Afvallen: Met (af)vallen en opstaan

Remember lindsayvallen.nl afvallen 3 weken

lindsayvallen.nl Magazine croissant lindsayvallen.nl hardlopen 5K

Met een naam als Lindsay (af)Vallen is het niet altijd even gemakkelijk weer op te staan na een tegenslag. Of op de weegschaal te gaan staan. De woordgrappen zijn eindeloos, maar de strijd die ik met eten heb hopelijk niet. De laatste paar weken weet ik (weer) steeds beter wat ik wil en wat ik daar voor moet doen (en laten).


Ik ben geen dieet-goeroe maar inmiddels herken ik mijn eigen trucjes en smoesjes wel ;-) Nu ik bijna 2 kilo kwijt ben, heb ik wel een beloning “verdiend”. Het liefst in de vorm van een zak Doritos, Heartbreakers of pint Ben & Jerry’s. FOUT! De beloning is het slanke lijf an sich, ja toch!

Bovendien: ik eet heus nog wel lekker. Een croissantje met latte macchiato, sushi, Tony Chocolonely op Valentijnsdag, een heerlijke gin-tonic en een roze donut met bubbels tijdens een bloggers-event. Volgers op Instagram zien dat ik geniet van eten en tóch val ik af. Ik eet wat ik lekker vind en geniet daar meer van dan de eetbuien waar ik niets van proef.

Waarom mijn saboterende gedachten toch nog de kop opsteken? Stomme stemmetjes in mijn hoofd die me influisteren: “Hey Lins, zin in chips? Numb op de bank een zak leeg snaaien?”. Ik denk dat het een proces van maanden, misschien wel jaren is om je nieuwe “ik” de oude “ik” de mond te snoeren. Letterlijk en figuurlijk ;-)

Waarschijnlijk ben ik bang dat ik faal. Als ik mijn plannen dwarsboom, weet ik zeker dat ik kan zeggen: zie je wel, je kunt het niet. Dat is de route die ik ken. Dat ben ik gewend van mezelf. Verandering is griezelig. Als ik mezelf verbaas en (blijvend) slank(er) wordt, is dat onbekend terrein. Dat is precies wat me onlangs overkwam. De perfectionist in mij wil liever perfect zijn op wat ze al kent: aankomen en hier over zeiken en zaniken.

Ook vertoon ik prinsessen-gedrag. Ik doe al 3 weken goed mijn best, ik mag nu heus wel een keer “los”. Het leven is al moeilijk genoeg, moet ik mezelf dan ook mijn schransbuien ontzeggen? Waarom gaat het bij mij nooit vanzelf? Boehoe!

Newsflash (!): heel veel dingen gaan niet vanzelf, dame.
Ik moet ’s ochtends mijn wekker zetten om wakker te worden. Ik moet stofzuigen en schoonmaken zodat mijn huis netjes blijft. Ik reserveer tijd in mijn agenda voor mijn man, vriendinnen en familie, anders zie ik ze niet. Allemaal dingen die ik moeiteloos doe, het kost me geen energie. Stiekem vind ik het fijn om kaders voor mezelf te creëren, dat geeft rust.

Stel je voor dat ik zonder wekker zou uitproberen of ik ’s ochtends op tijd wakker wordt. Pfft, dat zou stressvol zijn als ik te laat opsta. Haasten, gekkenhuis! Of als ik mijn huis niet zou schoonmaken. Zit ik binnen no time in de zooi. Lekker chaotisch. Waarom kost het me dan zoveel moeite om duidelijke afspraken (vooral met mezelf!) te maken op het gebied van eet(gedrag)?

De tijd die ik steek in het gevecht kan ik beter besteden aan nee-zeggen, daar werd ik me bewust van deze weken. Nee, ik fiets niet naar de Albert Heijn om een gezinsverpakking Lays te scoren. Nee, ik neem geen broodje kroket en frikandel speciaal in de kantine. Nee, ik vind slagroomtaart en vlaai eigenlijk niet zo lekker.
Klaar.

Ik heb meerdere moeilijke momenten gehad de afgelopen weken. Drie keer langs een traktatie op mijn werk lopen, eraan ruiken en vervolgens toch stil op mijn plek gaan zitten. Een hele middag denken aan chips terwijl ik thuiswerk. Bijna omfietsen na een etentje om nog een bak ijs te halen. En toch heb ik “gewonnen”. Ik kon de verleiding weerstaan en was achteraf ontzettend trots!

Remember why you started. 
Een #fitspiration-zin die me met beide voeten op de grond zet. Oh ja, ik baalde van mijn eetgedrag. Oh ja, ik wil me niet meer verliezen. Oh ja, ik laat eten niet langer de baas over me zijn, ik kies zelf de regie.

Wanneer je dreigt te vervallen in je oude (eet)gedrag, herinner je dan waarom je anders wilt leven. Noem de redenen voor jezelf. Desnoods hardop, tegen jezelf in de spiegel (been there, done that ;-)
Ik wil geen energie meer steken in een ongezonde relatie met eten en hier emoties aan verbinden. Dus ik zeg nee. Enne, wanneer je nee zegt tegen je oude “ik”, zeg je eigenlijk keihard JA tegen je nieuwe “ik”.

JA! :-)

– xxx – Lins

11 reacties

  1. Zoveel wijsheden in een stuk tekst! Ik ken helaas de strijd ook, het stuk over angst voor het onbekende is nieuw voor me, maar zou een flinke kern van waarheid kunnenbevatten

  2. Pff had een heel stuk getikt maar het komt erop neer dat ik vaak tegen mezelf zeg: “Als honger niet het probleem is, is eten nooit de oplossing.” En dan ga ik me afvragen waarom ik nou eigenlijk zin heb om te snaaien. Honger, of is er toch iets anders? Verveling? Boos? Rotdag? Het helpt me, net als “Remember why you started” jou helpt. Overigens (niet om je te demotiveren hoor, haha) vind dat je er al heel goed uitziet! Ik ben de Marjan die je een beetje ongemakkelijk aansprak op de hhb. Wist niet zo goed wat ik moest zeggen en dacht achteraf: pfff daar heb je weer lekker veel doms uitgeflapt…

    1. Dat is zeker een goeie, want honger is het probleem eigenlijk nooit (is mijn conclusie vaak ;-)
      Enne, insgelijks hoor! Ik vond het ook spannend en dacht: maar jij ziet er toch hartstikke goed uit! :-)

  3. Grappig, als ik jouw achternaam lees, spreek ik die in gedachte in het Engels uit, dus als 'Vellen' (Vàllen? Vaellen? Vaillen? Hoe zet ik dat op papier?? Naja, hopelijk snap je wat ik bedoel). De woordgrapjes zijn me dus helemaal ontgaan ;P En een goede quote van Marjan hierboven :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *