jaren nooit een writer’s blogger’s block gehad.

Anyway, het is geen geheim dat het al van kinds af aan mijn droom is een eigen boek te schrijven. Een écht boek, op papier, door een uitgever gepubliceerd in oplagen. Een fysiek boek wat je in de boekhandel of op bol.com kunt kopen. Ik liet ooit een manuscript aan mijn jeugdheld Paul van Loon lezen en hij was positief. Blijven schrijven, was zijn advies. Ook gedurende mijn loopbaan en tijdens cursussen krijg ik vaak positieve en lovende feedback op mijn schrijfwerk. Daarnaast heb ik enkele volgers die bij uitgeverijen werken en me lieten weten: Joh, kom anders eens kletsen over hoe het schrijven en uitgeven van een boek in zijn werking gaat.

Ik denk dat het tijd is om van die uitnodiging gebruik te maken.

Eén van de boeken die ik op vakantie uitlas, was Koorts van Saskia Noort. Achterin het boek stond een interview met Saskia zelf.

Ik word na de zomer 34 en herken me erg in wat Saskia benoemt. Ik blog al meer dan een decennia en doe dat niet onverdienstelijk, maar zou veel liever een boek schrijven. En zoals Saskia bij zichzelf dacht, denk ik nu ook: Verdomd Lins, als je dat wilt, moet je dat gaan doen met je donder! Daarbij merk ik dat ik de laatste tijd behoefte heb aan minder online delen, meer offline wil zijn en stiekem best worstelde met hoe ik dat zou moeten aanpakken met betrekking tot mijn blog.

Ik bedoel: ik heb een persoonlijke blog, maar na 12 jaar bloggen over mijn leven en everything in it, heb ik inmiddels behoorlijk zin om fictie te schrijven, waarbij ik niets over mezelf hoef te delen. Een fantasiewereld creëren met personages en verhaallijnen, die niets met mijzelf te maken hebben. Niet meer persoonlijk in de belangstelling staan op mijn blog. Op vakantie schreef ik een mooie gedachte in mijn Passion Planner: An offline life is a happy life. Even unpluggen.

Bloggen voelde de laatste tijd namelijk nogal narcistisch en onbevredigend, want ik hoéf niet te documenteren (of bewijzen) dat ik een fijn en leuk leven heb.  Ik kreeg er steeds vaker een oppervlakkig gevoel bij en soms overvalt het me dat het bovendien totaal onnodig is: alsof mijn doodgewone leventje zo boeiend of interessant is dat ik dit online moet delen?

Misschien is het een soort ultieme dertigplusser relaxtheid die ik momenteel ervaar, waarbij ik denk: Guttegut, moet dat nu echt allemaal online worden gedeeld, Lins? You don’t have to post it to prove it. Zo belangrijk is het nu ook weer niet om te laten zien wat ik heb gewinkeld of wat ik meemaakte die week. Ik heb de afgelopen 12 jaar allerlei levensfases kunnen beschrijven in mijn blogs, maar ik verlang in deze huidige fase juist lekker naar kluizenaarschap en undercover cocoonen.

In datzelfde interview vertelde Saskia overigens dat ze 1.000 woorden per dag dag schrijft. Omdat ik het interessant vond om te weten hoeveel woorden schrijvers per dag typen, zocht ik dat op. Stephen King schrijft 2.000 woorden per dag. Maarten ’t Hart schrijft 10.000 woorden per weekend, omdat hij dan de meeste tijd heeft.

Maar wat zegt zo een hoeveelheid woorden? Een gemiddelde roman, thriller, young adult of chicklit heeft ongeveer 250 bladzijdes. Dat zijn grof gezegd 80.000 woorden op papier. Dat zou betekenen dat je in 80 dagen een boek kunt schrijven. Met 1.000 woorden per dag heb je, inclusief schrijven, schrappen, redigeren, finetunen, enzovoorts, in een half jaar een boek op de plank. Met 1.000 woorden per dag zou je – in theorie – dus twee boeken per jaar kunnen schrijven.

Zo snel gaat dat in de praktijk waarschijnlijk niet, want je kunt niet elke dag van de week ongestoord aan je boek schrijven. Ik in ieder geval niet, want ik heb nog een baan en gezinsleven. En een blog. Deze blog telt inmiddels alweer bijna 2.000 woorden, bijvoorbeeld. Ik had in plaats van bloggen misschien wel 1.000 woorden aan mijn boek kunnen schrijven. Je voelt ‘m waarschijnlijk al aankomen…

Het bloggen gaat op een lager pitje, zodat het schrijven aan mijn boek flink wat pitjes hoger kan. Als ik zo nu en dan even iets anders wil dan tikken aan mijn fictie, dan zou het best kunnen dat ik WordPress open en ga bloggen. Maar het schrijven van een boek is iets waar ik me erg op verheug, juist omdat het zo nieuw voor me is. Op een andere manier schrijven, uitdagender. Moeilijker ook, ongetwijfeld. Desondanks heb ik er reteveel zin in.

Ik ben overigens best nerveus om mijn blog daadwerkelijk op een lager pitje te zetten. Ik vind het heel eng om jullie te vertellen dat er misschien een hele tijd weinig tot niets online verschijnt op lindsayvallen.nl. Bloggen is al 12 jaar door mijn leven gevlochten. Als 21-jarige single studente blogde ik voor het eerst en inmiddels ben ik een 33-jarige vrouw met een echtgenoot, dochter en carrière. Al die jaren en al die stappen ertussenin hebben een plekje op mijn blog gekregen. 12 jaar aan leven in een online archief.

Het zal heel gek zijn om niet langer drie keer per week een blog te tikken. Om zoals gewoonlijk achter de laptop te kruipen en mijn gedachten in blogvorm te gieten. En wie weet faalt mijn boek keihard en wordt het een gigantische flop. Is er geen uitgever die mijn fictie wil publiceren en heb ik daarnaast mijn blog zo verwaarloosd dat ik geen bezoeker meer over houd. Maar ik wil het wel gedaan hebben.

Ik heb nog nooit een boek geschreven, dus in tegenstelling tot het voor mij traditionele bloggen zal het hard werken zijn. Buiten mijn comfortzone en daarom vreselijk spannend en eng, maar zo welkom. I’m doing this for me en ik heb er fucking veel zin in.

Grappig genoeg noemt Saskia Noort social media als grote afleiders tijdens haar schrijfproces. Ze mag van zichzelf om de 300 geschreven woorden even online woggen, als beloning. Mijn Instagram- en Twitter-account blijven gewoon bestaan, maar iedereen weet dat ‘eventjes’ door je feed scrollen niet bestaat ;-), dus probeer ik gedisciplineerd te schrijven en me niet teveel te laten afleiden.

Geen afscheid dus, want mijn blog blijft gewoon in de lucht en je kunt alles vanaf 2005 tot op heden gewoon blijven lezen, maar er zal weinig nieuws van mijn hand verschijnen. Ik hoop dat ik over een jaar een update kan plaatsen over mijn boekpresentatie, als we het hebben over doelen en dingen die ik écht graag zou willen.

Voor nu, heel veel liefde voor jullie! <3 Voor het trouwe meelezen, het reageren, de mailtjes, de comments en alles wat mijn blog me heeft gebracht. Na 12 jaar bloggen, ga ik (weer) schrijven!

Liefs,
Lindsay

PS: Nog wat vakantiekiekjes om het leed te verzachten ;-)

Mi niña bonita ❤🌴☀️

Een bericht gedeeld door LINDSAYVALLEN.NL (@lindsayvallen.nl) op

❤ “If you look for it, I’ve got a sneaky feeling you’ll find that love – actually – is all around”.

Een bericht gedeeld door LINDSAYVALLEN.NL (@lindsayvallen.nl) op

A Midsummer Night’s Dream – Shakespeare: “And though she be but little, she is fierce”.

Een bericht gedeeld door LINDSAYVALLEN.NL (@lindsayvallen.nl) op

Beach, please. ☀️🌴💖👙 #girlsjustwannahavesun #grancanaria #canaryislands #holiday #celebrate

Een bericht gedeeld door LINDSAYVALLEN.NL (@lindsayvallen.nl) op

I can’t ever change without you // You reflect me, I love that about you // And if I could, I would look at us all the time. ❤

Een bericht gedeeld door LINDSAYVALLEN.NL (@lindsayvallen.nl) op

Adios zwembados! 👋🌴☀️🌊🛫

Een bericht gedeeld door LINDSAYVALLEN.NL (@lindsayvallen.nl) op

17 reacties

  1. Undercover cocoonen galore! Raar maar waar; met de leeftijd komt nu eenmaal een ‘ik geloof het allemaal wel’ qua delen, sponsored posts en product reviews. It Saul Goodman! Enne ik ga je boek sowieso lezen.

  2. Owww wat stoer en tof dat je deze stap gaat zetten! Toch ga ik je blogs wel missen (je bent de enige die ik leuk genoeg vind om te volgen, maar ik snap natuurlijk dat ik waarschijnlijk meer aan jouw blogs heb, dan jij aan dat ik ze lees ‘:D). Heel veel succes en plezier!

  3. Een dappere beslissing vind ik het. Weet zeker dat je zult genieten van alle extra tijd die je krijgt en dat je boek een succes wordt! No doubt dat ik die wil lezen! Heel veel succes met schrijven!!

  4. Heerlijk dat je je hart durft te volgen Lindsay. Al zal ik jouw artikelen erg missen😱

    Hoop dat je zin hebt om ons af en toe een update over je boek te geven. Liefs van een 46-jarige trouwe lurker☺️

  5. Lieve Lins,

    Wat ongelooflijk goed van je dat je eindelijk eens voor jezelf kiest! Je hebt dat zo nodig!
    Ik ga je vaste blogs wel missen hoor. Elke dag klik ik op mijn werk toch even in mijn taakbalk op je snelkoppeling. Ook al wist ik dat je de laatste tijd niet zoveel meer schreef, toch bleef ik kijken.
    We konden uit je blogs al wel opmaken dat je steeds meer offline was, mar toch is het jammer.

    Ik merk (als 30-nog wat) dat ook ik steeds minder online te vinden ben. Dus, I feel you!

    En Lins, als je je eerste boek gaat presenteren hè, mag ik dan komen? ;)

    Veel plezier lieverd!!!

  6. Geen verrassing deze blogpost, toch wel even schrikken hier.. vooral omdat ik je online zal gaan missen.!! Al ben je gelukkig nog lang niet met blogpensioen :p Nee, zonder gekheid: ben heel blij dat je in het kader van rust en ontspanning hebt gekozen voor het één en niet allebei waardoor je jezelf (weer) voorbij gaat lopen…

  7. Geen verrassing deze blogpost, toch wel even schrikken hier.. vooral omdat ik je online zal gaan missen.!! Al ben je gelukkig nog lang niet met blogpensioen :p Nee, zonder gekheid: ben heel blij dat je in het kader van rust en ontspanning hebt gekozen voor het één en niet allebei waardoor je jezelf (weer) voorbij gaat lopen…
    Wellicht dat je later op deze vakantie terug kunt kijken als een omklapmoment.. of het nu gaat floppen of toppen!
    Al weet ik zeker dat het dat laatste zal zijn! Aan je schrijftalent zal het zeker niet liggen!!

    Blij ook te lezen én zien dat je de afgelopen weken keihard genoten hebt, waardevolle herinneringen hebt gemaakt en dus met nieuwe inzichten terug bent gekomen.. in alle opzichten dus een geslaagde vakantie!!

    Ik wens je heel, héél veel plezier in het gehele proces dat komen gaat en zal hier natuurlijk blijven komen voor de blogposts die dan misschien in mindere getale zullen verschijnen, maar dan (sowieso door mij) extra gewaardeerd gaan worden!!!

  8. Lieve Lins, wat een moedig besluit! Voor het volgen van je hart heb je lef nodig, maar het gaat je zoveel opleveren! Hier op mijn bureau staat een mooie spreuk die ik graag nog even deel: Wie in het koude water springt, duikt in het meer der mogelijkheden!

    Ik ga je blogs enorm missen en hoop dan vooral ook dat ik op de launchparty mag komen! ;-)

    Succes girl, zet 'm op, you can do it!!

    xx Jerney

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *