30something: Vind ik mijn leven als dertiger ‘geslaagd’?

main.original.640x0c

In tegenstelling tot de grappige feitjes-blog deze maandag, dit keer een column met meer inhoud dan gebroken armen en douchen. Afgelopen zondag maakten we als gezin, ultiem burgerlijk, een middagwandeling. De zon scheen en terwijl Tara op haar manier babbelde, kletsten René en ik ook. Dit jaar word ik 33 en ik vroeg me hardop af of ik mijn leven als dertiger geslaagd kon noemen. 

Ik behoorde vroeger niet tot de populaire meisjes en had geen duidelijk toekomstbeeld over wat ik later wilde worden, zoals sommigen als kind al roepen wat zij zich voorstellen bij ‘later als ik groot ben’. Toch denk ik dat ik mijn leven geslaagder vind dan ik me destijds ooit had kunnen voorstellen.

Ik kom uit een volksbuurt en herinner me dat het Lombok waar ik (1983) opgroeide, niet altijd zo populair was als nu. Lombok was een van de eerste multiculturele wijken van Utrecht. Toen in de jaren ’80 en rond de millenniumwisseling in de grotere steden van Nederland stadsvernieuwing intrad, stond ook Lombok op de lijst om te worden opgeknapt. Het was namelijk een verloederde arbeiders-, zelfs achterstandswijk geworden.

Op de middelbare school waar ik naartoe ging, spraken leraren slecht over ‘mijn’ wijk. Er werden autoruiten getikt door scooterjongetjes, er lagen naalden en condooms in de parken en junkies van Hoog Catharijne zaten regelmatig op het trappenhuis van de sociale huurwoning waar ik met mijn ouders woonde.

Mijn ouders zelf waren de zogenoemde arbeiders in de arbeiderswijk. Beiden laaggeschoold en niet verder gekomen dan de basisschool. Ik heb me nooit arm gevoeld, maar zomervakanties op de camping of Frankrijk, dure merkkleding of uit eten met het gezin zat er niet in.

Dat maakte me trouwens niet uit, want de activiteiten die georganiseerd werden door het buurtcentrum maakten de zomervakanties te gek. Bovendien kon evengoed bijna niemand van mijn vriendjes of vriendinnetjes op vakantie, behalve degenen die met een volgeladen auto naar Marokko vertrokken. En dat was geen pretje, als ik hen destijds mocht geloven ;-).

Hoewel ons inkomen onder modaal was, merkte ik dat verschil eigenlijk pas goed op de middelbare school. Kinderen uit betere wijken, met andere denkbeelden en idealen, gekleed in Ralph Lauren polo’s, Palladium’s en Oilily-sjaaltjes. Ouders die psycholoog, kunstenares of manager waren, in plaats van chauffeur en coupeuse op een atelier, zoals mijn ouders.

In mijn buurt wilden de meisjes kapster, crècheleidster of moeder worden. Hoewel mijn ouders zelf niet verder zijn gekomen dan de lagere school, drukten ze ons altijd op het hart goed te leren. Een vak leren, zodat we het later beter zouden hebben dan zij. Geen sociale huurwoning of aanmaningen op de mat, maar een financiële buffer en een koophuis. Ze wensten voor ons een ander leven dan wat zijzelf gecreëerd hadden.

Het scheelt dat zowel mijn broertje als ik leergierige nerds zijn. Kapster worden leek me bovendien niks, ik kon zelf nog geen fatsoenlijke vlecht maken. Als kind verslond ik boeken, de bibliotheek was mijn tweede thuis. In mijn vriendenboekjes staan verschillende beroepen, maar ik was altijd al bezig met schrijven. Eigen magazines maken, verhaaltjes verzinnen en schrijven, je kon me uittekenen met een boek, pen en schrift.

Omdat ik graag mijn eigen geld wilde verdienen, startte ik op mijn 12e met een bezorgwijk. Je moet onderaan beginnen, toch? Grappig eigenlijk, dat mijn eerste bijbaantje stiekem ook met teksten en schrijven te maken had. Iedere woensdag bezorgde ik de televisiegidsen. Ik vond het heerlijk om mijn eigen geld te verdienen. Maar ik vond het onafhankelijke gevoel nog fijner.

Sparen vond ik moeilijk, omdat ik daar geen best voorbeeld in heb gehad. Maar ik kon in ieder geval merkkleding kopen, wat ik als tiener erg belangrijk vond. Dankzij een aantal leuke docenten die niet oordelend keken naar mijn wijk, schreef ik mee aan de schoolkrant en was ook verantwoordelijk voor het eindexamenjaarboek. Ook hielp ik de mediathecaris in onze mediatheek. Internet! Yes!

Als 16-jarige haalde ik mijn HAVO-diploma. Na een tussenjaar gewerkt te hebben, waar ik mijn kledingkast verder aanvulde met merken als Tommy Hilfiger en Miss Sixty, toog ik als 17-jarige naar de Uithof. Studeren. Behoorlijk bleu en onzeker, want niemand kon me vertellen hoe studeren precies werkte.

Wauw. Als er iets ontzettend heeft bijgedragen aan mijn ontwikkeling, is het studeren. Niet alleen het leren van een vak, maar vooral de omgangsvormen en rijkheid aan verschillende mensen. Gedurende mijn studie heb ik zoveel dingen ervaren waar noch ik, noch iemand in me buurt ooit over had verteld. Wat een verrijking is mijn studententijd geweest.

Ik veranderde. Ik leerde inhoudelijk meepraten over politiek en de economie in plaats van klakkeloos afbranden. Ik durfde voorzichtig wat ingebakken denkbeelden los te laten. Ik maakte nieuwe vrienden, met wie ik nachtenlang kon discussiëren over onze studie, de wereld en de toekomst. Op kamers gaan was raar, met smerige keukens en nietsnutten van studenten die ons belastinggeld verkwisten, zo hoorde jaren om me heen toen ik opgroeide. Toch ging ik op kamers.

Ik runde mijn eigen huishouden, ronde mijn studie af (cum laude), nam een tijdelijke baan aan, loste mijn schulden af en deactiveerde direct de roodstand op mijn rekening. Dat wilde ik niet (meer). Mijn schrikbeeld: ieder dubbeltje omdraaien, het ene gat met het andere vullen, tot ik oud en moe was en nog steeds niet financieel vrij. Of pas schuldenvrij zijn nadat je, ondanks je hele leven keihard gewerkt te hebben als chauffeur, sterft.

De liefde diende zich aan, die behalve hartstikke leuk, ook wijs bleek. Degene die mij definitief financieel heeft ‘opgevoed’. Voor het eerst had ik spaargeld en een buffer. Niet kopen om het kopen. Niet kopen om me beter te voelen. Niet kopen om te verhullen dat ik als dubbeltje geboren ben. Sparen om mijn dubbeltje een kwartje te laten worden. En dan van dat kwartje vervolgens vijftig cent maken. Dat gevoel bleek nog leuker dan een merkjeans aan m’n reet.

Ben ik zielig? Nee, zeker niet. Had ik gemakkelijk hetzelfde pad als mijn ouders kunnen volgen? Ja. Het is hard werken om iets onbekends te doen, wat nog niemand in je gezin voor je heeft gedaan. Natuurlijk heb ik aan hen te danken dat, met de eindjes aan elkaar knopen, ieder jaar mijn studiegeld in termijnen kon worden voldaan. Dat er gehamerd werd op een opleiding en goede baan, zodat we niet in dezelfde sores zouden belanden. Misschien is het juist wel een goed anti-voorbeeld geweest in dat opzicht. Maar degene die het daadwerkelijk gedaan heeft, ben ik.

Ik heb mijn huiswerk gemaakt. Ik heb me opengesteld voor andere ideeën en denkbeelden dan waar ik mee opgevoed ben. Ik wilde niet alleen veranderen, ik heb de daad bij het woord gevoegd en ben veranderd. Ik klaag niet over waar ik vandaan kom en wat dat met mijn kansen doet, ik heb die energie gebruikt om kansen te creëren en vervolgens benutten.

Ik heb heus mijn kop met enige regelmaat gestoten, dat geef ik eerlijk toe. Maar zoals mijn homegirl Aaliyah zingt: If at first you don’t succeed / Dust yourself off, and try again. Niet bij de pakken neerzitten en in de slachtofferrol kruipen. Als ik wat wil, moet ik daar zelf wat voor doen. Net als iedereen. Ook iemand uit een beter milieu moet het zelf doen. Hoe het is voor hen, weet ik niet. Maar persoonlijk zou ik bijna willen zeggen dat het dus niet uitmaakt waar je vandaan komt.

Ik ben 32. Ik heb een hbo-diploma. Ik ben getrouwd met een fantastische partner, we zijn elkaars geliefden én gelijkwaardigen. Ik heb een prachtige dochter en omdat ik uit ervaring weet dat een goed voorbeeld zien, leerzamer is dan slechts vertellen wat goed voor je is, doe ik mijn stinkende best een goed voorbeeld voor haar te zijn. Ik heb een fijne baan dankzij een goedgevuld CV waardoor ik kan onderhandelen omdat ik goed weet wat ik waard ben. Ik bezit een koophuis, dat is de enige schuld die ik heb. Ook heb ik een fijne buffer op mijn spaarrekening. Ik heb een leuk sociaal leven en we kunnen nog steeds tot diep in de nacht ouwehoeren over ons leven.

Het discussiëren over de toekomst doen we nog steeds. Maar ondanks dat ik me destijds geen voorstelling kon maken van hoe mijn leven er ‘later als ik groot ben’ uit zou zien, weet ik dat geen droombeeld zo had kunnen slagen als mijn echte leven. Ik schrijf dit niet om te pochen met wat ik heb bereikt, noch om af te branden of negatief te spreken over mijn achtergrond. Zeker niet. Dit zijn gewoon feiten, niets meer en niets minder. Ik schaam me niet en dat zou niemand moeten doen, waar je ook vandaan komt.

Zondag moest ik tijdens onze wandeling ineens huilen. Van geluk. Nog voordat René me kon vertellen of hij me geslaagd vond als dertiger, wist ik het antwoord namelijk al. Ik vind mezelf meer dan geslaagd als dertiger. Met vlag en wimpel.

Vind jij jezelf geslaagd als je zo naar je leven kijkt? Ik ben stiekem wel benieuwd naar de andere kant van de medaille. Stel jij bent dat kind van die psycholoog of familie waar iedereen advocaat geacht te worden. Hoe zit dat dan bij jou?

Liefs,
Lindsay

PS: Dit vind je misschien ook leuk om te lezen :-)
× COLUMN Piek vooral NIET tijdens je middelbare schooltijd
× 30something: To be or not to baby?
× Apenkooien! En andere dingen die ik mis (van de basisschool).
× 30something: Wat tijd doet met vriendschappen. Of niet.

23 reacties

  1. Wat leuk! Ik kom maar zelden mensen tegen die net als ik uit een arbeiderswijk komen met laag opgeleide ouders terwijl ik HBO heb afgerond. Jouw verhaal is zo herkenbaar!

  2. Wat een mooi en oprecht artikel. Als ik het zo lees geloof ik zeker dat je bent geslaagd. Zoveel gegroeid door de jaren. Ik volg je blog nog niet jaren maar als ik het zo zie en lees maak je mooie veranderingen mee en ben je hier bewust van. Als ik kijk naar mijn leven kan ik zeggen dat ik vrij goed geslaagd ben. Ben nu 25, sociaal pedagoog. Ben van de VMBO geklommen naar de HBO. Ik woon(de) ook in een wijk waarbij er met opgetrokken wenkbrauwen over wordt gepraat. Maar ik weet wie ik ben en daar gaat het om. Bij mij in de familie staat studie gelijk aan status. Mijn oom zei eens "het maakt me niet uit waarin je uitblinkt, als je je uiterste best maar doet en er alles aan doet om succesvol te zijn. Of dat nou als danseres of technicus is, maakt me niet uit". En daar ben ik het wel mee eens. Het is dus al vroeg met de paplepel ingegoten. Bracht wel een zekere druk met zich mee moet ik zeggen. Ik heb veel drang naar prestatie en push mezelf veel. Wel ken ik mijn grenzen en weet ik wat ik kan. Dus zo verkeerd is de regime in onze familie niet. Het heeft me een zelfverzekerd en ambitieus mens gemaakt. Deels ligt het natuurlijk ook aan mijn genen ;-)

  3. Mooi om te lezen! Ik ben ook de enige in de familie, ons gezin, die een vervolgstudie heeft gedaan en een diploma heeft. Vind dat toch best iets moois. Momenteel ben ik heel erg zoekende naar wat ik wil, maar ik ben nu al trots op alles wat ik bereikt heb. Dat mag inderdaad ook weleens gezegd worden :)

  4. Je mag zeker trots zijn op je leven! Ik ben dat zelf ook, maar ondanks dat ik WO afgestudeerd ben, heb ik mij altijd dom gevonden naast mijn enorm jntelligente broers. Ik heb het daardoor wel zwaar gehad. Ik moest ‘maar’ bloemiste worden o.i.d. Mijn ouders hadden toendertijd helemaal niet door hoe slim mijn broers waren en dat maakte mij maar gewoontjes.
    Ik was ook helemaal niet populair al ben ik daar nu blij om. Heb veel lieve leuke vriendinnen voor wie ik mij nooit heb moeten bewijzen.
    Leuk artikel van je!

  5. De dertigers dillema's :-) Mooi omschreven! Ik heb er ook mee te maken en ik vind mezelf minder geslaagd. Nou nee, mezelf vind ik wel leuk en geslaagd, dat is het niet zo. Maar het vormgeven van mijn leven is me nog niet helemaal naar het zin. Ik ben voor de liefde naar het buitenland verhuisd en alhoewel in de liefde nog steeds helemaal happy, tijdens een emigratie wordt je wel op jezelf teruggeworpen en moet je bereid zijn soms een ander pad op te gaan dan je misschien zou willen. Daar begin ik nu een beetje van terug te komen, omdat ik vind dat ik te veel van mezelf heb ingeleverd.

    Materiaal gezien is het al helemaal inleveren, want het kopen van een huis bijvoorbeeld is erg moeilijk waar ik woon net als het vinden van een goed betaalde baan. Maar ik heb inmiddels ook geleerd dat jezelf 'geslaagd' vinden of happy zijn, daar niet vanaf hangt.

    Ik kom er wel… al duurt het misschien wat langer :-)

  6. Hm. Mijn ouders zijn allebei WO geschoold (maar arm), maar dat heeft voor mij helemaal niks met wel of niet slagen te maken. Mijn leven is erg fragiel, maar dat komt meer door psychische dan door maatschappelijke problemen. Voorlopig niet geslaagd dus. Ik vraag me dan ook af: vind/vond je je ouders dan niet geslaagd in het leven?

    1. Hi Noe, ik denk ook zeker niet dat materiële zaken of een zak geld gelukkig maken, dat bedoel ik verre van. Helaas was dat bij ons thuis echter wel een altijd aanwezig gemis. Structureel (te) weinig geld, gaf mijn ouders veel zorgen. En als kind maak je je zorgen voor/met je ouders. Er werd vaak benadrukt dat er geen geld was, omdat ze niet zoveel kansen hadden gekregen/het leven hen niet meezat. Volgens henzelf was hun leven dus niet geheel geslaagd, omdat ze op diverse vlakken benadeeld waren. Daarom wilden ze zo graag anders voor ons, iets wat ze regelmatig uitspraken. Daarom denk ik juist wel dat hun leven (redelijk) is geslaagd, want ondanks dat ze dat zelf misschien niet zo zien, is wat ze aldoor riepen te verlangen van ons, wel waargemaakt. Ze hebben twee kinderen grootgebracht die het prima doen.

      Overigens heb ik zelf ook flink wat jaren therapie achter de kiezen, wat ik absoluut niet beschamend vind. Juist erg belangrijk geweest om dingen een plek te geven en daardoor nu mentaal lekker in m’n vel te zitten: ergo geslaagd zijn :-) Een digitale knuffel voor jou en hopelijk wordt het leven wat stabieler voor je!

  7. Shihit Linds…heb je me wederom aan het janken gekregen he. We hebben het hier uitgebreid over gehad toen we elkaar zagen en toch raken je woorden mij weer zo. Ook omdat ze zo verdomd herkenbaar voor me zijn. Ik sta er zo hetzelfde in en ik ben zo trots op jou en mij. Zo trots op wat we, zonder enkele achtergrond, zelf voor elkaar hebben gebokst en onszelf hebben aangeleerd. De goede karaktereigenschappen, de nieuwsgierigheid, het losweken van de cultuur waarin we zijn opgegroeid. TROTS ben ik. '83 rocks! Love you Linds. X

  8. Mooi geschreven en inspirerend ook. Grappig hoe ik een paar kleine dingen van me zelf herken in wat je geschreven hebt (terwijl ik zo'n 14 jaar jonger ben). Ik denk juist dat het goed is voor een kind om een beetje sober opgevoed te worden. Het leert je dat niks je ooit zomaar voorgeschoteld wordt en dat voor al het grote dat je wil bereiken bloed, zweet en tranen nodig is, een mentaliteit die bij veel mensen dezertijd blijkt te ontbreken.

  9. Wat heb je dit prachtig geschreven. Ik kom nog niet in de buurt komt van de 30something leeftijd maar ik heb net mijn hbo diploma gehaald en vraag me nu veel af wat ik moet doen, wat de juiste keuzes zijn en waar ik straks het gelukkigst van word. Lastig dat ouder worden :p

  10. Oeh…die komt ff binnen, zeg!

    Ik ben die psycholoog dus zelf en zit me na dit goede stuk heel erg af te vragen hoe de wereld straks naar mijn dochter kijkt?! Daar komt Miss Onzekerheid, my very best ugly friend, om de hoek…want wat je doet qua werk, heeft zeker invloed op wat je je kind te bieden hebt. Ik heb zuinig aan doen van huis meegekregen (opgegroeid in een arbeidersstad) en het is mijn norm geworden: nog nooit n jas van meer dan 60 euro gekocht, schoenen ook niet trouwens. Ook niet toen ik een goede baan kreeg. Ik koop genoeg bij de zeeman voor dochterlief…

    Zou zij straks wel die merkkleding dragen omdat ik het kan betalen. Hell no! Schrikbeeld!! En zou zij niet haar best doen om te gaan studeren omdat het zo vanzelfsprekend is (dat moet natuurlijk nog blijken).

    Heb je nog tips en ideeen voor die ouders van kinderen die het ‘geluk’ cq ‘ellende’ hebben om bij ouders met n goede baan op te groeien? Ik vind het zoooo ontzettend belangrijk dat ze een normaal wereldbeeld houdt, een drive om er iets van te maken…

  11. Wat een goed stuk om over na te denken zeg. Zelf kom ik een beetje uit een zelfde milieu als jij en ook mijn ouders hebben mijn broertje en mij hetzelfde meegegeven. Ik kon echter wel heel goed sparen juist omdat ik zag in welke situatie mijn ouders zaten. Ook ik werkte overigens al vanaf mijn 12e met een krantenwijk en met een boek/pen/papier kon je me definiëren. Echter voel ik me totaal niet geslaagd. Mijn broertje is wel geslaagd in mijn ogen. Hij heeft een hbo opleiding en is nu al zovaak gepromoveerd op zijn werk en de werkgevers trokken aan hem, zo graag wilden en willen ze hem hebben. En dan kom ik aan.. wel een hbo diploma maar met veel struggles door een eerdere depressie. En nu een gat van 2,5 jaar wederom door een depressie.
    Ik kom niet aan werk omdat ze mijn kwaliteiten niet zien. Kwaliteiten die ik zelf wel zie, maar niet kan tonen omdat ik de kans niet krijg…. poeh ik kan hier nog wel langer over schrijven. Misschien moet ik er ook maar een blog over maken. Met jouw goedkeuring uiteraard..

  12. Ai! Je drukt mij even met de neus op de feiten zeg. Van deze vraag kreeg ik even de kriebels. Ik wil namelijk zeggen dat ik hartstikke blij ben waar ik nu ben -en ik dacht dat ik dat ook ging zeggen- (28, eigen koopwoning in Amsterdam, goede baan in ICT met alle mogelijkheden, twee auto’s voor de deur, veel liefde van vrienden en familie) en toch heb ik het idee dat ik er nog lang niet ben. Ik zou namelijk zoveel meer willen bereiken: nog meer potentie uit mezelf halen. En nu ik jouw verhaal zo lees denk ik echt: wauw! Die dame heeft het echt goed gedaan. Terwijl ik.bij mijzelf nog helemaal niet blij ben. Toch dat stukje dat je harder voor jezelf bent denk ik haha. Jouw artikel doet mij in ieder geval realiseren dat ik daar echt aan moet werken om nog vaker te kijken naar wat ik al heb bereikt. Dank je wel dus voor deze eye opener dame. X

  13. Ik mag wel zeggen dat k geslaagd ben geloof ik. Al moet ik t mezelf weleens inprenten, gezien mijn opvoeding, door n moeder die daarin weinig kon voorzien, op zowel emotioneel als financieel vlak. Het huis niet zoals ik dat nu heb. Schoon en netjes. Een diploma heb ik, welke wat heus wel wat voeten in aarde heeft gehad omdat k mezelf nergens op mn plek voelde. Nu ben ik 13 jaar samen en 4 jaar getrouwd. Heb n mooie zoon en mag thuis zijn met hem om dat ie dus niet helemaal gezond ter wereld kwam…en last but not least, de 2e is op komst! Burgerlijker dan dat kan dus niet :) en ik hou ervan. Dat ik mijn stabiliteit kan doorgeven aan mijn kinderen, zodat ze een veilige ondergrond meekrijgen voor hun toekomst. En voor mezelf. De rust die t met zich meebrengt! Heerlijk.. We mogen trots zijn op wie we zijn. Liefs..

  14. Recentelijk WO-agestudeerd, maar toch voel ik me als 26-jarige nog regelmatig 'dom' en onwetend. Er zijn altijd wel mensen die slimmer, creatiever zijn of het op andere vlakken beter voor elkaar hebben dan ik. Mijn ouders hebben er altijd op gehamerd om financieel zelfstandig te worden plus je eigen geluk te maken en daarmee van niemand afhankelijk te zijn. Ondanks nodige onzekerheden ben ik tevreden met wat ik heb en werk ik hard aan die twee zaken. De tijd vliegt razendsnel voorbij en ik wil later niet met spijt terugkijken op kansen die ik heb laten liggen of dingen die ik door onzekerheid niet heb gedurfd. Mooi stuk!

  15. Lieve Lindsay,

    Ik volg je blog al een tijdje, maar reageer nooit.
    Nu wil ik je toch even zeggen, vanuit Berlijn waar ik woon, dat ik dit een topstuk vind.
    Weiter so :) xx Sascia

Laat een reactie achter op Sis Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *