Bijbloggen #2 BBC, werk, inenting

Onder het genot van een shameless selfie weer een nieuwe editie bijbloggen! Voor iedere mooie foto plaats ik ook graag een lelijke, opdat ik mezelf eraan herinner dat schoonheid van binnen zit. Maar waar dan? ;-) De afgelopen week deed ik de Bean Boozled Challenge met René (als je deze nog niet hebt gezien, de video staat hieronder), verfde ik mijn wenkbrauwen twee keer, deed in inkopen voor mijn naderende blogverjaardag, liet ik mijn vajayjay waxen en kreeg Tara inentingen in het ziekenhuis. Never a dull moment ;-). 

Omdat ik niet meer in Utrecht woon, zocht ik een fijne wenkbrauwmevrouw ter vervanging van mijn trouwe Saliha op de Vleutenseweg. Ik kwam daar sinds 2009 en liet me door haar graag onder handen nemen met haar touwtjes (ze epileert met touw) en wenkbrauwverf. Helaas zit er in Houten geen Oosterse schone die deze techniek beheerst, dus ging ik zelf aan de slag. Het epileren viel me reuze mee. Ik keek goed naar foto’s van mijn wenkbrauwen op de bruiloft (in perfecte staat ;-) en plukte erop los.

Vervolgens smeet ik er wat wenkbrauwverf in. Het huismerk van Kruidvat leek mij prima. Niet dus. Je zag er geen moer van, zelfs nadat ik voor de tweede keer de inwerktijd ruim had overschreden. Lame. Gelukkig heb ik allemaal slimme en handige Instagram-vrinden die mij verschillende, andere merken adviseerden. Ik kocht – wederom uit gemak – Swiss-O-Par omdat deze bij de dichtstbijzijnde Etos verkrijgbaar was en hoera: deze verf was precies zoals ik hoopte. Mijn wenkies (?) zijn dus weer on point (zie voor het bewijs de shameless selfie bovenaan ;-).

Over anderhalve week staat hier een aantal lezeressen op de stoep voor mijn blogverjaardag, dus ben ik druk bezig met de voorbereidingen. Drank, drugs, versieringen, goodiebags, BN’ers die komen optreden, je kent het wel ;-). Mijn schoonzusje, zwager en René zijn er gelukkig ook om te helpen, want ik ben best nerveus. Ik hoop dat het mooi weer wordt en dat iedereen het naar haar zin heeft. Ik hoef alleen nog wat taarten te proefbakken en een outfit te kiezen, wat eigenlijk een onhandige combinatie is ;-).

Al dat voorbereiden deed me denken aan mijn werkzaamheden als projectleider voor festivals en evenementen. Ik heb tijdens en na mijn eerste studie (CMV) gewerkt voor verschillende culturele organisaties, waar ik op mijn hoogtijdagen een avondvullend festival voor meer dan 1.000 bezoekers organiseerde. Misschien ‘moet’ ik weer terug de evenementen in, maar dan voor feesten en partijen. Kinderfeestjes of babyshowers, surpriseparty’s, sweet 16’s en bachelorette nights. Lijkt me stiekem best heel leuk, zeker nu ik jammer genoeg definitief weet dat ik bij mijn huidige werkgever niet langer kan blijven.

Dat is helaas mede één van de gevolgen van de complicaties rond mijn zwangerschap, de vroeggeboorte en alle rompslomp die hierbij komt kijken. Ik voel me daardoor een beetje verloren en verdrietig, want ik heb hier ruim 3 jaar met veel plezier gewerkt. Ik had een vaste aanstelling en heb veel mooie dingen mogen doen en meemaken, niet alleen op werkgebied. Maar wat is, dat is. Ik heb er niet voor gekozen om in deze situatie verzeild te raken, net zo min als mijn werkgever.

Some beautiful paths cannot be discovered without getting lost, aldus Erol Ozan. Wie weet wat er op mijn pad komt, misschien schrijf ik mijn boek(en) wel af. Tijdens het opruimen van mijn oude laptop vond ik twee opzetjes van verhalen met een aantal hoofdstukken die ik destijds heb geschreven. Ik ambieer in ieder geval een baan waarbij ik kan schrijven (gôh ;-).

Afgelopen vrijdag was ik weer eens in Utrecht, tijd voor mijn vaste waxafspraak. De ironie wil dat ik vaste klant was bij Liz, een toffe dame met salon in Houten waar ik al jàààààren kwam. Ik fietste hiervoor graag naar Houten, want Liz waxte professioneel en was reuze gezellig. Maar Liz verhuisde – terwijl ik naar Houten verhuisde – terug naar ‘haar’ Ierland. Argh! Nu ben ik dus opnieuw zoekende naar een fijne salon. Ik probeerde Descansa in Utrecht, maar ben nog niet overtuigd. Mijn favoriet tot dusver is No-Hair Studio op de Nachtegaalstraat.

Ik merkte hoe fijn het was om weer even een avond ‘alleen’ op pad te zijn. Ik geniet van het moederschap thuis, maar ik word soms overvallen door een eenzaam en opgesloten gevoel. Ik heb bewondering voor thuisblijfmoeders, soms ben ik echt een beetje koekoek na de hele dag babypraat en weinig (live) sociaal contact. Tegelijkertijd schaam ik me dan dat ik deze gedachtes heb, want het is natuurlijk hartstikke fijn dat ik (eindelijk) een kindje thuis heb. Zo zit ik mezelf dan lekker in de weg, met al die hersenkronkels.

Misschien moet ik gewoon een beetje wennen. Bij een nieuwe baan moet je ook wennen voordat je in je nieuwe functie gegroeid bent en je je draai hebt gevonden. Je bent dan wel direct ‘moeder’ zodra je kind geboren is, maar net als bij een nieuwe job heb je misschien al wel de titel, maar nog niet alle skills en know-how. Ik vind het in ieder geval maar ingewikkeld af en toe. There, I’ve said it. Kom maar door moedermaffia ;-).

Gisteren kreeg Tara haar inentingen in het ziekenhuis. Wij hoeven niet naar het CB, omdat we al zoveel controles in zowel het WKZ als Antonius krijgen dat ze daar ook de inentingen geven. Des te beter, als ik veel verhalen over het CB mag geloven ;-). De arts was tevreden en wij dus ook.

Zelf krijg ik zaterdag ook weer een prik, maar dan met een ander soort naald ;-). Mijn vijfde tatoeage wordt gezet! Ik verklap (nog) niet wat ik ga laten zetten, maar ik vind het heel bijzonder dat ik door deze artiest getatoeëerd wordt. Dat maakt het voor mij extra bijzonder. Ik denk dat ik de camera meeneem om verslag te doen, als dat lukt, haha :-).

Verder heb ik niet zoveel te ‘bijbloggen’, plus er wacht alweer een volle luier zo te ruiken, onder het genot van de klanken van Mozart. Ik – pardon – ‘wij’ :’-) luisteren nu overdag soms wat klassieke muziek, dat schijnt goed voor babyhersenen te zijn. Het Mozart-effect. En ik vind het ook wel lekker rustgevend, haha!

Fijne week en bedankt voor het bijkletsen blijbloggen!

Liefs,
Lindsay

11 reacties

  1. Kleine tip, voor ontharen met een touwtje kun je wel degelijk in Houten terecht. Niet bij een Oosterse schone, maar bij Daisy van studio Belleza :)..

  2. Leuke bijblog weer. Wat een mooie wimpers trouwens, door dat ik extensions heb genomen zien ze er bij mij nu uit alsof de kat er stiekem een hap uit heeft genomen. Ik herken wel wat je bedoelt met het thuis zitten, ik werk dan 3 a vier dagen in de week maar ben momenteel een jaar uit de schoolroulatie i.v.m de zwangerschap. De dagen thuis, zonder vriend (die werkt gewoon) maar met katjes.. na drie keer Buzzfeed lezen heb ik het ook wel weer gehad. Het voelt alsof ik onwijs veel aan het missen ben, maar houd mezelf gewoon voor de gek eigenlijk want volgend jaar sept start ik weer en heb ik ook nog eens een onwijs leuk kind (denk ik hoor dat ze leuk is, kan niet anders :')). Ik heb zin in onze ontmoeting, echt!

  3. Leuke blogjes vind ik dit!
    Je stopt met werken door de zorg voor Tara toch? Lijkt me lastig en wennen voor je. Een ander toekomstbeeld.
    Ik ben thuis bij mijn dochter. Ik had steeds tijdelijk werk en rond de 30 weken zwangerschap hield dit op. Nu ben ik al 8 maanden thuis maar de eerste periode vond ik het benauwend en moest ik wennen aan de zorg voor haar en dat mijn dagen soms zo hetzelfde leken. Nu kan ik me (nog) niet voorstellen dat ik haar naar een opvang wil brengen om te werken en geniet ik ervan dat ik alles mag meemaken. Ik kijk er wel naar uit dat ik binnenkort met haar kan fietsen zodat mijn mogelijkheden iets vergroot worden. Ik hoop voor jou dat je snel went en dat je nieuwe richting je inspiratie geeft voor je boek(en)!

  4. Je wereldje wordt heel klein hoor als je hele dagen thuis bent met je kindje. Je bent immers nog steeds meer dan alleen moeder. Maar.. heb je al eens aan de mogelijkheid gedacht van een medisch kinderdagverblijf? Kan me voorstellen dat Tara daar nog te vatbaar voor is, maar die zijn speciaal voor kinderen die extra zorg nodig hebben. Welke kleur wenkbrauwverf is dat? Ik vind overal alleen maar donkerbruin en zwart. Liefs

    1. Hi Mer, ook een medisch kinderdagverblijf is risicovol voor Tara, omdat het gaat om het infectiegevaar van andere mensen/kinderen met haar longen. En op een KDV zijn er bijna iedere dag wel snotneuzen ;-) De kleur wenkbrauwverf is inderdaad donkerbruin!

  5. Waarom zou je niet tegelijkertijd kunnen genieten van je kind, maar ook een beetje balen van te weinig sociaal contact met anderen? Lijkt me heel normaal, daar niet over piekeren hoor! Ben benieuwd wat voor tatoeage het wordt :)

  6. Ik ken je gedachtes heel goed, dat opgesloten gevoel van 'thuisblijfmoeder' (stom woord, alsof je de hele dag in je hut zit). In het begin vond ik het ook lastig maar nu Nilo groter wordt merk ik dat je er toch steeds meer op uit gaat, hij kan langer mee op stap etc. Ook breng ik hem regelmatig naar mijn moeder/ouders zodat ik lekker even de hort op kan, met mezelf, met mijn vriend, met vriendinnen… Dat scheelt al een boel. Ook brengen we hem nu uit logeren, dat is ook al een hele stap maar ook weer fijn ergens. Met Tara zal het allemaal wel ietsjes anders lopen omdat je haar niet zomaar bij iedereen kan afleveren maar jou kennende vind je wel je draai! Ik wil voorlopig nog thuisblijven, vind het veel te leuk, gezellig en bijzonder en het is ook allemaal mogelijk maar ik denk als mijn kiddo's allemaal (:P) op school zitten dat ik dan ook weer iets ga zoeken wat ik echt leuk vind. Zo heel verhaal maar ik moest het even kwijt hahaha.

  7. Leuk weer om te lezen.
    En dat gevoel van die hersenkronkels is heel herkenbaar. Denk dat het ook een beetje vrouw eigen is.
    Je steeds maar schuldig voelen omdat we van onszelf alles tegelijk moeten, willen en kunnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *